PG 75, col. 1157
ποις τοῦ Πατρὸς ἱδρυμένον; ό γὰρ ὣν οὐ κτίζεται,
ὁ ὑπάρχων οὐ δημιουργεῖται · τὺ γὰρ ἐγένετο, καὶ τὸ
ἔλαϐε, καὶ ὅσα τοιαῦτα , οὐ θεολογοῦντες, ἀλλὰ τὴν
οἰκονομίαν κηρύττοντες ἔλεγον οι τὰ τῆς Θεογνωσιας
ἔγχειρισϐἐντες μυστήρια. Καὶ πρῶτος μὲνὸ μακάριος
Ἰωάννης, καὶ ι '0 Λόγος, ἔφη, σὰρξ ἐγένετο’ ι εἰπὼν
τὸ, ι 'Ev ἀρχῇ ἦν ό Λόγος, ι καὶ πολλάκις τὸ ἦνὲπὶ
τῆς Θεότητος δεδωκὼς, εις τὴν τῆς ἑνανθρωπήσεως
«limpida! me», ἀναγκαίως τὸ ἐγένετο τέθεικεν · οὐ
γὰρ ἦν ἀεὶ ή ἐξ ἡμῶν ληφθεῖσα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Λόγου
ἀπαρχὴ , ἀλλὰ πρὸς τῷ τέλει τῶν αἰώνων ἐγένετό τε
καὶ ἀνελήφθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Λόγου. Τοῦτο ποιεῖ καὶ
ὁ μακάριος ’Παῦλοςο εἰπὼν γὰρ, ι 'Ev μορφῇ Θεοῦ Β
ὑπάρχων, ι καὶ προσθεὶς τὸ, (οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο,
τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ι ἐπήγαγε τὺ ι Ἐαυτδν ὲκένωσε,
μορφὴν δούλου λαϐών· ι τῇ ι μορφῇ τοῦ δούλου ι τδ
ι λαὸὼν ι προσαρμόσας, τῇ δὲ ι μορφῇ τοῦ Θεοῦ ι τὸ
ί ὑπάρχων ι συζεύξας. Οὐκοῦν ἡ τοῦ Θεοῦ μορφὴ προῦπ-
άρχουσα, μᾶλλον δὲ ἀεὶ ὑπάρχουσα, ἔλασε τὴν τοῦ
δούλου μορφήν· οὐ τοίνυν κτίσμα, οὐδὲ ποίημα, οὐδὲ
ἐξ οὐκ όντων ό τοῦ Θεοῦ Λόγος , ἀλλ’ ὲκ τοῦ Πατρός
γεννηθεὶς ἀεὶ τῷ Πατρὶ σύνεστι, καὶ τὴν μετὰ Πατρὸς
παρὰ τῶν εὐγνωμόνων προσκύνησιν δέχεται.
tibus Dei Verbum, sed ex Deo Patre genitum, Patri semper coexsistit, et adorationem uua cum Patre
a fidelibus excipit.
9'. Περὶ τῆς ἐκ Θεοῦ γεννήσεως.
Μηδεὶς δὲ γέννησιν ἀκούων, τοῖς λογισμοῖς δεχέ-
σθω τὰ πάθη τῆς ἡμετέρας γεννήσεως, τομὴν, καὶ
ρεὖσιν, καὶ ὠδῖνα (9.), καὶ τὰ ἄλλα ὅσα τοιαῦτα.
