PG 74, col. 738
credentes vitam habeatis in nomine ejus.
Concludit quodammodo quæ dixit hactenus, et
evangelicorum præconiorum scopum palam facit
auditoribus. Ut enim credatis, inquit, et credentes
vitam æternam habcatis, hæc a mue scripta sunt.
Multa vero signa et opera esse dicit, nec ea tan-
tum quæ sibi sint perspecta, sed quæ aliis quoque
evangelistis cognita, quorum optime recordari
queant, si velint. Nec enim scripta sunt in hoc libro,
inquit, omnia , sed ea sola sunt posita quæ ad
persuadendos auditores abunde suffectura putavi,
ut credaut Jesum esse Christum illum rilium Dci.
IHæc divinus evangelista. Εgo vero illnd me utili-
ter dicturum puto, quod si Scripturarum vis tan-
tam in nobis fidem inserat, ac recte persnadeat
illum ipsum qui natus est ex sancta Virgine, qui-
que angeli voceJesus nominatus est,ipsum, inquam,
illum esse qui per Scripturam divinam Christus
prædicatur, et ipsum eumdem ac non alium esse,
non simpliciter filium, sed Dci Uuicum, quidfacient
demum, aut quid loquentur, aut quale judicium
magnæ illius dici tempore subituri sunt, qni insci-
tia de fide disputant, aliisque persuadere conantur
duos esse christos? Dividunt enim in hominem seor-
sim, et 11172 in Deum Verbumiteo seorsim,etiam
post unionem, et inefiabilem atque incomprehen-
sibilem plane cum corpore conjunctionem. Quo fit
ut per errorem a veritate procui abducti Dominum
qui redemit eos negaverint. Nam si naturæ ratio-
nem spectemus cum de Christo aliquid concipimus,
aliam esse carnem ab eo qui ex Patre et in Patre
est Deo Verbo reperimus : cum vero unionis cum
co vim consideramus, et, quoad ejus est, magnum
istud ac supra mentem omnem positum mysterium
exploramus, Vebum tanquam uuum aliquid cum
sua carne intelligimus, non quidem in carnem mu-
tatum (non enim hoc dicimus, immutabilis enim
est, nec conversionem ullam aut alterationem capit
natura Verbi ), sed quia juxta sanctam ac divinitus
inspiratam Scripturam ex divino templo quod to-
tam in se humanitatis rationem rontinet, et ex vi-
vente Verbo intellectus, unus est demum Jesus et
Christus, et Bilius. Quod in nobis quidem ipsis
verum esse, atque ita se habere natura sua intcl-
liges. Componimur enim in unum hominem qui
anima constat et corpore, ita ut aliud quidem sit
corpus, alia quæ in corpore est anima, si utrius-
que ratio spectetur, verumtamen ad unum animal
eliciendum concurrunt, nec dividi quidem a se pa-
tiuntur, postquam inter se unita sunt.
Nοῆσαι δʼ ἂν τοῦτο αὐτὸ καὶ ἐφʼ ἡμῶν ἀληθές τε ὑπάρχον, καὶ οὕτως ἔχον τῇ φύσει. Συγκείμεθα γὰρ εἰς
ἕνα ἄνθρωπον τὸν ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος, ἐτέρου μὲν ὄντος τοῦ σώματος, ἐτέρας δὲ αὖ τῆς ἐν τῷ σώματι
ψυχῆς, κατά γε τὸν ἐφʼ ἐκατέρῳλόγον, πλὴν εἰς ἐνὸς ζώου, συνθεόντων ἀνάδειξιν, καὶ διαιρεῖσθαι τὸ
XἘXMI, 16. Postea manilestavit se iterum Jcsns
discipulis ad mare iberiadis. Man festarit auter
sic: Erant simul Simon Petrus, et Τ homas qui aCci-
Concludit quodammodo quæ dixit hactenus, et
evangelicorum præconiorum scopum palam facit
auditoribus. Ut enim credatis, inquit, et credentes
vitam æternam habcatis, hæc a mue scripta sunt.
Multa vero signa et opera esse dicit, nec ea tan-
tum quæ sibi sint perspecta, sed quæ aliis quoque
evangelistis cognita, quorum optime recordari
queant, si velint. Nec enim scripta sunt in hoc libro,
inquit, omnia , sed ea sola sunt posita quæ ad
persuadendos auditores abunde suffectura putavi,
ut credaut Jesum esse Christum illum rilium Dci.
IHæc divinus evangelista. Εgo vero illnd me utili-
ter dicturum puto, quod si Scripturarum vis tan-
tam in nobis fidem inserat, ac recte persnadeat
illum ipsum qui natus est ex sancta Virgine, qui-
que angeli voceJesus nominatus est,ipsum, inquam,
illum esse qui per Scripturam divinam Christus
prædicatur, et ipsum eumdem ac non alium esse,
non simpliciter filium, sed Dci Uuicum, quidfacient
demum, aut quid loquentur, aut quale judicium
magnæ illius dici tempore subituri sunt, qni insci-
tia de fide disputant, aliisque persuadere conantur
duos esse christos? Dividunt enim in hominem seor-
sim, et 11172 in Deum Verbumiteo seorsim,etiam
post unionem, et inefiabilem atque incomprehen-
sibilem plane cum corpore conjunctionem. Quo fit
ut per errorem a veritate procui abducti Dominum
qui redemit eos negaverint. Nam si naturæ ratio-
nem spectemus cum de Christo aliquid concipimus,
aliam esse carnem ab eo qui ex Patre et in Patre
est Deo Verbo reperimus : cum vero unionis cum
co vim consideramus, et, quoad ejus est, magnum
istud ac supra mentem omnem positum mysterium
exploramus, Vebum tanquam uuum aliquid cum
sua carne intelligimus, non quidem in carnem mu-
tatum (non enim hoc dicimus, immutabilis enim
est, nec conversionem ullam aut alterationem capit
natura Verbi ), sed quia juxta sanctam ac divinitus
inspiratam Scripturam ex divino templo quod to-
tam in se humanitatis rationem rontinet, et ex vi-
vente Verbo intellectus, unus est demum Jesus et
Christus, et Bilius. Quod in nobis quidem ipsis
verum esse, atque ita se habere natura sua intcl-
liges. Componimur enim in unum hominem qui
anima constat et corpore, ita ut aliud quidem sit
corpus, alia quæ in corpore est anima, si utrius-
que ratio spectetur, verumtamen ad unum animal
eliciendum concurrunt, nec dividi quidem a se pa-
tiuntur, postquam inter se unita sunt.
Nοῆσαι δʼ ἂν τοῦτο αὐτὸ καὶ ἐφʼ ἡμῶν ἀληθές τε ὑπάρχον, καὶ οὕτως ἔχον τῇ φύσει. Συγκείμεθα γὰρ εἰς
ἕνα ἄνθρωπον τὸν ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος, ἐτέρου μὲν ὄντος τοῦ σώματος, ἐτέρας δὲ αὖ τῆς ἐν τῷ σώματι
ψυχῆς, κατά γε τὸν ἐφʼ ἐκατέρῳλόγον, πλὴν εἰς ἐνὸς ζώου, συνθεόντων ἀνάδειξιν, καὶ διαιρεῖσθαι τὸ
XἘXMI, 16. Postea manilestavit se iterum Jcsns
discipulis ad mare iberiadis. Man festarit auter
sic: Erant simul Simon Petrus, et Τ homas qui aCci-