PG 76, col. 511
dicam, ex dolo mai malorumque architecti draco-
nis, Satanæ, inquam, ipsis insidiantis. In qua sen-
tentia confirmat nos admirabilis Paulus qui hæc
srripsit: « Et si Evangelium nostrum absconditum
est, in perditis est absconditum, in quibus Deus
hujus sæculi excæcavit cogitationes incredulorum
ne lucem Evangelii Christi gloriæ conspicentur ,
Quod igitur is qui hujus sæculi Deus habitus est,
supremæ gloriæ fur et plagiarius, eorum cor tene-
hris oppleverit, non absonum ratione est: quippe
cum manifesto in errorem prolapsi sint, et innume-
rabiles deos et dæmonas, heroumque animas, sicut
ipsi quidem censent, in vitam invexerint. Sed enim
par erat bene sentientes ipsis illacrymari, et me-
rito quidem, qui ea quæ omnibus erubescenda sint,
silentio tegere nequiverint. Nunc vero illorum co-
natus eo impietatis processit, ut etiamnum in alios
tam fædæ superstitionis morbum transmittere ve-
lint, tanquam serpentes aliqui trivia obsidentes,
qui prætereumntibus illac insiliunt, ita acerbum per-
ditionis virus facilibus animis infumndentes, de qui-
bus jure dici possit: « Serpentes, gencratio vipera-
rum, quomodo mali exsistentes bona loqui pote-
stisς ¹? s Nec aberret veritate Dominus dicens:
« Vir bonus ex bono thesauro cordis sui profert
bona : improbus vero ex malo thesauro cordis sui
promit mala, et ex abundantia cordis os loquitur,
στόμα λαλεῖ.
Atque hæc ideo dico quod in Juliani libros inci-
dcrim, qui adversus sanctissimam religionem no-
stram non ferenda debacchatus, errare nos dixit,
et a recta legitimaque via imprudenter recedere:
ferri vero tauquam per prærupta sropulorum, ac
prorsus ineptum præpotenti omsium Deo cultum ex-
hibere, videlicet neque sapientis Moais legibus, 7
neque Græcorum ritibus et superstitionibus con-
gruentem, sed novum quoddam nos vitæ genus in-
ter ntrosque medium ac erroris plenum instituere.
IEgo vero affirmaverim, et nos Græcorum delirio
alienos esse, et Christianorum ffidem ab eorum
præstigiis,toto ut aiunt cœlo, distare: Nihil enim
commune luci cum tenebris, neque ideli cum infido
participatio ulla est ?. Quod vero libris Mosis
non dissentimns, neque conatrariam ejus placitis
vitæ degendæ rationem inimus, pro vlrili conabor
asserere, nactus utique idonæam exercendi me in
co genere dissertationis occasionem. Atque in præ-
sentia dicendum puto, verum esse illud sonnul-
Iis per parodiam jactatum : « Alius ab alio doctus:
manifestumquc fuerit, res majorum posteris, non
centra posterorum majoribus, esse cognitas. Quan-
doquidem igitur Græci suis doctoribus magnopere
gloriantur, et nobis commemorando nescio quos
Anaximandros et Empedocles , cum Pythagoris
quoque et Platonibus, aliisque prætcrea adjectis,
qui cis impiorum dogmatum auctores, vcl ut ita
nis, Satanæ, inquam, ipsis insidiantis. In qua sen-
tentia confirmat nos admirabilis Paulus qui hæc
srripsit: « Et si Evangelium nostrum absconditum
est, in perditis est absconditum, in quibus Deus
hujus sæculi excæcavit cogitationes incredulorum
ne lucem Evangelii Christi gloriæ conspicentur ,
Quod igitur is qui hujus sæculi Deus habitus est,
supremæ gloriæ fur et plagiarius, eorum cor tene-
hris oppleverit, non absonum ratione est: quippe
cum manifesto in errorem prolapsi sint, et innume-
rabiles deos et dæmonas, heroumque animas, sicut
ipsi quidem censent, in vitam invexerint. Sed enim
par erat bene sentientes ipsis illacrymari, et me-
rito quidem, qui ea quæ omnibus erubescenda sint,
silentio tegere nequiverint. Nunc vero illorum co-
natus eo impietatis processit, ut etiamnum in alios
tam fædæ superstitionis morbum transmittere ve-
lint, tanquam serpentes aliqui trivia obsidentes,
qui prætereumntibus illac insiliunt, ita acerbum per-
ditionis virus facilibus animis infumndentes, de qui-
bus jure dici possit: « Serpentes, gencratio vipera-
rum, quomodo mali exsistentes bona loqui pote-
stisς ¹? s Nec aberret veritate Dominus dicens:
« Vir bonus ex bono thesauro cordis sui profert
bona : improbus vero ex malo thesauro cordis sui
promit mala, et ex abundantia cordis os loquitur,
στόμα λαλεῖ.
Atque hæc ideo dico quod in Juliani libros inci-
dcrim, qui adversus sanctissimam religionem no-
stram non ferenda debacchatus, errare nos dixit,
et a recta legitimaque via imprudenter recedere:
ferri vero tauquam per prærupta sropulorum, ac
prorsus ineptum præpotenti omsium Deo cultum ex-
hibere, videlicet neque sapientis Moais legibus, 7
neque Græcorum ritibus et superstitionibus con-
gruentem, sed novum quoddam nos vitæ genus in-
ter ntrosque medium ac erroris plenum instituere.
IEgo vero affirmaverim, et nos Græcorum delirio
alienos esse, et Christianorum ffidem ab eorum
præstigiis,toto ut aiunt cœlo, distare: Nihil enim
commune luci cum tenebris, neque ideli cum infido
participatio ulla est ?. Quod vero libris Mosis
non dissentimns, neque conatrariam ejus placitis
vitæ degendæ rationem inimus, pro vlrili conabor
asserere, nactus utique idonæam exercendi me in
co genere dissertationis occasionem. Atque in præ-
sentia dicendum puto, verum esse illud sonnul-
Iis per parodiam jactatum : « Alius ab alio doctus:
manifestumquc fuerit, res majorum posteris, non
centra posterorum majoribus, esse cognitas. Quan-
doquidem igitur Græci suis doctoribus magnopere
gloriantur, et nobis commemorando nescio quos
Anaximandros et Empedocles , cum Pythagoris
quoque et Platonibus, aliisque prætcrea adjectis,
qui cis impiorum dogmatum auctores, vcl ut ita