Σωμάτων γὰρ ταῦτα παθήματα ⁸ Θεὸς δὲ ἀσώματος,
καὶ ἀπαθὴς, ἄτρεπτός τε, καὶ ἀναλλοίωτος, ἀεὶ ὡσαύ-
τως ἔχων ει δέ τις οῑεται γέννησιν μὴ εἷναι πά-
θους ἀπηλλαγμένην, καὶ ὲν τοῖς περὶ κτίσεως λόγοις
τούτους δεχέσθω τοὺς λογισμούς· ὥσπερ γὰρ ἐκεῖ
τομὴ καὶ ῥεῦσις, οὕτως ἐνταῦθα φροντὶς, καὶ πόνος,
καὶ ἱδρὼς, καὶ ὄργανα, καὶ ’ὕλη προῦποκειμένη (5),
καὶ ἀποτυχίαι, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα συμπαρομαρτεῖ τοῖς
χτίσμασιν’ εἰ δὲ μόνη βούλησις τῷ Θεῷ εἰς τὴν
τοῦ παντὸς ἦρκησε δημιουργίαν, καὶ βουληθεὶς πα-
ραχρῆμα τὰ μὴ ὄντα ἔδειξεν ὄντα, δεξάσθω ὁ ἀντι-
λέγων καὶ τὴν γέννησιν τοῦ Θεοῦ πάθους ἀπηλλάχθαι
παντός. Ὥσπερ δὲ οὐ τοῖς ἀνθρώποις ὁμοίως ἐδη-
μιούργησεν, οὕτως οὔτε ὁμοίως ἐγέννησεν.
l’. Τίς ἡ ἔννοια τῶν τοῦ Κυρίου ὀνομάτων.
Διὸ καὶ ό Λόγος ὁ Υἱὸς ὀνομάζεται ὡς ἀπαθῶς
γεννηθεὶς, κατὰ τὸν ὲκ τοῦ νοῦ γεγενημένον λόγον
ἀπαθῶς, ne; δὲ καλεῖται ὡς ἐχ τοῦ Πατρὺς γεννη-
(t) Repreltendit dicta ab Ario in impio libro Tha-
lia, de quo Athanasius, orat. l contra'Arium. Grae—
cos Latinosque Patres qui Ariauam haeresim refuta-
veruut diiigenter nos ireccusuimus in prologo ad
fragmenta Arianorum, Seript. τοι.. ιοιιι. Ill, pa'rt. ιι,
pag. 188 seq. Pletlalt‘lArlaltiSllll expositionem babes
apud praedictum Athanasium et Fulgentium Ferrau-
ὁ ὑπάρχων οὐ δημιουργεῖται · τὺ γὰρ ἐγένετο, καὶ τὸ
ἔλαϐε, καὶ ὅσα τοιαῦτα , οὐ θεολογοῦντες, ἀλλὰ τὴν
οἰκονομίαν κηρύττοντες ἔλεγον οι τὰ τῆς Θεογνωσιας
ἔγχειρισϐἐντες μυστήρια. Καὶ πρῶτος μὲνὸ μακάριος
Ἰωάννης, καὶ ι '0 Λόγος, ἔφη, σὰρξ ἐγένετο’ ι εἰπὼν
τὸ, ι 'Ev ἀρχῇ ἦν ό Λόγος, ι καὶ πολλάκις τὸ ἦνὲπὶ
τῆς Θεότητος δεδωκὼς, εις τὴν τῆς ἑνανθρωπήσεως
«limpida! me», ἀναγκαίως τὸ ἐγένετο τέθεικεν · οὐ
γὰρ ἦν ἀεὶ ή ἐξ ἡμῶν ληφθεῖσα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Λόγου
ἀπαρχὴ , ἀλλὰ πρὸς τῷ τέλει τῶν αἰώνων ἐγένετό τε
καὶ ἀνελήφθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Λόγου. Τοῦτο ποιεῖ καὶ
ὁ μακάριος ’Παῦλοςο εἰπὼν γὰρ, ι 'Ev μορφῇ Θεοῦ Β
ὑπάρχων, ι καὶ προσθεὶς τὸ, (οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο,
τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ι ἐπήγαγε τὺ ι Ἐαυτδν ὲκένωσε,
μορφὴν δούλου λαϐών· ι τῇ ι μορφῇ τοῦ δούλου ι τδ
ι λαὸὼν ι προσαρμόσας, τῇ δὲ ι μορφῇ τοῦ Θεοῦ ι τὸ
ί ὑπάρχων ι συζεύξας. Οὐκοῦν ἡ τοῦ Θεοῦ μορφὴ προῦπ-
άρχουσα, μᾶλλον δὲ ἀεὶ ὑπάρχουσα, ἔλασε τὴν τοῦ
δούλου μορφήν· οὐ τοίνυν κτίσμα, οὐδὲ ποίημα, οὐδὲ
ἐξ οὐκ όντων ό τοῦ Θεοῦ Λόγος , ἀλλ’ ὲκ τοῦ Πατρός
γεννηθεὶς ἀεὶ τῷ Πατρὶ σύνεστι, καὶ τὴν μετὰ Πατρὸς
παρὰ τῶν εὐγνωμόνων προσκύνησιν δέχεται.
