PG 82, col. 1297
Διαθὴκῃ ἐπετέλει. τὰ πρόσφορα. Οὗτος ἄλλοτέ ποτε
δικαστὴν Πέρσην ἀδίκῳ ψήφῳ χρησάμενον θεασάμε-
νος, λίθῳ τινὶ μεγίστῳ παρακειμένῳ ἐπαρασάμενος,
συντριϐῆναι καὶ σκεδασθῆναι, καὶ τούτῳ διελέγξαι
τὴν ἄδικον ἐκείνου παρηγγύησε ψῆφον. Παραυτίκα
δέ τοῦ λίθου είς μυρία μόρια μερισθέντος, ἐξεδει-
ματώθησαν οί παρόντεςι φρίκης δὲ ἀνάπλεως ό δι-
καστὴς γενόμενος, ἀνεκαλέσατο μὲν τὴν προτέραν.
ἑτέραν δὲ δικαίαν ἐπήνεγκε ψῆφον κάνταῦθα τὸν
οίκείον Δεσπότην ἐζήλωσεν· ὃς δεῖξαι βουληθεὶς ὡς
ἑκὼν ὑπομένει τὸ πάθος, καὶ ῥᾳδίως ἂν ἐθελήσας
τοὺς ἀλιτηρίους ἐκόλασεν, οὐκ αὐτοῖς ἐπήνεγκε τιμω·
ρίαν, ἀλλά τὴν ἄψυχον συκῆν λόγῳ ξηράνας, τὴν
οἰκείαν ἔδειξε δύναμιν, Ταύτην καὶ αὐτὸς τὴν φιλ-
ανθρωπίαν μιμούμενος, οὐ τὸν ἄδικον ἐκόλασε δικαστὴν, ἀλλά τῇ τοῦ λίθου πληγῇ δικαιοσύνην αὐτὸν
ἐδίδαξεν.
Ἐν τούτοις διαπρέπων καὶ πᾶσιν ἐπέραστος ὢν,
καὶ ὲν ταῖς ἁπάντων περιφερόμενος γλώσσαις, εἰς
τὴν τῆς ἀρχιερωσύνης ἔρχεται λειτουργίαν, καὶ τῆς
πατρίδος λαγχάνει τὴν προστασίαν. Ἐναλλάξας δὲ
τὴν ὕρειον ἐκείνην διατριϐὴν, καὶ τὴν ἐν ἄστει δια-
γωγὴν οὐ κατά γνώμην ἑλόμενος, οὔτε τὴν τροφὴν,
οὕτε τὴν ἀμπεχόνην ἐνήλλαξεν · ἀλλὰ τὰ μὲν χωρία
ἠμείϐετο, ἡ δὲ πολιτεία μεταϐολὴν οὐκ ἐδέχετο. Ol
δὲ πόνοι προσθήκην ἐλάμϐανον, καὶ πολλαπλάσιοι
τῶν προτέρων ἐγένοντο. Τῇ γὰρ νηστείᾳ καὶ χαμευ-
νίᾳ, καὶ τῇ τοῦ σάκκου περιϐολῇ, Errata-fise” αι δι’
ὅλου τῶν δεομένων φροντίδεςοχηρῶν, φημὶ, ἐπι-
μέλειαι, καὶ ὀρφανῶν κηδεμονίαι, καὶ τῶν ἀδικούν·
των οί ἔλεγχοι, τῶνδὲ ἀδικουμένων ὴ δικαία ἐπικου-
ρία. Καὶ τί δεῖ πρὸς εἰδότας ἅπαντα καταλέγεσθαι,
ἃ τοὺς ταύτην ἀναδεδεγμένον-ις περιστοιχίζει τὴν
πρόνοιαν; Διαφερόντως δὲ ἐκεῖνος τοὺς τοιούτους
πόνους ἠσπάζετο, ἂτε δὴ διαφερόντως καὶ ποθῶν
καὶ δεδιὼς τὸν τῶν προϐάτων Κύριον. ’Ὀσῳ δὲ
