PG 72, col. 492
Ἐπειδὴ δὲ καὶ τοὺς ἔτι κατηχουμένους, καὶ οὔπω
τὴν ἁμαρτίαν ὲκνενιμμένους διὰ τοῦ ἁγίου βαπτί-
σματος, οὐκ ἐκπέμπομεν τῶν Ἐκκλησιῶν 805010703"-
τες Θεὸν, ποιούμεθα δὲ μᾶλλον κοινωνοὺς, τὴν τῆς
αἰνέσεως πληροῦντες θυσίαν · ταύτῃτοί φησι καὶ ὁ
νόμος, ἐπ’ ἄρτοις ζυμίτσις χρῆναι δρᾷν αὐτὴν. ἄρτον
ζυμίτην λέγων αἰνιγματωδῶς τὸν οὔπω κεκαθαρμέ·
νον, ὡς ἔφην, διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, ἔχοντα
ὥσπερ τινὰ ζύμην ἐν ἑαυτῷ τὰ τῆς ἀρχαίας φαυλί-
τητος λείψανα. ι Ὑμεῖς οὖν, φησὶν, οἱ ἱερεῖς, οί φαυ-
λίζοντες τὸ ὄνομά μου, ι διὰ τὸ προσφέρειν εἰς ιδ
’θυσιαστήριον μου ἄρτους ὴλισγημένους. Χρὴ τοιγαρο
οὖν φροντίδα ποιεῖσθαι τοὺς τὴν θείαν ἔχοντας ἱεριοο
σύνην, μὴ ἄρα τι δρῷτο τοιοῦτον ἐν Ἐκκλησία· ε’.-
δέναι τε, ὃτι ἡ μὲν ἀκριϐὴς ἑπιτήρησις εὐφρανεῖ
Θεὸν, καταλυπήσει δὲ λίαν τὸ ῥᾳθυμεῖν ἑλέσθαι τῶν
οὕτω σεπτῷν. Ὅτι οὐκ ἀζήμιον τὸ χρῆμα τοῖς ὑπ-
τιουμένοις πως, ού ταλαίπωρον ἰδεῖν, ἀκουόντων
ἐκείνων · ‹ Ὑμεῖς oi ίερεῖς, oi φαυλίζοντες τὸ ὀνομὰ
μου. ι Φαύλισμα γὰρ ὥσπερ είς Θεὸν τῶν ἱερέων τὸ
ῥᾴθυμον, καὶ είς τὴν αὐτῷ πρέπουσάν τε καὶ ὀφειλο-
μένην δόξαν ἀναφέρεται τὸ πλημμέλημα.
Διότι ἐὰν προσαγάγητε τυφλὸν εἰς θυσίας, οὐ
κακόν; καὶ ἐὰν προσαγάγητε χωλὸν ἢ ᾶῤῥωστον.
οὐ κακόν ; Προσὰγιιγε δὴ αὐτὸ τῷ ἡγουμένῳ σοι,
εὶ προσδέξεται σε, εὶ λήψεται πρόσωπόν σου,
λέγει Κύριος παντοκράτωρ.
Θ¹. Μωμοσκοπεῖν τοῦ νόμου τὰ ἱερεῖα προστάτ-
τοντος, καὶ ἀπόϐλητον μὲν ποιεῖσθαι τὰ ἔμπηρα,
καθιεροῦν δὲ τὰ ἄμωμα, προσεκόμιζον τῷ θυσιαστη-
ρίῳ κατ’ ἐκεῖνο τοῦ καιροῦ πάντα χύδην· καί ἀδια-
κρίτως, καὶτῆς μὲν πρεπούσης δόξης τῷ Θεῷ ὀλίγθς
ἦν παντελῶς ὁ λόγος’ φροντὶς δὲ λίαν ὲσπουδασμένη.
τὸ πλεῖστα ὅσα συναγείρειν θύματα, καὶ κριῶν ἀφθο-
νίαν οἴκοι τε ἔχειτί, καὶ ὲν αὐτῇ που τάχα τῇ iii?