tibus Dei Verbum, sed ex Deo Patre genitum, Patri semper coexsistit, et adorationem uua cum Patre
a fidelibus excipit.
9'. Περὶ τῆς ἐκ Θεοῦ γεννήσεως.
Μηδεὶς δὲ γέννησιν ἀκούων, τοῖς λογισμοῖς δεχέ-
σθω τὰ πάθη τῆς ἡμετέρας γεννήσεως, τομὴν, καὶ
ρεὖσιν, καὶ ὠδῖνα (9.), καὶ τὰ ἄλλα ὅσα τοιαῦτα.
Σωμάτων γὰρ ταῦτα παθήματα ⁸ Θεὸς δὲ ἀσώματος,
καὶ ἀπαθὴς, ἄτρεπτός τε, καὶ ἀναλλοίωτος, ἀεὶ ὡσαύ-
τως ἔχων ει δέ τις οῑεται γέννησιν μὴ εἷναι πά-
θους ἀπηλλαγμένην, καὶ ὲν τοῖς περὶ κτίσεως λόγοις
τούτους δεχέσθω τοὺς λογισμούς· ὥσπερ γὰρ ἐκεῖ
τομὴ καὶ ῥεῦσις, οὕτως ἐνταῦθα φροντὶς, καὶ πόνος,
καὶ ἱδρὼς, καὶ ὄργανα, καὶ ’ὕλη προῦποκειμένη (5),
καὶ ἀποτυχίαι, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα συμπαρομαρτεῖ τοῖς
χτίσμασιν’ εἰ δὲ μόνη βούλησις τῷ Θεῷ εἰς τὴν
τοῦ παντὸς ἦρκησε δημιουργίαν, καὶ βουληθεὶς πα-
ραχρῆμα τὰ μὴ ὄντα ἔδειξεν ὄντα, δεξάσθω ὁ ἀντι-
λέγων καὶ τὴν γέννησιν τοῦ Θεοῦ πάθους ἀπηλλάχθαι
παντός. Ὥσπερ δὲ οὐ τοῖς ἀνθρώποις ὁμοίως ἐδη-
μιούργησεν, οὕτως οὔτε ὁμοίως ἐγέννησεν.
l’. Τίς ἡ ἔννοια τῶν τοῦ Κυρίου ὀνομάτων.
Διὸ καὶ ό Λόγος ὁ Υἱὸς ὀνομάζεται ὡς ἀπαθῶς
γεννηθεὶς, κατὰ τὸν ὲκ τοῦ νοῦ γεγενημένον λόγον
ἀπαθῶς, ne; δὲ καλεῖται ὡς ἐχ τοῦ Πατρὺς γεννη-
(t) Repreltendit dicta ab Ario in impio libro Tha-
lia, de quo Athanasius, orat. l contra'Arium. Grae—
cos Latinosque Patres qui Ariauam haeresim refuta-
veruut diiigenter nos ireccusuimus in prologo ad
fragmenta Arianorum, Seript. τοι.. ιοιιι. Ill, pa'rt. ιι,
pag. 188 seq. Pletlalt‘lArlaltiSllll expositionem babes
apud praedictum Athanasium et Fulgentium Ferrau-