πλείονα τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον συνέλεγε, τοσούτῳ
μειζόνως καὶτῆς τοῦ παναγίου Πνεύματος ἁπήλαυε
χάριτος. Καὶ δή ποτε είς τινα κώμην αὐτῷ ἢ πόλιν
ἀπαίροντι· οὒ γὰρ ἔχω λέγειν ἀκριϐῶς τὸ χωρίον·
προσίασί τινες πένητες, Eva. τινὰ τῶν συνόντων ὡς
, καί τινα πρὸς τὴν ἐκείνου
τεθνεῶτα προτεθεικότες
ταφὴν ἐπιτήδεια λαϐεῖν ἱκετεύοντες. '0 δὲ εἶξεν
ἁντιϐολοῢσι ο τῷ Θεῷ δὲ ὡς ὑπὲρ τεθνεῶτος τὴν
ἱκεσίαν προσέφερεν, ἀφεῖναι παρακαλῶν τὰ κατὰ
τὸν βίον πλημμεληθέντα, καὶ τοῦ τῶν δικαίων ἀξιῶ-
σαι χοροῦ. Τούτων λεγομένων, ἀφίπτατο τοῦ τέως
σκηπτομένου τὸν θάνατον ή ψυχὴ, ἐχορηγεῖτο δέ τῷ
σώματι τὰ καλύμματα ο ὡς δὲ μικρὸν προῆλθεν ὁ
θεσπέσιος ἄνθρωπος, ἀναστῆναι τὸν κείμενον ἐκέ-
λευον οἱ τὸ δρᾶμα τοῆτο συντεθεικότες · ὡς δὲ ἐώ-
ρων οὑκ ἐπαΐοντα, ἀλλ’ ἀλήθειαν τὸ σχῆμα γεγενημέ-
νον, ml εἰς πρόσωπον τδ προσωπεῖον μεταϐληθὲν,
καταλαμϐάνουσι μὲν τὸν μέγαν Ἰάκωϐον, ποτνιώη
μενοι δὲ καὶ τῶν ποδῶν προκαλινδόμενοι, καὶ τοῦ
«amem; δράματος αἰτίαν εἶναι λέγοντες τὴν
δικαστὴν Πέρσην ἀδίκῳ ψήφῳ χρησάμενον θεασάμε-
νος, λίθῳ τινὶ μεγίστῳ παρακειμένῳ ἐπαρασάμενος,
συντριϐῆναι καὶ σκεδασθῆναι, καὶ τούτῳ διελέγξαι
τὴν ἄδικον ἐκείνου παρηγγύησε ψῆφον. Παραυτίκα
δέ τοῦ λίθου είς μυρία μόρια μερισθέντος, ἐξεδει-
ματώθησαν οί παρόντεςι φρίκης δὲ ἀνάπλεως ό δι-
καστὴς γενόμενος, ἀνεκαλέσατο μὲν τὴν προτέραν.
ἑτέραν δὲ δικαίαν ἐπήνεγκε ψῆφον κάνταῦθα τὸν
οίκείον Δεσπότην ἐζήλωσεν· ὃς δεῖξαι βουληθεὶς ὡς
ἑκὼν ὑπομένει τὸ πάθος, καὶ ῥᾳδίως ἂν ἐθελήσας
τοὺς ἀλιτηρίους ἐκόλασεν, οὐκ αὐτοῖς ἐπήνεγκε τιμω·
ρίαν, ἀλλά τὴν ἄψυχον συκῆν λόγῳ ξηράνας, τὴν
οἰκείαν ἔδειξε δύναμιν, Ταύτην καὶ αὐτὸς τὴν φιλ-
ανθρωπίαν μιμούμενος, οὐ τὸν ἄδικον ἐκόλασε δικαστὴν, ἀλλά τῇ τοῦ λίθου πληγῇ δικαιοσύνην αὐτὸν
ἐδίδαξεν.
