PG 72, col. 377
παράκλησις, καὶ ἠ τῆς συγχωρήσεως τοῦη ἁμαρτὴ-
ματος αἴτησις καὶ τὸν ἀδελφὸν θεραπεύει καὶ τὸν
Θεό-ι.
Μή ποτέ σε παραδῷ ὁ αντίδικος τῷ “fitfit.
κ.τ.λ
(l) ’Υποκείσθω τις, φησὶν, ἐφ’ ἑνὸς τῶν τεταγμέ·
νων είς ἀρχὴν, αίτιάματά τινα ποιησάμενος κατὰ
σοῦ α εἶτα τοῖς ἐπάγουσιν ἐπὶ τὸ δικαστήριον ὑποδεί-
ξας ἀποφέρεσθαι ποιεῖ. Ἕως τοίνυν, φησὶ, μετ’ αὑ-
τοῦ εἴ ὲν τῇ όδῷ, τουτέστιν πρὶν ἀφικέσθαι πρὸς τδν
κριτὴν, δὸς ἐργασίαν, ἀντὶ¹ τοῦ, Πᾶσαν θέσθαι μὴ ὀκνη-
σῃς σπουδὴν, ἵνα ἀπαλλαγῇς ἀπ’ αὐτοῦ ο εί δὲ τοῦτο
[ᾆὴῖ γένηται, παραδώσει eius κριτῇο εἶτα ὅτ’ ἂν ἔνο-
χος τοῖς ὀφλήμασιν εὑρεθῇς, παραδοθήσῃ τῷ πράκτορι,
τουτέστι τοῖς ἀπαιτηταῖς, κάκεῖνοί σε κατακλείσαν-
τες ἀπαιτήσουσι καὶ⁸ τὸ ἔσχατον λεπτόν. Οὐκοῦν
ἔνοχοι μὲν πλημμελημασίν ὲσμεν ἅπαντες οί ἧντες
ἐπὶ τῆς γῆς · ἑκάστου γε μὴν ἀντίδικος καὶ κατήγο-
ρος ὁ Σατανᾶς· ἐχθρὸς γάρ ἐστιν καὶ ὲκδικητής. Ἕως
τοίνυν ἐσμὲν ὲν τῇ ὁδῷ, τουτέστιν ἕως οὔπω πρὸς
τὸ τῆς ἐνθάδε ζωῆς κατηντήσαμεν τέλος, ἀπαλλαγῶ-
μεν αὑτοῦ, λύσωμεν τὰς καθ’ ἑαυτῶν αίτίας, τὴν διὰ
:‘(pznoi'i χάριν άρπάσωμεν ὲλευθεροῦσαν ἡμᾶς παν·-
τός magna; τέ καὶ δίκης, ἔξω τιθείσηςνκολάσεώς
taxat (ρόϐου- μὴ ἄρα πως ἀναπόνιπτον ἐσχηκότες
τὸν μολυσμὸν, άπενεχθῶμεν πρὸς τὸν κριτὴν, καὶ¹
παραδοθῶμεν τοῖς πράκτορσιν, ἦτοι τοῖς κολασταῖς,
ὧν οὒκ ἂν τις διαφύγῃ τὸ ἀπηνές ο ἀπαιτηθήσεται
δὲ μᾶλλον τὰς ἐπὶ παντὶ πλημμιλή ματι δίκας, μικρῷ
καὶ μεγάλῳ ο τούτων ἔσονται μακρὰν οί τὸν τῆς Χρι-
στοῦ παρουσίας καιρὸν δοκιμάζοντες, καὶ τὸ ἐπ’
αὐτῷ μυστήριον οὐκ ἠγνοηκότες.
Ἀμὴν λέγω σοι, οὺ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν ἕως
ἂν ἀποδῷς τὸν ἔσχατον κοδράντην.
