PG 79, col. 1117
πρωτοστάτιν τῶν πόνων ἡσυχίαν, φαίνουσαν αὐτῷ
τὴν πολυόμματον τῶν ἀρετῶν θεωρίαν, Ὀ ἡσυχάζων
τῇ γλώττῃ, κατά τῶν λογισμῶν ἀνδριζέσθω· ή γᾶρ
τῆς ψυχῆς ἀνδρεία οὐκ ὲν τῇ ἠσυχίᾳ δείκνυται μόνον
τοῦ στόματος, ἀλλὰ καὶ ὲν τῇ τῶν λογισμῶν ἀνδρα-
γαθίᾳ. καὶ τῇ τῶν ὕϐρεων, καὶ ἀδικιῶν εὐσταθείᾳο
ἐντεῦθεν γάρ αἱ δειναὶ μάστιγες τοῦ διαϐόλου περι-
⁴Ιῖινάσσονται ὲν ταῖς συντυχίαις.
ΚΕΦΑΛ. ΙΘ’.
Μὴ στόμα μόνον, ἀλλά καὶ καρδία τηρείσθω, τοτὲ
γάρ ἀμαυροῦται τῆς ψυχῆς τὸ ὄμμα τῷ τῆς ἀρεσκείας
ὄμματι, τοῦ νοῦ παυσομένου. Ἔστω σου πηρός ὁ
νοῦς περὶ τά αἴσχιστα, Κύριος γάρ σοφοί τοὺς 102.06-
τους τυφλοὺς, διορατικὸς δὲ περὶ τὰ κάλλιστα, ἶνα
ικτυφλώττῃ περὶ τὰ κάκιστα. Non δέ μοι, πορνείας
εἶναι δύο ὲν διαιρέσει ὲζυγωμένας, τὴν τοῦ σώματος,
καὶ τὴν τοῦ πνεύματος· ὅταν λογισμὸς πορνείας τῷ
πνεύματί σου μίγνυται, τότε ἐκτυπώματι πλάνης ἡ
ψυχή σου συγγίνεται. Προσώπῳ θηλείας σχηματίζε-
“tat δαίμων, ἵνα φαρμάξῃ τὴν ψυχὴν μετ’ αὐτοῦ
ἀνιεμιγῆναι⁸ μορφῆς γλύμμα φορεῖ ἄσαρκος δαίμων
tvo λογισμῷ ἀκολάστῳ τὴν ψυχὴν ἐκπορνεύσῃ. Μὴ
οὖν τυγκαλύπτου είόωλείῳ ἀνυπάρκτῳ, ἴνα μὴ καὶ τῇ
σαρκιτὺ ὅμοιον δράσῃς, πνεύματι πορνείας ἐπλανή-
θησαν οί τοιοῦτοι ot τὰς ἔνδον μοιχείας τῶν πνευμά-
των τιτι σταυρῷ μὴ σοϐοῦντες. Αῐκιζε τοὺς λογισμοὺς
ἀσιτίᾳ βοωμάτων, ἵνα μὴ πορνείᾳ, ἀλλὰ πείνῃλαο
λῶσινο εὐνῆς ἀγρυπνίᾳ στῆσον δάκρυον, ἵνα βοήθειαν
λάϐῃς τοι, παρόντος πολέμου. Ἐν καιρῷ τοῦ τῆς
πορνείας πολέμου τὰς κλήσεις τῶν ἑστιατόρων παρ-
σίτησαι, καὶ τὸν μὲν ξένον ἐπιστάντα ὑπηρετῶν
ἀναπαύσεις, σεαυτὸν δὲ περικεκαλυμμὲνως, ἀσιτίᾳ
περιφράξας. Διπλοῦς ἔστω σοι τῶν ἀμφοτέρων ἔργων
ὁ μισθὸς ἑνὶ ἑκάστῳ τὸ πρακτικὸν δι’ ἀρετὴν ἀπονέ-
μοντι· μὴ ἕνεκεν γαστρὸς συνέσθιε τῷ ἀδελφῷ, ἀλλ’
Ξνεκεν Χριστοῦ συναυλίζου τῇ ἀγάπῃ. Κόρος σιτίων
λογισμοὺς σιτίζει, καὶ μέθυσος ὓπνον φαντασίας πο-
τίζει. Τέθνηκε μετὰ τὸν φάραγγα τῆς τρυφῆς ἡδονὴ θ
καὶ πνεῖ ἐν τῷ τάφῳ τὰ τῆς γαστρὸς λαγνεύματα.