Ἐν τούτοις διαπρέπων καὶ πᾶσιν ἐπέραστος ὢν,
καὶ ὲν ταῖς ἁπάντων περιφερόμενος γλώσσαις, εἰς
τὴν τῆς ἀρχιερωσύνης ἔρχεται λειτουργίαν, καὶ τῆς
πατρίδος λαγχάνει τὴν προστασίαν. Ἐναλλάξας δὲ
τὴν ὕρειον ἐκείνην διατριϐὴν, καὶ τὴν ἐν ἄστει δια-
γωγὴν οὐ κατά γνώμην ἑλόμενος, οὔτε τὴν τροφὴν,
οὕτε τὴν ἀμπεχόνην ἐνήλλαξεν · ἀλλὰ τὰ μὲν χωρία
ἠμείϐετο, ἡ δὲ πολιτεία μεταϐολὴν οὐκ ἐδέχετο. Ol
δὲ πόνοι προσθήκην ἐλάμϐανον, καὶ πολλαπλάσιοι
τῶν προτέρων ἐγένοντο. Τῇ γὰρ νηστείᾳ καὶ χαμευ-
νίᾳ, καὶ τῇ τοῦ σάκκου περιϐολῇ, Errata-fise” αι δι’
ὅλου τῶν δεομένων φροντίδεςοχηρῶν, φημὶ, ἐπι-
μέλειαι, καὶ ὀρφανῶν κηδεμονίαι, καὶ τῶν ἀδικούν·
των οί ἔλεγχοι, τῶνδὲ ἀδικουμένων ὴ δικαία ἐπικου-
ρία. Καὶ τί δεῖ πρὸς εἰδότας ἅπαντα καταλέγεσθαι,
ἃ τοὺς ταύτην ἀναδεδεγμένον-ις περιστοιχίζει τὴν
πρόνοιαν; Διαφερόντως δὲ ἐκεῖνος τοὺς τοιούτους
πόνους ἠσπάζετο, ἂτε δὴ διαφερόντως καὶ ποθῶν
καὶ δεδιὼς τὸν τῶν προϐάτων Κύριον. ’Ὀσῳ δὲ
πλείονα τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον συνέλεγε, τοσούτῳ
μειζόνως καὶτῆς τοῦ παναγίου Πνεύματος ἁπήλαυε
χάριτος. Καὶ δή ποτε είς τινα κώμην αὐτῷ ἢ πόλιν
ἀπαίροντι· οὒ γὰρ ἔχω λέγειν ἀκριϐῶς τὸ χωρίον·
προσίασί τινες πένητες, Eva. τινὰ τῶν συνόντων ὡς
, καί τινα πρὸς τὴν ἐκείνου
τεθνεῶτα προτεθεικότες
ταφὴν ἐπιτήδεια λαϐεῖν ἱκετεύοντες. '0 δὲ εἶξεν
ἁντιϐολοῢσι ο τῷ Θεῷ δὲ ὡς ὑπὲρ τεθνεῶτος τὴν
ἱκεσίαν προσέφερεν, ἀφεῖναι παρακαλῶν τὰ κατὰ
τὸν βίον πλημμεληθέντα, καὶ τοῦ τῶν δικαίων ἀξιῶ-
σαι χοροῦ. Τούτων λεγομένων, ἀφίπτατο τοῦ τέως
σκηπτομένου τὸν θάνατον ή ψυχὴ, ἐχορηγεῖτο δέ τῷ
σώματι τὰ καλύμματα ο ὡς δὲ μικρὸν προῆλθεν ὁ
θεσπέσιος ἄνθρωπος, ἀναστῆναι τὸν κείμενον ἐκέ-
λευον οἱ τὸ δρᾶμα τοῆτο συντεθεικότες · ὡς δὲ ἐώ-
ρων οὑκ ἐπαΐοντα, ἀλλ’ ἀλήθειαν τὸ σχῆμα γεγενημέ-
νον, ml εἰς πρόσωπον τδ προσωπεῖον μεταϐληθὲν,
καταλαμϐάνουσι μὲν τὸν μέγαν Ἰάκωϐον, ποτνιώη
μενοι δὲ καὶ τῶν ποδῶν προκαλινδόμενοι, καὶ τοῦ
«amem; δράματος αἰτίαν εἶναι λέγοντες τὴν