PG 79, col. 1104
τυχοῦσαι φυτεύουσι λύπας · εύχαὶ δὲ, καὶ εύχαριρ
στίαι μαραίνουσι ταύτας ’ν μεταξὺ ὀργιζομένων μέση
λύπη δονεῖται. '0 οὖν πρῶτος ἐκνήψας, ἐὰν τοῦ
Bon; ἀναστῇ, καὶ τῷ ἑτέρῳ δώση χεῖρα, ἀπολογία,
τὴν πικρὰν λύπην ἀπελαύνει. Λύπη, φυχῆς τόσος
καὶ σαρκὸς τυγχάνει, καὶ τὴν μὲν αίχμαλώτιδα αἴρει,
τὴν δὲ ὲπίτόπῳ μαραίνει. Ἐξ ἐναντίων λύπη τεν-
νᾶται, ἐκ δὲ λύπης μῆνις, τίκτεται δὲ ὲκ τούτων
φρενῖτις, λοιδορία ’ ’λύπην καὶ μῆνιν εί θέλεις συμ-
πατῆσαι, τὴν μακροθυμίαν τῆς ἀγάπης ὲναγκαλίζου,
καὶ τὴν χαρὰν τῆς ἁκακίας περιϐάλλου, ἡ σὴ χαρὰ
ἑτέρῳ λύπη μὴ ἔσται ’ ἐπ’ ἀδικίᾳ ό χαίρων ὲν εὐδο-
κίᾳ θρηνήσει, καὶ ό ὑποφέρων λύπας πάσχων ἀδί-
κως, λαμπρῶς ἀγαλλιάσεται ν τὰ γὰρ μέλλοντα rei;
παροῦσιν ἐναντία.
arma. ir.
Ἔν ταῖς θλίψεσιν εύχὰριστος leo μάλιστα, δτι ιε’
αὐτῶν τῆς ἀντιλήψεως τὴν χάριν σαφέστερον αἰ·
σθάνῃ. Οὕτω γὰρ τὰς ἐπιούσας θλίψεις εὐχαρίστως
ἐκτινάσσων οὐκ ἀμαυρώσεις τῆς καρτερίας· τὸ λαμ-
πρότατον κάλλος, ἐπάν σοι μάστιγα κατᾶ σαρκὸς
δαίμων καταρράξῃ, μεγίστου σοι μισθοῦ πρόξενος
εὑρέθη, ἐὰν ὑπόθεσιν εὐχαριστίας τὴν πληγὴν κατα-
δέξῃ. Οὕτω γὰρ καὶ αὑτὸν ἐκ σοῦ φυγαδεύσας. ἰνα
δὲ πλεῖον ό μισθός σου διὰ τῆς ὑπομονῆς ἑπομὸρήσῃ,
διόλων τῶν ἀνδρείων πόνων ἠ suanm; σου στρατο
ηγείτω, ὅτι διὰ πάσης κακίας, καὶ η ἀκηδία ἀντι-
στρατηγεί σοι, καὶ κατασκοποῦσά σου τοὺς πόνους
ἅπαντας πειράζει, ὃν δὲ μὴ εὕρῃ τῇ θπομσνῇ imi.»-
μένον, τοῦτον καταδαρύνει ὑφ’ὲαυτὴν, καὶ κατα-
κάμπτει, ἐὰν δὲ δαίμων τῆς ἁκηδίας πρὸς τὴν ὑπο-
μονὴν τῶν πόνων ἁτονήσῃ, ἀπονοίας πάλιν ό θὴρ τὸ
κατόρθωμα ὂάκνιιο εί οὖν συνέσει τῆς ἀσφαλείας
τοῦτο ἐλάσεις, καὶ κενόδοξον πνεῦμα ἑν αὐτῷ ἐλάσεις
ὲν καιρῷ συνάξεως. Ἐπάν σοι τὸ τῆς metu; ἐπι-
πέσῃ πνεῦμα, ὡς φορτικὴν ἐπιψηφίζει τῇ ψυχῇ ἣν
ψαλμῳδίαν, τὸν ὄκνον, ὡς ἀντίπαλον τῇ σπουδῇ παραυ
ὃάλλει, ἵνα ψαύσας τῷ τάχει τὴν σάρκα ἀνακλίνῃ
τῇ μνήμῃ, ὡς κοπωθείσαν δῆθεν ἐκ τινος αἰτίας.
Ἐπὰν οὖν ἐγρηγορότες ὦμεν νυκτὸς μὴ τὴν σύναξιν
τῇ ἀκηδίᾳ ἀνακλίνωμεν, ἵνα μὴ οἱ δαίμονες ἐπι-
στάντες τὰ ζιζάνια τῶν λογισμῶν σννάξωσι, καὶ
ἅμα τῇ καρδίῃ. κατασπείρωσιν· ὅταν γὰρ τὴν σύνοδον
τῶν ὓμνων ἀπολέσωμεν, τότε τὸν σύλλογον τῶν λθ-
γισμῶν ἐπισυναγομεν ο πρὸ συνάξεως διυπνισθέντες,
λογισμοὺς φωτὸς ἓν τῇ καρδίᾳ. προγυμνάζωμεν, ἵνα
εὐτρεπισθέντες ἔχωμεν, γρηγορούσῃ διανοίᾳ, τῇ
ψαλμωδίᾳ παρίστασθαι.
