PG 72, col. 488
τδ ἀπ’ ἀρχῆς, ἀνενεγκόντων αὐτοῖς ἐπὶ τὸ ἄμεινον
τῶν πραγμάτων, Καῖ γέγονε μὲν ἐν εὐπαθείᾳ ’ἡ χὼ.
ρα, κατῳκήκασι δὲ τὰς πόλεις, ἀνεδείμαντο τὸν ναὸν,
ἁνετείχισαν τὴν Ἰερουσαλὴμ, καὶ γεγόνασι πάλιν
τοῖς παρ’ ἐλπίδα καὶ κατ’ εὐχήν. Ἦ δέ γε τῶνἸδον·
μαίων ἠρήμωται χώρα, καὶ μεμένηκεν ἐν κακοῐς,
οὐκ ἀνασφήλασα πε pl. τὺ ἄμεινον. Οὐκοῦν δεδόξαςται
Θεὸς ἔν τοῖς ὁρίοις Ἰσραήλ.
’ἰστέον δὲ, ὃτιο καὶ κατὰ τὸν ὲσώτατον νοῦν, κᾶν
εἴ ὲν προσκρούσει γένοιντό τινες τῶν εἰδότων Θεὸν,
κᾶν εί παιδεύόιντο δι” ἁμαρτίαν, am: οῦν οὐκ ela-
__ ἁπαν αὐτοὺς ἀπολέσθαι συμϐαίνει · κατοικτείρει δὲ
Each; παιδεύσας ἀρκούντως, καὶ ἀνακομίζει πάλιν εἰς
εὐθυμίαν; Τοῖς δέ γε τὸ γήῖνον ἀγαπῶσι φρόνημα,
ml. είς μόνα βλέπουσιτά σαρκὸς, μάχεται διηνεκῶς,
καὶ τῆς ἐπ’ αὐτοῖς ὀργῆς παρατενεί τοὺς χρόνους.
‹ κληθήσεται γὰρ, φησὶν, αὐτοῖς ὅρια ἀνομίας, καὶ
εκμ- λαὺς ἐφ’ ὅν παρατέταται Κύριος ἕως αἰῶνος. ι
mc δοξάζει πατέρα, καὶ δοῦλος τὸν κύριον
αὑτοῦ. Καὶ ει πατήρ ειμι ἐγὼ, θεοῦ ἐστιν ἡ δόξα
.uov; καὶ εὶ κύριός ειμι ἐγὼ, ποῦ ἐστιν c' φάεος
μου ; λέγει Κύριος παντοκράτωρ.
Z'. Ἐξω τοῦ καθήκοντος ἰόντας λόγου, καὶ ὧν
ἥκιστα χρῆν ἀφειδεῖν ᾑρημένους, ἀποξαίνει πανταχῆ.
Τοῖς μὲν γὰρ ἐπιεικέσι τῶν υἱῶν πρέποι ἂν, καὶ
ε μάλα εἰκότως, τὸ μεταποιεῖσθαι σφόδρα τῆς τοῦ φύ-
ν σαντος δόξης, ἵνα καὶ εὐκλεεστάτου πατρὸς ὄνομά·
ζωνται τέκνα. Et δὲ δή τις εἴη καὶ οἰκέτης γνήσιος,
περιφανῆ που πάντως καὶ διαϐόητονιτὸν οἰκεῖον εῦ-
ξεται γενέσθαι δεσπότην, οὐκ ἄσημον εἶναι καὶ πε-
πατημένον. Μεθέξει γὰρ οὕτω καὶ αὐτὸς τῆς ἐν γε
τούτοις εὐημερίας, καὶ καύχημα τὸ χρῆμα ποιήσεται,
καὶ θυμηδίας τῆς ἀνωτάτης λογιεῖται πρόφασιν.
Ὑμεῖς δὲ, φησὶν, ὡς πατέρα με δοξάζειν ὀφείλοντες.