Ὗ 9 τ’ ‘l’ υ ο ι . ο
σκηνῇ. Ap ουν, ω του νομου φυλακες, ει προσαγει
τις τυφλὸν εἰς θυσίαν, ού κακὸν τὸ caua; εί δὲ δὴ
καὶ χωλὸν ἢ ἄρρωστον. τὸν τῆς ἐμπηρίας διαφεύ-
ξεται μῶμον; Ub γὰρ δὴ καὶτὰ τοιάδε λογιεῖσθε
κακὰ, καὶ πρὸς θυσίαν οὐκ ὲπιτήδεια; Ἀλλ’ εἴπερ
οἴεσθε κατᾶ σφᾶς οὐχ ὦδε ἔχειν, ἀποφερέτω τις αὑτᾶ
ξένιον, καὶ ὲν δώρου τάξει τῶν καθηγητῶν ἑνί.Ἀὶλ’
οὐκ ἂν προσδέξαιτο, φησι, οὐδ’ ἄν τὸ τοῦ προσκομί·
ξοντος πρόσωπον αἰδεσθεὶς, οἰστὸν τὸ χρῆμα ποιῆ’
σαιτο, χαλεπανεῖ δὲ λίαν ὼς ὑϐρισμένος.Ἔστι τοίνυν
τῶν ἄγαν ἐκτοπωτὰτων, Θεῷ προσφέρειν ἀποτολμᾷνν
ἃ μηδ’ ἂν εἷς τῶν καθ’ήμᾶςή ἕλοιτο λαϐεῖν. Πολὺ
τοῦτο παρ’ ἡμῖν τὸ πλημμέλημα · ει γάρ τι μέλλοιμξν
προσκομίζειν Θεῷ, ὡς ἂν ἔχοιμεν τὰ αἰσχίω, καὶ δευξ
τερα ζητοῖμεν οἱ τάλανες, οὐκ ἐννοοῦντες, ὅτι καὶ
τὴν ἁμαρτίαν ὲκνενιμμένους διὰ τοῦ ἁγίου βαπτί-
σματος, οὐκ ἐκπέμπομεν τῶν Ἐκκλησιῶν 805010703"-
τες Θεὸν, ποιούμεθα δὲ μᾶλλον κοινωνοὺς, τὴν τῆς
αἰνέσεως πληροῦντες θυσίαν · ταύτῃτοί φησι καὶ ὁ
νόμος, ἐπ’ ἄρτοις ζυμίτσις χρῆναι δρᾷν αὐτὴν. ἄρτον
ζυμίτην λέγων αἰνιγματωδῶς τὸν οὔπω κεκαθαρμέ·
νον, ὡς ἔφην, διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, ἔχοντα
ὥσπερ τινὰ ζύμην ἐν ἑαυτῷ τὰ τῆς ἀρχαίας φαυλί-
τητος λείψανα. ι Ὑμεῖς οὖν, φησὶν, οἱ ἱερεῖς, οί φαυ-
λίζοντες τὸ ὄνομά μου, ι διὰ τὸ προσφέρειν εἰς ιδ
’θυσιαστήριον μου ἄρτους ὴλισγημένους. Χρὴ τοιγαρο
οὖν φροντίδα ποιεῖσθαι τοὺς τὴν θείαν ἔχοντας ἱεριοο
σύνην, μὴ ἄρα τι δρῷτο τοιοῦτον ἐν Ἐκκλησία· ε’.-
δέναι τε, ὃτι ἡ μὲν ἀκριϐὴς ἑπιτήρησις εὐφρανεῖ
Θεὸν, καταλυπήσει δὲ λίαν τὸ ῥᾳθυμεῖν ἑλέσθαι τῶν
οὕτω σεπτῷν. Ὅτι οὐκ ἀζήμιον τὸ χρῆμα τοῖς ὑπ-
τιουμένοις πως, ού ταλαίπωρον ἰδεῖν, ἀκουόντων
ἐκείνων · ‹ Ὑμεῖς oi ίερεῖς, oi φαυλίζοντες τὸ ὀνομὰ
μου. ι Φαύλισμα γὰρ ὥσπερ είς Θεὸν τῶν ἱερέων τὸ
ῥᾴθυμον, καὶ είς τὴν αὐτῷ πρέπουσάν τε καὶ ὀφειλο-
μένην δόξαν ἀναφέρεται τὸ πλημμέλημα.