Ὀ δὲ λέγει τοιοῦτόν ἐστι ο παραινεί γὰρ εὐγνωμο-
νεῖν, καὶ μὴ τῇ κρίσει θαρρεῖν · εἱ γάρ τι συμϐαίη
παρ’ ἐλπίδα, καὶ καταηεθῇς ὑπὸ τοῦ κριτοῦ, οὐκ
ἀπολυθήσῃ ἕως οὗ ἁποτίσῃς τὸν ἔσχατον ὀϐολόν ο τοῦτο
γὰρ λέγεται κοδράντης.
’0 κοδράντης δὲ σημαίνει τὸ τέταρτον τοῦ μέτρου.
oazo; καῖ-τὰ ei}; rapitur—etaiam, δῖεο εστιν ’ὸεᾰλοι
ὅπερ ὁ Λουκᾶς σαφηνίσας, λεπτὸν ὠνόμασεν. Ἡμεῖς
δὲ ἀπαλλαγῶμεν καὶ τοῦ ὲχθροῦ καὶ ὲκδικητοῦ,
ἤγουν τοῦ διαϐόλου, ἕως ὲσμὲν ὲν τῇ ὁδῷ ταύτῃ,κα“ι
τῶν τῆς ἀτιμίας παθῶν, ᾶτινα ἀντίδικοι ἡμῶν ἐστιν.
Οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν ἕτερος ἀντίδικος, ἐὰν μὴ ἡμεῖς
ἑαυτῶν διὰ τούτων γενώμεθα ἀντίδικοι, καὶ μηδὲ ὴ
συνείδησις καταγινωσκέτω ἡμῶν, ὡς καταφρονούν-
των τῆς ὑπομνήσεως αὐτῆς, μήποτε παραδοθῶμεν
τῷ κριτῇ πάντων Θεῷ ὑπὸ τῆς συνειδήσεως ἐλεγχθένο
τες, ’ὁ δὲ παραδώσει τοῖς πράκτορσι τοῖς κολασταῖς
ἀγγέλοις, καὶ ἁπαιτησώμεθα τὰς ἐπὶ παντὶ πλημμεδ
λήματι δίκας, μικρῷ καὶ μεγάλῳ. Κᾶν γὰρ μωρὸν
(Ι) Ὑποκείσθω -ν οὐκ ἠγνοηκότες. Ibid.
ματος αἴτησις καὶ τὸν ἀδελφὸν θεραπεύει καὶ τὸν
Θεό-ι.
Μή ποτέ σε παραδῷ ὁ αντίδικος τῷ “fitfit.
κ.τ.λ
(l) ’Υποκείσθω τις, φησὶν, ἐφ’ ἑνὸς τῶν τεταγμέ·
νων είς ἀρχὴν, αίτιάματά τινα ποιησάμενος κατὰ
σοῦ α εἶτα τοῖς ἐπάγουσιν ἐπὶ τὸ δικαστήριον ὑποδεί-
ξας ἀποφέρεσθαι ποιεῖ. Ἕως τοίνυν, φησὶ, μετ’ αὑ-
τοῦ εἴ ὲν τῇ όδῷ, τουτέστιν πρὶν ἀφικέσθαι πρὸς τδν
κριτὴν, δὸς ἐργασίαν, ἀντὶ¹ τοῦ, Πᾶσαν θέσθαι μὴ ὀκνη-
σῃς σπουδὴν, ἵνα ἀπαλλαγῇς ἀπ’ αὐτοῦ ο εί δὲ τοῦτο
[ᾆὴῖ γένηται, παραδώσει eius κριτῇο εἶτα ὅτ’ ἂν ἔνο-
χος τοῖς ὀφλήμασιν εὑρεθῇς, παραδοθήσῃ τῷ πράκτορι,
τουτέστι τοῖς ἀπαιτηταῖς, κάκεῖνοί σε κατακλείσαν-
τες ἀπαιτήσουσι καὶ⁸ τὸ ἔσχατον λεπτόν. Οὐκοῦν
ἔνοχοι μὲν πλημμελημασίν ὲσμεν ἅπαντες οί ἧντες
ἐπὶ τῆς γῆς · ἑκάστου γε μὴν ἀντίδικος καὶ κατήγο-
