PG 78, col. 105
obrem si te hujus operis ducem atque auspicem praebere volueris, non dubium est quin eum quem opto
successum consecuturus sim. Quo autem tuam mihi benevolentiam magis demerear, hujusce laboris pri-
mitias tibi dedico atque offero, Isidorum, inquam, Pelusiotam, quem idcirco primum omnium in lucem
prodire volui, quod eum auctorem prae caeteris maxime ab omnibus expeti cognoverim. Quod si hoc mu-
nus a te benigne exceptum animadvertero, alacriorem me ad reliquum opus persequendum reddideris. Te ’
autemid esse facturum, ea quae in te est humanitas, ut confidam, efficit. Vale.
Tua! Amplitudinis
mw
Cl. viro Jauo Gaurano JC. et philologo praestantissimo histor. professori elect.,
Cuuradus Rnraasuusws, S.
Oiynipius quidem ille doctor, quem tuae, Vir cl., litterae nobis commendabant, ad nos nullus venit. Sed
tasciculum tamen recte curavit Norimbcrga per opt. etofliciosissimum nostrum Bern. pratorium :quo resi'
gnato et excusso. libenter vidi specimen typographicum lsidori Pelusiotae mei, quod misisti, non sine
ostensione spei, fore, ut quod proximi catalogi minabantur, hoc demum autumnali mercatu scriptor ille
Commelinianorum comitate in lucem reproducatur. Bonum factum, et feliciter, a multis bonis superdice-
tur, imo jam nunc superdicitur huic editioni. Me quidem bona Spes habet, cam non fore fraudi his qui
in illam sumptus fecerunt. Etsi enim non est amplius in multis tantus animorum ardor ad cognoscenda
comparandaque vetustatis erudita: monumenta, Graeca prazsertim (sine quibus tamen solide doctus nemo
facile unquam exstitit), quantus in nostris hominibus fuit avorum aut proavorum nostrorum aevo,
cum litterarum et linguarum studia primum in Germania excitarentur et illustrari inciperent magno-
παι] atque excellentium virorum qua voce, qua sc:
χρὴ μᾶλλον) usque adeo est infelix aut efletum, quin etiam nunc habeat Graecorum scriptorum amatores
maximos, quidquid vulgo dehis videatur, qui vel ad lucrum, vel ad ambitiosam ostentationem sua refert
omnia, quaeque ad horum alterutrum conducunt parum, in illis studii ponit nihil. Verumenimvero tales qui
sum, quando illi nos cum talibus studiis parum curant aut morantur, nos quoque ipsos parum morabimur, ἀλλ’
ἡμεῖς αὐτοῖς οὺ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν π
dignitatemque istarum litterarum, tum ad majorum exempla , et priscum illum, quem dixi, ardorem ani-
morum, quo ipsi erga eas flagrarunt, utroque oculo respiciemus. Recens jam sum a lectione cpistolarum
Joannis Reuchlini, quas in bibliotheca Bilibaldi Pirckcymeri per hasce ferias Norimbergae apud patricium
virum Joannem lm. ilofium, illius pronepotem, inveni complures. Narrabo tibi, mi Grutere , vel potius
adolescentibus, si qui haec tuo beneficio praeterea forte lecturi sunt, ut exemplum inde capiant , quid in
earum una atque altera repertum sit mihi. Scribit Reuchlinus Anglopoli (sic vocat lngolstadium, quo
Stutgardia ob motus Suevicos a summis honoribus aulicis sponte exsulatum juverat) anno uoxx ad Bili-
hamum illum , quem dixi , principem virum et in litterarum reconditarum scientia , omninoque multorum
opinione majorem, de sua linguarum professione, quam in illa celeberrima acad. ducis Bavarize Gulielmi
auspiciis et honesto stipendio publico instituerat geminam, quam frequens habeat auditorium. Sed juvat
hoc ipsiusmet verbis cognoscere, qum proinde ex autographo fidei causa subjiciam , quatenus huc perti-
nent. Quando, inquit, me nunc isto anno clcmentarium effecit δέσποινα τύχη , quotidie de throno docto-
rum, frequenti auditorio, publice przelcgendus cst a me in linguailebraica mane Ilabi Mose Kimhi, ct ve-
ερετί in lingua Graeca Plutus Aristophanis discipulis trecentis et multo, inquam, plus. Quod felix, faustum
fortunatumque fuat. Tu, vale feliciter, et me principem Sicilire Dionysium Corinthi puerilia docentem
spectato. Haec ille, biennio ante beatum vitae aerumnosa; simul et gloriosae exitum, :etatc vir gravis, in
rebus arduis spectata: fidei, auctoritateque prmstans, ad amicum , quo majorem tunc Norimbergze non
habebat, cui omnia sua minima maxima concredehat, quoque plurimum utebatur, de auditorio suo, et qui‘
dem calamo minime, sicut credimus, vano et glorioso, praedicabat. Quis vero hac tempestate, non dicam
in ulla Germania: acad. sed totius Europae vel celeberrimo Gymnasio , ipse licet Reuchlino, cui summa
omnia tribuimus, ut parenti opt. studiorum , doctrina nihilo inferior, tanto auditorum cmtu, imo vel de-
cima ejus parte circumfluit, maxime qui sit in talium explicatione auctorum et Grrecre litteraturae tradi
tione occupatus? 0 mirandam, nc dicam miserandam, temporum, animorum et studiorum commutatio.-
nem l Cujus causas alibi investigare licebit opportunius ac liberius.Nunc autem segnitiem atque socordiam
nostram tantum deplorare liceat, si vel hac ratione in juventutc nostra, uuae iu litteris ad spem aliquam
PATnOL. Gn. LXXVIII. ν- v,
successum consecuturus sim. Quo autem tuam mihi benevolentiam magis demerear, hujusce laboris pri-
mitias tibi dedico atque offero, Isidorum, inquam, Pelusiotam, quem idcirco primum omnium in lucem
prodire volui, quod eum auctorem prae caeteris maxime ab omnibus expeti cognoverim. Quod si hoc mu-
nus a te benigne exceptum animadvertero, alacriorem me ad reliquum opus persequendum reddideris. Te ’
autemid esse facturum, ea quae in te est humanitas, ut confidam, efficit. Vale.