δεδιέναι δὲ καὶ ὡς δεσπότην, κατ’ ἄμφω τοῦ πρέ-
ποντος οὐ μετρίως διημαρτήκατε · ἁλώσεσθε δὲ μήτε
ὡς πατρὶ τὴν δόξαν, μήτε μὴν ὡς δεσπότῃ τὸν φόὸιον
ἀνάπτοντες. Πυῦ γὰρ ἡ δόξα μου ; ποῦ δὲ ό φόῢοςνεί
μηδὲν τῶν εἰς δόξαν ὁρώντων τὴν ἐμὴν ἀνέχεσθε
δρᾷν, μήτε μὴν τὸ κολάζεσθαιδεδιότες, τοῖς δεσπόται
Β εἴκετε νόμοις; Ἔφη τι τοιοῦτον καὶ διὰ φωνῆς
⁷ Ἡσαΐουο «Ἄκουε, οὐρανὲ, καὶ ἐνωτίζου,ή γῆ.
Κύριος ἐλάλησενο Υίοὺς ἐγέννησα, καὶ ὓψωσα ο αὐτοί
δέ με ἠθέτησαν. ι Χρὴ τοίνυν ἡμᾶς τά είς δόξαννΘεω
ζητεῖν, καὶ μὴν καὶ ἐπείγεσθαι κατορθοῦν, τί) τέ’
γραμμένον εἰδότας· ε Ζῶ ἐγὼ, λέγει Κύριος,ὄτι
δοξάζοντὰς με δοξάσω, καὶ ὁ ὲξουθενων με, ἀτιμωθῇ·
σεται. ι Δοξόισεται δὲ πρὸς ἡμῶν ό Πατὴρ ό τῶν ὅλων
Θεὸς, οὐχὶ τὸ αὐτοῖς ἡμῖν ἡδύ τε καὶ φθςθξν
ραίνειν έσπουδακότων, ἀνατεθεικότων δὲ μᾶλλον
αὐτῷ τὸν νοῦν, καὶ τοῖς αὑτοῦ νεύμασιν ἑπομένίνςν γ
- πανταχοῦ. Φοδηθησόμεθα δὲ καὶ ὼς Κύριον, τὴνιείς
’ φαυλότητα ῥοπὴν ἀνακόπτοντες αἰδοῖ τοῦ προσκρουειν
τῶν πραγμάτων, Καῖ γέγονε μὲν ἐν εὐπαθείᾳ ’ἡ χὼ.
ρα, κατῳκήκασι δὲ τὰς πόλεις, ἀνεδείμαντο τὸν ναὸν,
ἁνετείχισαν τὴν Ἰερουσαλὴμ, καὶ γεγόνασι πάλιν
τοῖς παρ’ ἐλπίδα καὶ κατ’ εὐχήν. Ἦ δέ γε τῶνἸδον·
μαίων ἠρήμωται χώρα, καὶ μεμένηκεν ἐν κακοῐς,
οὐκ ἀνασφήλασα πε pl. τὺ ἄμεινον. Οὐκοῦν δεδόξαςται
Θεὸς ἔν τοῖς ὁρίοις Ἰσραήλ.
’ἰστέον δὲ, ὃτιο καὶ κατὰ τὸν ὲσώτατον νοῦν, κᾶν
εἴ ὲν προσκρούσει γένοιντό τινες τῶν εἰδότων Θεὸν,
κᾶν εί παιδεύόιντο δι” ἁμαρτίαν, am: οῦν οὐκ ela-
__ ἁπαν αὐτοὺς ἀπολέσθαι συμϐαίνει · κατοικτείρει δὲ
Each; παιδεύσας ἀρκούντως, καὶ ἀνακομίζει πάλιν εἰς
εὐθυμίαν; Τοῖς δέ γε τὸ γήῖνον ἀγαπῶσι φρόνημα,
ml. είς μόνα βλέπουσιτά σαρκὸς, μάχεται διηνεκῶς,
καὶ τῆς ἐπ’ αὐτοῖς ὀργῆς παρατενεί τοὺς χρόνους.