στίαι μαραίνουσι ταύτας ’ν μεταξὺ ὀργιζομένων μέση
λύπη δονεῖται. '0 οὖν πρῶτος ἐκνήψας, ἐὰν τοῦ
Bon; ἀναστῇ, καὶ τῷ ἑτέρῳ δώση χεῖρα, ἀπολογία,
τὴν πικρὰν λύπην ἀπελαύνει. Λύπη, φυχῆς τόσος
καὶ σαρκὸς τυγχάνει, καὶ τὴν μὲν αίχμαλώτιδα αἴρει,
τὴν δὲ ὲπίτόπῳ μαραίνει. Ἐξ ἐναντίων λύπη τεν-
νᾶται, ἐκ δὲ λύπης μῆνις, τίκτεται δὲ ὲκ τούτων
φρενῖτις, λοιδορία ’ ’λύπην καὶ μῆνιν εί θέλεις συμ-
πατῆσαι, τὴν μακροθυμίαν τῆς ἀγάπης ὲναγκαλίζου,
καὶ τὴν χαρὰν τῆς ἁκακίας περιϐάλλου, ἡ σὴ χαρὰ
ἑτέρῳ λύπη μὴ ἔσται ’ ἐπ’ ἀδικίᾳ ό χαίρων ὲν εὐδο-
κίᾳ θρηνήσει, καὶ ό ὑποφέρων λύπας πάσχων ἀδί-
κως, λαμπρῶς ἀγαλλιάσεται ν τὰ γὰρ μέλλοντα rei;
παροῦσιν ἐναντία.
arma. ir.
Ἔν ταῖς θλίψεσιν εύχὰριστος leo μάλιστα, δτι ιε’
αὐτῶν τῆς ἀντιλήψεως τὴν χάριν σαφέστερον αἰ·
σθάνῃ. Οὕτω γὰρ τὰς ἐπιούσας θλίψεις εὐχαρίστως
ἐκτινάσσων οὐκ ἀμαυρώσεις τῆς καρτερίας· τὸ λαμ-
πρότατον κάλλος, ἐπάν σοι μάστιγα κατᾶ σαρκὸς
δαίμων καταρράξῃ, μεγίστου σοι μισθοῦ πρόξενος
εὑρέθη, ἐὰν ὑπόθεσιν εὐχαριστίας τὴν πληγὴν κατα-
δέξῃ. Οὕτω γὰρ καὶ αὑτὸν ἐκ σοῦ φυγαδεύσας. ἰνα
δὲ πλεῖον ό μισθός σου διὰ τῆς ὑπομονῆς ἑπομὸρήσῃ,
διόλων τῶν ἀνδρείων πόνων ἠ suanm; σου στρατο
ηγείτω, ὅτι διὰ πάσης κακίας, καὶ η ἀκηδία ἀντι-
στρατηγεί σοι, καὶ κατασκοποῦσά σου τοὺς πόνους
ἅπαντας πειράζει, ὃν δὲ μὴ εὕρῃ τῇ θπομσνῇ imi.»-
μένον, τοῦτον καταδαρύνει ὑφ’ὲαυτὴν, καὶ κατα-
κάμπτει, ἐὰν δὲ δαίμων τῆς ἁκηδίας πρὸς τὴν ὑπο-
μονὴν τῶν πόνων ἁτονήσῃ, ἀπονοίας πάλιν ό θὴρ τὸ
κατόρθωμα ὂάκνιιο εί οὖν συνέσει τῆς ἀσφαλείας
τοῦτο ἐλάσεις, καὶ κενόδοξον πνεῦμα ἑν αὐτῷ ἐλάσεις
ὲν καιρῷ συνάξεως. Ἐπάν σοι τὸ τῆς metu; ἐπι-
πέσῃ πνεῦμα, ὡς φορτικὴν ἐπιψηφίζει τῇ ψυχῇ ἣν
ψαλμῳδίαν, τὸν ὄκνον, ὡς ἀντίπαλον τῇ σπουδῇ παραυ
ὃάλλει, ἵνα ψαύσας τῷ τάχει τὴν σάρκα ἀνακλίνῃ
τῇ μνήμῃ, ὡς κοπωθείσαν δῆθεν ἐκ τινος αἰτίας.
Ἐπὰν οὖν ἐγρηγορότες ὦμεν νυκτὸς μὴ τὴν σύναξιν
τῇ ἀκηδίᾳ ἀνακλίνωμεν, ἵνα μὴ οἱ δαίμονες ἐπι-
στάντες τὰ ζιζάνια τῶν λογισμῶν σννάξωσι, καὶ
ἅμα τῇ καρδίῃ. κατασπείρωσιν· ὅταν γὰρ τὴν σύνοδον
τῶν ὓμνων ἀπολέσωμεν, τότε τὸν σύλλογον τῶν λθ-
γισμῶν ἐπισυναγομεν ο πρὸ συνάξεως διυπνισθέντες,
λογισμοὺς φωτὸς ἓν τῇ καρδίᾳ. προγυμνάζωμεν, ἵνα
εὐτρεπισθέντες ἔχωμεν, γρηγορούσῃ διανοίᾳ, τῇ
ψαλμωδίᾳ παρίστασθαι.