Διότι ἐὰν προσαγάγητε τυφλὸν εἰς θυσίας, οὐ
κακόν; καὶ ἐὰν προσαγάγητε χωλὸν ἢ ᾶῤῥωστον.
οὐ κακόν ; Προσὰγιιγε δὴ αὐτὸ τῷ ἡγουμένῳ σοι,
εὶ προσδέξεται σε, εὶ λήψεται πρόσωπόν σου,
λέγει Κύριος παντοκράτωρ.
Θ¹. Μωμοσκοπεῖν τοῦ νόμου τὰ ἱερεῖα προστάτ-
τοντος, καὶ ἀπόϐλητον μὲν ποιεῖσθαι τὰ ἔμπηρα,
καθιεροῦν δὲ τὰ ἄμωμα, προσεκόμιζον τῷ θυσιαστη-
ρίῳ κατ’ ἐκεῖνο τοῦ καιροῦ πάντα χύδην· καί ἀδια-
κρίτως, καὶτῆς μὲν πρεπούσης δόξης τῷ Θεῷ ὀλίγθς
ἦν παντελῶς ὁ λόγος’ φροντὶς δὲ λίαν ὲσπουδασμένη.
τὸ πλεῖστα ὅσα συναγείρειν θύματα, καὶ κριῶν ἀφθο-
νίαν οἴκοι τε ἔχειτί, καὶ ὲν αὐτῇ που τάχα τῇ iii?
Ὗ 9 τ’ ‘l’ υ ο ι . ο
σκηνῇ. Ap ουν, ω του νομου φυλακες, ει προσαγει
τις τυφλὸν εἰς θυσίαν, ού κακὸν τὸ caua; εί δὲ δὴ
καὶ χωλὸν ἢ ἄρρωστον. τὸν τῆς ἐμπηρίας διαφεύ-
ξεται μῶμον; Ub γὰρ δὴ καὶτὰ τοιάδε λογιεῖσθε
κακὰ, καὶ πρὸς θυσίαν οὐκ ὲπιτήδεια; Ἀλλ’ εἴπερ
οἴεσθε κατᾶ σφᾶς οὐχ ὦδε ἔχειν, ἀποφερέτω τις αὑτᾶ
ξένιον, καὶ ὲν δώρου τάξει τῶν καθηγητῶν ἑνί.Ἀὶλ’
οὐκ ἂν προσδέξαιτο, φησι, οὐδ’ ἄν τὸ τοῦ προσκομί·
ξοντος πρόσωπον αἰδεσθεὶς, οἰστὸν τὸ χρῆμα ποιῆ’
σαιτο, χαλεπανεῖ δὲ λίαν ὼς ὑϐρισμένος.Ἔστι τοίνυν
τῶν ἄγαν ἐκτοπωτὰτων, Θεῷ προσφέρειν ἀποτολμᾷνν
ἃ μηδ’ ἂν εἷς τῶν καθ’ήμᾶςή ἕλοιτο λαϐεῖν. Πολὺ
τοῦτο παρ’ ἡμῖν τὸ πλημμέλημα · ει γάρ τι μέλλοιμξν
προσκομίζειν Θεῷ, ὡς ἂν ἔχοιμεν τὰ αἰσχίω, καὶ δευξ
τερα ζητοῖμεν οἱ τάλανες, οὐκ ἐννοοῦντες, ὅτι καὶ