Οἱ πόνοι τῆς κληρουχίας τελευτῶσιν είς ἀνάπαυσιν,
οἱ δὲ τρόποι τῆς τρυφῆς τελευτῶσιν είς κατάκαυσιν.
'0 τῆς σαρκὸς τὸ ἄνθος τῇ ἀσκήσει μαραίνων καθ’
ἡμέραν ὲν τῇ σαρκὶ μελετᾷ τὴν ἑαυτοῦ τελευτήν.
Καρδίας λογιστεία τὸ σῶμα συμμετ ρείτω, ἵνα μὴ τού-
του πληγέντος, καὶ αὕτη κοπιάσῃ⁸ ἀρκείσθω σάρξ
τὰ φυσικά περικόπτειν· ἡ σωματική σου γυμνασία
ἓν τοῖς ήθεσιν οἰκονομείσθω, ἵνα μάθῃς καρδίᾳ πονεῖν,
καὶ ψυχῇ συμπονεῖν.
quas fert natura, recidere : corporale tuum exercitium in moribus gubernetur. ut discas corde la-
borare, et anima collaborare.
ΚΕΦΑΑ. κν.
(ll τοῦ προσώπου τὴν ὠχρείαν ἐν τῇ ἀσκήσει λάμ-
ποντες τὸν παρά τῶν ἀνθρώπων ἔπαινον καὶ πρὶν
τὴν πολυόμματον τῶν ἀρετῶν θεωρίαν, Ὀ ἡσυχάζων
τῇ γλώττῃ, κατά τῶν λογισμῶν ἀνδριζέσθω· ή γᾶρ
τῆς ψυχῆς ἀνδρεία οὐκ ὲν τῇ ἠσυχίᾳ δείκνυται μόνον
τοῦ στόματος, ἀλλὰ καὶ ὲν τῇ τῶν λογισμῶν ἀνδρα-
γαθίᾳ. καὶ τῇ τῶν ὕϐρεων, καὶ ἀδικιῶν εὐσταθείᾳο
ἐντεῦθεν γάρ αἱ δειναὶ μάστιγες τοῦ διαϐόλου περι-
⁴Ιῖινάσσονται ὲν ταῖς συντυχίαις.
ΚΕΦΑΛ. ΙΘ’.