‹ κληθήσεται γὰρ, φησὶν, αὐτοῖς ὅρια ἀνομίας, καὶ
εκμ- λαὺς ἐφ’ ὅν παρατέταται Κύριος ἕως αἰῶνος. ι
mc δοξάζει πατέρα, καὶ δοῦλος τὸν κύριον
αὑτοῦ. Καὶ ει πατήρ ειμι ἐγὼ, θεοῦ ἐστιν ἡ δόξα
.uov; καὶ εὶ κύριός ειμι ἐγὼ, ποῦ ἐστιν c' φάεος
μου ; λέγει Κύριος παντοκράτωρ.
Z'. Ἐξω τοῦ καθήκοντος ἰόντας λόγου, καὶ ὧν
ἥκιστα χρῆν ἀφειδεῖν ᾑρημένους, ἀποξαίνει πανταχῆ.
Τοῖς μὲν γὰρ ἐπιεικέσι τῶν υἱῶν πρέποι ἂν, καὶ
ε μάλα εἰκότως, τὸ μεταποιεῖσθαι σφόδρα τῆς τοῦ φύ-
ν σαντος δόξης, ἵνα καὶ εὐκλεεστάτου πατρὸς ὄνομά·
ζωνται τέκνα. Et δὲ δή τις εἴη καὶ οἰκέτης γνήσιος,
περιφανῆ που πάντως καὶ διαϐόητονιτὸν οἰκεῖον εῦ-
ξεται γενέσθαι δεσπότην, οὐκ ἄσημον εἶναι καὶ πε-
πατημένον. Μεθέξει γὰρ οὕτω καὶ αὐτὸς τῆς ἐν γε
τούτοις εὐημερίας, καὶ καύχημα τὸ χρῆμα ποιήσεται,
καὶ θυμηδίας τῆς ἀνωτάτης λογιεῖται πρόφασιν.
Ὑμεῖς δὲ, φησὶν, ὡς πατέρα με δοξάζειν ὀφείλοντες.
δεδιέναι δὲ καὶ ὡς δεσπότην, κατ’ ἄμφω τοῦ πρέ-
ποντος οὐ μετρίως διημαρτήκατε · ἁλώσεσθε δὲ μήτε
ὡς πατρὶ τὴν δόξαν, μήτε μὴν ὡς δεσπότῃ τὸν φόὸιον
ἀνάπτοντες. Πυῦ γὰρ ἡ δόξα μου ; ποῦ δὲ ό φόῢοςνεί
μηδὲν τῶν εἰς δόξαν ὁρώντων τὴν ἐμὴν ἀνέχεσθε
δρᾷν, μήτε μὴν τὸ κολάζεσθαιδεδιότες, τοῖς δεσπόται
Β εἴκετε νόμοις; Ἔφη τι τοιοῦτον καὶ διὰ φωνῆς
⁷ Ἡσαΐουο «Ἄκουε, οὐρανὲ, καὶ ἐνωτίζου,ή γῆ.
Κύριος ἐλάλησενο Υίοὺς ἐγέννησα, καὶ ὓψωσα ο αὐτοί
δέ με ἠθέτησαν. ι Χρὴ τοίνυν ἡμᾶς τά είς δόξαννΘεω
ζητεῖν, καὶ μὴν καὶ ἐπείγεσθαι κατορθοῦν, τί) τέ’
γραμμένον εἰδότας· ε Ζῶ ἐγὼ, λέγει Κύριος,ὄτι
δοξάζοντὰς με δοξάσω, καὶ ὁ ὲξουθενων με, ἀτιμωθῇ·
σεται. ι Δοξόισεται δὲ πρὸς ἡμῶν ό Πατὴρ ό τῶν ὅλων
Θεὸς, οὐχὶ τὸ αὐτοῖς ἡμῖν ἡδύ τε καὶ φθςθξν
ραίνειν έσπουδακότων, ἀνατεθεικότων δὲ μᾶλλον
αὐτῷ τὸν νοῦν, καὶ τοῖς αὑτοῦ νεύμασιν ἑπομένίνςν γ
- πανταχοῦ. Φοδηθησόμεθα δὲ καὶ ὼς Κύριον, τὴνιείς
’ φαυλότητα ῥοπὴν ἀνακόπτοντες αἰδοῖ τοῦ προσκρουειν