PG 79, col. 1162
Vana gloria scopulus est sub aqua latens; si al-
liseris, onus perdidisti. V’ir prudens abscondit the-
saurum, et monachus sapiens._ labores virtutis. In
plateis orare vana gloria consulit; at qui eam op-
pugnat, orat in suo penetrali. Vir insipiens suas
publicat divitias. multosque provocat, ut adversus
se ipsum parent insidias. Tu vero tua occulta; in
itinere namque latronum es, donec in urbem pa-
cis perveneris, tuncque tuis rebus secure uteris.
Virtus ejus, qui vana laborat gloria, obtritum est
sacrificium, neque ad Dei ofl'eretur altare. Desidia,
vires, ac robur animae exsolvit, et vana gloria men-
tem, quae a Deo excidit, eademque aegrotantem
reddit sanum, et senem juvene robustiorem, modo
adsint multi testes carum, quae fiunt, rerum; tunc
autem vanum erit jejunium, et vigilia, et oratio;
laus quippe multorum promptam animi excitat ala-
critatem. Ne humanis celebritatibus divendas la-
bores, neque futuram prodas gloriam, propter vis
lem laudis acclamationem: etenim humana gloria
humi quiescit, ipsiusque laus in terra exstinguitur,
virtutis autem gloria manet in saeculum.
472 CAPUT xvn.
De superbia.
Superbia tumor est anima: sanie plenus; si ma-
turuerit, erumpet, multumque redolebit l'clorem.
Fulguris splendor sonum praenuntiat tonitrus, et
praesentia vanae glorize annuntiat superbiam. Su-
perbi anima ad magnam ascendit altitudinem, in-
deque ipsum dejicit in profundum. Superbia labo-
rat, qui seipsum a Deo dissociat, propriisque viri-
bus facinora recte patrata ascribit. Quemadmodum
autem, qui super araneam inscendit, decidens,
fertur deorsum, ita concidit, qui propriae conlidit
virtuti. Copiosus fruetus arboris inflectit ramos, ct
virtutum capia sensum humiliat viri. Fructus pu-
tridus inutilis est agricolae, et virtus superbi Deo
non est accepta. Palus. seu pedamentum,ramum
sustentat onustum fructibus, et timor Dei animam
virtute’ prmditi. Sicuti lruetus pondus ramum
disrumpit, ita superbia virtute conspicuam deruit-
tit animam. Ne superbiae tuum dedas animum.
quia sic tetricis carebis imaginationibus : superbi
etenim anima derelinquitur a Deo, fitque dannoni-
bus materia gaudii. Nocte, bestiarum invadentium
imaginatur multitudinem. dieque a cogitationibus
timoris turbatur. Si dormit, exsilit assidue, et si \i -
gilet, ad umbram avis perterrelit. Folii rumor sua'
perburn exterruit, et aqua: sonus ejus difl‘regit ani-
mam. Etenim qui paulo ante sc ipsum Deo oppo-
nit, illinsqne denegat auxilium, postremo a vilis
bus spectris perlerrelur.
31.
liseris, onus perdidisti. V’ir prudens abscondit the-
saurum, et monachus sapiens._ labores virtutis. In
plateis orare vana gloria consulit; at qui eam op-
pugnat, orat in suo penetrali. Vir insipiens suas
publicat divitias. multosque provocat, ut adversus
se ipsum parent insidias. Tu vero tua occulta; in
itinere namque latronum es, donec in urbem pa-
cis perveneris, tuncque tuis rebus secure uteris.
Virtus ejus, qui vana laborat gloria, obtritum est
sacrificium, neque ad Dei ofl'eretur altare. Desidia,
vires, ac robur animae exsolvit, et vana gloria men-
tem, quae a Deo excidit, eademque aegrotantem
reddit sanum, et senem juvene robustiorem, modo
adsint multi testes carum, quae fiunt, rerum; tunc
autem vanum erit jejunium, et vigilia, et oratio;
laus quippe multorum promptam animi excitat ala-
critatem. Ne humanis celebritatibus divendas la-
bores, neque futuram prodas gloriam, propter vis
lem laudis acclamationem: etenim humana gloria
humi quiescit, ipsiusque laus in terra exstinguitur,
virtutis autem gloria manet in saeculum.
472 CAPUT xvn.
De superbia.
Superbia tumor est anima: sanie plenus; si ma-
turuerit, erumpet, multumque redolebit l'clorem.
Fulguris splendor sonum praenuntiat tonitrus, et
praesentia vanae glorize annuntiat superbiam. Su-
perbi anima ad magnam ascendit altitudinem, in-
deque ipsum dejicit in profundum. Superbia labo-
rat, qui seipsum a Deo dissociat, propriisque viri-
bus facinora recte patrata ascribit. Quemadmodum
autem, qui super araneam inscendit, decidens,
fertur deorsum, ita concidit, qui propriae conlidit
virtuti. Copiosus fruetus arboris inflectit ramos, ct
virtutum capia sensum humiliat viri. Fructus pu-
tridus inutilis est agricolae, et virtus superbi Deo
non est accepta. Palus. seu pedamentum,ramum
sustentat onustum fructibus, et timor Dei animam
virtute’ prmditi. Sicuti lruetus pondus ramum
disrumpit, ita superbia virtute conspicuam deruit-
tit animam. Ne superbiae tuum dedas animum.
quia sic tetricis carebis imaginationibus : superbi
etenim anima derelinquitur a Deo, fitque dannoni-
bus materia gaudii. Nocte, bestiarum invadentium
imaginatur multitudinem. dieque a cogitationibus
timoris turbatur. Si dormit, exsilit assidue, et si \i -
gilet, ad umbram avis perterrelit. Folii rumor sua'
perburn exterruit, et aqua: sonus ejus difl‘regit ani-
mam. Etenim qui paulo ante sc ipsum Deo oppo-
nit, illinsqne denegat auxilium, postremo a vilis
bus spectris perlerrelur.
31.