PG 78, col. 1698
quodam mihi dilecto monacho, cum diceret : Fuit
tnihi usus familiaris amicitia: cum diacono quopiam
laura: abbatis Gerasimi : cui oborta, nescio unde,
suspicio contra me est, quasi quiddam egissem ipsi
molestum : umle coepit contrahere in mei occursu
frontem, vultum exhibens minaci tristitia turbi-
dum. Id animadvertens ultro interrogavi hominem.
cur me ita torve intueretur? Fassus Statim causam
est, aiens quidpiam a me contra se factum, cujus
nulla mihi sane metuoria vel conscientia restaret.
Itaque nutltis verbis incubui ad meam illi a tali
quidem culpa innocentiam persuadendum. Sed surdo
cecini; nam sua se involvens tristitia: Ignosce,
reposuit, fidem non facis. Regressus hinc in meant
cellulam dedi me ad introspicieudutn penitus cor
meum, et nullo ibi vesdgio talis a me consciti re-
perto facinoris, factus securior, cum istum diaco- ,
num viderem tenentem calicem quem ministrabat,
jnravi per illum haud esse mihi me conscium ejus
quod objectabat facti. Ne tum quidem acquievit,
motus ergo revertor ad nte ipsum, memor praecepti
juhentis reconciliari fratri babenti aliquid adver-
sum nos :aliant inivi rei ejus tentanda: rationem, ς
partes offensi contra meipsum sumens , sicque tne- _
cum reputans: Diaconos iSle amat me, et motus
charitate fiduciam sumpsit elfuudendi cor suum ac-
cusando quod a me perperam actum queritur. Si
sapiam, cavebo ne ulteriori perseverantia negandi
offensi pertinaciam irritetn. Vitabo id quantum in
me erit; et, si possum, in ejus sententiam transibo.
Quid enimvero tantum niteris testimonio conscien-
tite anima mea misera , quod lapsus forte potius
est tnetnoriaz? Innumera perpetrasti mala quorum
es funditus oblita. Fortasse istud quoque feceris,
sed te ejus recordatio fugerit. Ac quiescens huic
sensui cepi et Deo et ministro gratias agere, quo-
uiam nutu illius, hujus opera, velut supplementum
adhibebatur oblita! conscientiae ad culpam ignotam
salutari eluendum poenitentia. Plenus eo sensu ac-
cessi ad cellam famuli; at pulsato ostio, cum ille
aperuisset , prior prostravit se coram me pteuiten-
tiam postulans, et dicens : Ignosce mihi, quoniam a
daeutonihus illusus sum male suspicans de te. Plane
siquidem, illuminatns jam a Deo, perspectam ha—
beo innocentiam circa hoc tuam. Sic ille me vo-
lentem excursare, prout paratus veneram renuit
audire, aiens Opus nou esse. Super his pronuntians
beatus Zosimas dixit : Eu quousque perpulit vera
humilitas cor desiderantis ipsam. Cum hoc men-
.ionem conjunxit senis compilali a vicino, ipso
sciente, et tton tuodo non querente aut accusante,
sed et impense favente ac benefaciente suo sibi
notissimo expilatori ; eo quod ipsum excusans apud
se persuasisset sibi, citra culpam id ab eo factum
tnihi usus familiaris amicitia: cum diacono quopiam
laura: abbatis Gerasimi : cui oborta, nescio unde,
suspicio contra me est, quasi quiddam egissem ipsi
molestum : umle coepit contrahere in mei occursu
frontem, vultum exhibens minaci tristitia turbi-
dum. Id animadvertens ultro interrogavi hominem.
cur me ita torve intueretur? Fassus Statim causam
est, aiens quidpiam a me contra se factum, cujus
nulla mihi sane metuoria vel conscientia restaret.
Itaque nutltis verbis incubui ad meam illi a tali
quidem culpa innocentiam persuadendum. Sed surdo
cecini; nam sua se involvens tristitia: Ignosce,
reposuit, fidem non facis. Regressus hinc in meant
cellulam dedi me ad introspicieudutn penitus cor
meum, et nullo ibi vesdgio talis a me consciti re-
perto facinoris, factus securior, cum istum diaco- ,
num viderem tenentem calicem quem ministrabat,
jnravi per illum haud esse mihi me conscium ejus
quod objectabat facti. Ne tum quidem acquievit,
motus ergo revertor ad nte ipsum, memor praecepti
juhentis reconciliari fratri babenti aliquid adver-
sum nos :aliant inivi rei ejus tentanda: rationem, ς
partes offensi contra meipsum sumens , sicque tne- _
cum reputans: Diaconos iSle amat me, et motus
charitate fiduciam sumpsit elfuudendi cor suum ac-
cusando quod a me perperam actum queritur. Si
sapiam, cavebo ne ulteriori perseverantia negandi
offensi pertinaciam irritetn. Vitabo id quantum in
me erit; et, si possum, in ejus sententiam transibo.
Quid enimvero tantum niteris testimonio conscien-
tite anima mea misera , quod lapsus forte potius
est tnetnoriaz? Innumera perpetrasti mala quorum
es funditus oblita. Fortasse istud quoque feceris,
sed te ejus recordatio fugerit. Ac quiescens huic
sensui cepi et Deo et ministro gratias agere, quo-
uiam nutu illius, hujus opera, velut supplementum
adhibebatur oblita! conscientiae ad culpam ignotam
salutari eluendum poenitentia. Plenus eo sensu ac-
cessi ad cellam famuli; at pulsato ostio, cum ille
aperuisset , prior prostravit se coram me pteuiten-
tiam postulans, et dicens : Ignosce mihi, quoniam a
daeutonihus illusus sum male suspicans de te. Plane
siquidem, illuminatns jam a Deo, perspectam ha—
beo innocentiam circa hoc tuam. Sic ille me vo-
lentem excursare, prout paratus veneram renuit
audire, aiens Opus nou esse. Super his pronuntians
beatus Zosimas dixit : Eu quousque perpulit vera
humilitas cor desiderantis ipsam. Cum hoc men-
.ionem conjunxit senis compilali a vicino, ipso
sciente, et tton tuodo non querente aut accusante,
sed et impense favente ac benefaciente suo sibi
notissimo expilatori ; eo quod ipsum excusans apud
se persuasisset sibi, citra culpam id ab eo factum