Tua! Amplitudinis
mw
Cl. viro Jauo Gaurano JC. et philologo praestantissimo histor. professori elect.,
Cuuradus Rnraasuusws, S.
Oiynipius quidem ille doctor, quem tuae, Vir cl., litterae nobis commendabant, ad nos nullus venit. Sed
tasciculum tamen recte curavit Norimbcrga per opt. etofliciosissimum nostrum Bern. pratorium :quo resi'
gnato et excusso. libenter vidi specimen typographicum lsidori Pelusiotae mei, quod misisti, non sine
ostensione spei, fore, ut quod proximi catalogi minabantur, hoc demum autumnali mercatu scriptor ille
Commelinianorum comitate in lucem reproducatur. Bonum factum, et feliciter, a multis bonis superdice-
tur, imo jam nunc superdicitur huic editioni. Me quidem bona Spes habet, cam non fore fraudi his qui
in illam sumptus fecerunt. Etsi enim non est amplius in multis tantus animorum ardor ad cognoscenda
comparandaque vetustatis erudita: monumenta, Graeca prazsertim (sine quibus tamen solide doctus nemo
facile unquam exstitit), quantus in nostris hominibus fuit avorum aut proavorum nostrorum aevo,
cum litterarum et linguarum studia primum in Germania excitarentur et illustrari inciperent magno-
παι] atque excellentium virorum qua voce, qua sc:
χρὴ μᾶλλον) usque adeo est infelix aut efletum, quin etiam nunc habeat Graecorum scriptorum amatores
maximos, quidquid vulgo dehis videatur, qui vel ad lucrum, vel ad ambitiosam ostentationem sua refert
omnia, quaeque ad horum alterutrum conducunt parum, in illis studii ponit nihil. Verumenimvero tales qui
sum, quando illi nos cum talibus studiis parum curant aut morantur, nos quoque ipsos parum morabimur, ἀλλ’
ἡμεῖς αὐτοῖς οὺ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν π
dignitatemque istarum litterarum, tum ad majorum exempla , et priscum illum, quem dixi, ardorem ani-
morum, quo ipsi erga eas flagrarunt, utroque oculo respiciemus. Recens jam sum a lectione cpistolarum
Joannis Reuchlini, quas in bibliotheca Bilibaldi Pirckcymeri per hasce ferias Norimbergae apud patricium
virum Joannem lm. ilofium, illius pronepotem, inveni complures. Narrabo tibi, mi Grutere , vel potius
adolescentibus, si qui haec tuo beneficio praeterea forte lecturi sunt, ut exemplum inde capiant , quid in
earum una atque altera repertum sit mihi. Scribit Reuchlinus Anglopoli (sic vocat lngolstadium, quo
Stutgardia ob motus Suevicos a summis honoribus aulicis sponte exsulatum juverat) anno uoxx ad Bili-
hamum illum , quem dixi , principem virum et in litterarum reconditarum scientia , omninoque multorum
opinione majorem, de sua linguarum professione, quam in illa celeberrima acad. ducis Bavarize Gulielmi
auspiciis et honesto stipendio publico instituerat geminam, quam frequens habeat auditorium. Sed juvat
hoc ipsiusmet verbis cognoscere, qum proinde ex autographo fidei causa subjiciam , quatenus huc perti-
nent. Quando, inquit, me nunc isto anno clcmentarium effecit δέσποινα τύχη , quotidie de throno docto-
rum, frequenti auditorio, publice przelcgendus cst a me in linguailebraica mane Ilabi Mose Kimhi, ct ve-
ερετί in lingua Graeca Plutus Aristophanis discipulis trecentis et multo, inquam, plus. Quod felix, faustum
fortunatumque fuat. Tu, vale feliciter, et me principem Sicilire Dionysium Corinthi puerilia docentem
spectato. Haec ille, biennio ante beatum vitae aerumnosa; simul et gloriosae exitum, :etatc vir gravis, in
rebus arduis spectata: fidei, auctoritateque prmstans, ad amicum , quo majorem tunc Norimbergze non
habebat, cui omnia sua minima maxima concredehat, quoque plurimum utebatur, de auditorio suo, et qui‘
dem calamo minime, sicut credimus, vano et glorioso, praedicabat. Quis vero hac tempestate, non dicam
in ulla Germania: acad. sed totius Europae vel celeberrimo Gymnasio , ipse licet Reuchlino, cui summa
omnia tribuimus, ut parenti opt. studiorum , doctrina nihilo inferior, tanto auditorum cmtu, imo vel de-
cima ejus parte circumfluit, maxime qui sit in talium explicatione auctorum et Grrecre litteraturae tradi
tione occupatus? 0 mirandam, nc dicam miserandam, temporum, animorum et studiorum commutatio.-
nem l Cujus causas alibi investigare licebit opportunius ac liberius.Nunc autem segnitiem atque socordiam
nostram tantum deplorare liceat, si vel hac ratione in juventutc nostra, uuae iu litteris ad spem aliquam
PATnOL. Gn. LXXVIII. ν- v,