ρος ὁ Σατανᾶς· ἐχθρὸς γάρ ἐστιν καὶ ὲκδικητής. Ἕως
τοίνυν ἐσμὲν ὲν τῇ ὁδῷ, τουτέστιν ἕως οὔπω πρὸς
τὸ τῆς ἐνθάδε ζωῆς κατηντήσαμεν τέλος, ἀπαλλαγῶ-
μεν αὑτοῦ, λύσωμεν τὰς καθ’ ἑαυτῶν αίτίας, τὴν διὰ
:‘(pznoi'i χάριν άρπάσωμεν ὲλευθεροῦσαν ἡμᾶς παν·-
τός magna; τέ καὶ δίκης, ἔξω τιθείσηςνκολάσεώς
taxat (ρόϐου- μὴ ἄρα πως ἀναπόνιπτον ἐσχηκότες
τὸν μολυσμὸν, άπενεχθῶμεν πρὸς τὸν κριτὴν, καὶ¹
παραδοθῶμεν τοῖς πράκτορσιν, ἦτοι τοῖς κολασταῖς,
ὧν οὒκ ἂν τις διαφύγῃ τὸ ἀπηνές ο ἀπαιτηθήσεται
δὲ μᾶλλον τὰς ἐπὶ παντὶ πλημμιλή ματι δίκας, μικρῷ
καὶ μεγάλῳ ο τούτων ἔσονται μακρὰν οί τὸν τῆς Χρι-
στοῦ παρουσίας καιρὸν δοκιμάζοντες, καὶ τὸ ἐπ’
αὐτῷ μυστήριον οὐκ ἠγνοηκότες.
Ἀμὴν λέγω σοι, οὺ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν ἕως
ἂν ἀποδῷς τὸν ἔσχατον κοδράντην.
Ὀ δὲ λέγει τοιοῦτόν ἐστι ο παραινεί γὰρ εὐγνωμο-
νεῖν, καὶ μὴ τῇ κρίσει θαρρεῖν · εἱ γάρ τι συμϐαίη
παρ’ ἐλπίδα, καὶ καταηεθῇς ὑπὸ τοῦ κριτοῦ, οὐκ
ἀπολυθήσῃ ἕως οὗ ἁποτίσῃς τὸν ἔσχατον ὀϐολόν ο τοῦτο
γὰρ λέγεται κοδράντης.
’0 κοδράντης δὲ σημαίνει τὸ τέταρτον τοῦ μέτρου.
oazo; καῖ-τὰ ei}; rapitur—etaiam, δῖεο εστιν ’ὸεᾰλοι
ὅπερ ὁ Λουκᾶς σαφηνίσας, λεπτὸν ὠνόμασεν. Ἡμεῖς
δὲ ἀπαλλαγῶμεν καὶ τοῦ ὲχθροῦ καὶ ὲκδικητοῦ,
ἤγουν τοῦ διαϐόλου, ἕως ὲσμὲν ὲν τῇ ὁδῷ ταύτῃ,κα“ι
τῶν τῆς ἀτιμίας παθῶν, ᾶτινα ἀντίδικοι ἡμῶν ἐστιν.
Οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν ἕτερος ἀντίδικος, ἐὰν μὴ ἡμεῖς
ἑαυτῶν διὰ τούτων γενώμεθα ἀντίδικοι, καὶ μηδὲ ὴ
συνείδησις καταγινωσκέτω ἡμῶν, ὡς καταφρονούν-
των τῆς ὑπομνήσεως αὐτῆς, μήποτε παραδοθῶμεν
τῷ κριτῇ πάντων Θεῷ ὑπὸ τῆς συνειδήσεως ἐλεγχθένο
τες, ’ὁ δὲ παραδώσει τοῖς πράκτορσι τοῖς κολασταῖς
ἀγγέλοις, καὶ ἁπαιτησώμεθα τὰς ἐπὶ παντὶ πλημμεδ
λήματι δίκας, μικρῷ καὶ μεγάλῳ. Κᾶν γὰρ μωρὸν
(Ι) Ὑποκείσθω -ν οὐκ ἠγνοηκότες. Ibid.