Μὴ στόμα μόνον, ἀλλά καὶ καρδία τηρείσθω, τοτὲ
γάρ ἀμαυροῦται τῆς ψυχῆς τὸ ὄμμα τῷ τῆς ἀρεσκείας
ὄμματι, τοῦ νοῦ παυσομένου. Ἔστω σου πηρός ὁ
νοῦς περὶ τά αἴσχιστα, Κύριος γάρ σοφοί τοὺς 102.06-
τους τυφλοὺς, διορατικὸς δὲ περὶ τὰ κάλλιστα, ἶνα
ικτυφλώττῃ περὶ τὰ κάκιστα. Non δέ μοι, πορνείας
εἶναι δύο ὲν διαιρέσει ὲζυγωμένας, τὴν τοῦ σώματος,
καὶ τὴν τοῦ πνεύματος· ὅταν λογισμὸς πορνείας τῷ
πνεύματί σου μίγνυται, τότε ἐκτυπώματι πλάνης ἡ
ψυχή σου συγγίνεται. Προσώπῳ θηλείας σχηματίζε-
“tat δαίμων, ἵνα φαρμάξῃ τὴν ψυχὴν μετ’ αὐτοῦ
ἀνιεμιγῆναι⁸ μορφῆς γλύμμα φορεῖ ἄσαρκος δαίμων
tvo λογισμῷ ἀκολάστῳ τὴν ψυχὴν ἐκπορνεύσῃ. Μὴ
οὖν τυγκαλύπτου είόωλείῳ ἀνυπάρκτῳ, ἴνα μὴ καὶ τῇ
σαρκιτὺ ὅμοιον δράσῃς, πνεύματι πορνείας ἐπλανή-
θησαν οί τοιοῦτοι ot τὰς ἔνδον μοιχείας τῶν πνευμά-
των τιτι σταυρῷ μὴ σοϐοῦντες. Αῐκιζε τοὺς λογισμοὺς
ἀσιτίᾳ βοωμάτων, ἵνα μὴ πορνείᾳ, ἀλλὰ πείνῃλαο
λῶσινο εὐνῆς ἀγρυπνίᾳ στῆσον δάκρυον, ἵνα βοήθειαν
λάϐῃς τοι, παρόντος πολέμου. Ἐν καιρῷ τοῦ τῆς
πορνείας πολέμου τὰς κλήσεις τῶν ἑστιατόρων παρ-
σίτησαι, καὶ τὸν μὲν ξένον ἐπιστάντα ὑπηρετῶν
ἀναπαύσεις, σεαυτὸν δὲ περικεκαλυμμὲνως, ἀσιτίᾳ
περιφράξας. Διπλοῦς ἔστω σοι τῶν ἀμφοτέρων ἔργων
ὁ μισθὸς ἑνὶ ἑκάστῳ τὸ πρακτικὸν δι’ ἀρετὴν ἀπονέ-
μοντι· μὴ ἕνεκεν γαστρὸς συνέσθιε τῷ ἀδελφῷ, ἀλλ’
Ξνεκεν Χριστοῦ συναυλίζου τῇ ἀγάπῃ. Κόρος σιτίων
λογισμοὺς σιτίζει, καὶ μέθυσος ὓπνον φαντασίας πο-
τίζει. Τέθνηκε μετὰ τὸν φάραγγα τῆς τρυφῆς ἡδονὴ θ
καὶ πνεῖ ἐν τῷ τάφῳ τὰ τῆς γαστρὸς λαγνεύματα.
Οἱ πόνοι τῆς κληρουχίας τελευτῶσιν είς ἀνάπαυσιν,
οἱ δὲ τρόποι τῆς τρυφῆς τελευτῶσιν είς κατάκαυσιν.
'0 τῆς σαρκὸς τὸ ἄνθος τῇ ἀσκήσει μαραίνων καθ’
ἡμέραν ὲν τῇ σαρκὶ μελετᾷ τὴν ἑαυτοῦ τελευτήν.
Καρδίας λογιστεία τὸ σῶμα συμμετ ρείτω, ἵνα μὴ τού-
του πληγέντος, καὶ αὕτη κοπιάσῃ⁸ ἀρκείσθω σάρξ
τὰ φυσικά περικόπτειν· ἡ σωματική σου γυμνασία
ἓν τοῖς ήθεσιν οἰκονομείσθω, ἵνα μάθῃς καρδίᾳ πονεῖν,
καὶ ψυχῇ συμπονεῖν.
quas fert natura, recidere : corporale tuum exercitium in moribus gubernetur. ut discas corde la-
borare, et anima collaborare.
ΚΕΦΑΑ. κν.
(ll τοῦ προσώπου τὴν ὠχρείαν ἐν τῇ ἀσκήσει λάμ-
ποντες τὸν παρά τῶν ἀνθρώπων ἔπαινον καὶ πρὶν