PG 82, col. 1310
non acquievit petltioni : tandem vero persuasus
(a magno enim Paulo didicerat non sua quærere,
sed aceommodare se humilibus ), cellulæ brevenr-
et exiguam mensuram dedit, proculque ab antrν-
discessit, solitas Deo preces oblaturus. Solitus
enim erat, ad quinquaginta interdum stadia, non-
nunquam ad duplo plura per desertum ambulans,
et se a5 omni humanaconsuetudine separans, atqur-
in seipsum rediens, privatim versari cum Deo, aσ
divinam illam et ineffabllen pulcfiritudinem spe-
culari. Roc otium nacti ejus discipuli, usui quidenr-
et necessitati congruentem, sed majore quam jussi
fuerant mensura cellulam exstruxere. Decimo posr
die reversus, velut Moses quidam, de monte eὲ
contemplatione illa ineffabili, majorem quam
volehat structuram factam conspiciens : Vereor,.
inquit, o viri, ne, dumterrena dilatamus habitacula,
minuamus ccœlestia, et tamen temporaria 115273
sunt ista, nec diu nobis usui futura: illa autenr
æterna, nullumque finem habitura. Atque hæc
quidem dixit, ʼad perfeettiora chorum erudiens,,
toleravit tamen, vocem exaudiens apostolicam,
« Non quæro quod mihi utile est, sed quod multis,
ut salvi fiant. » Docebat autem illos, intus quidem
communem Deo hymmanodiam offerre : post auroram-
vero hinos exire in solitudinem, et unum quidem
genua lectentem debitam Domino exhibere adora-
tionem, alterum vero stantem psalmos quindecim
eanere Davidicoc: tum deinde, operis facta commu-
tatione, illum surgentem canere, hunc vero humi
procumbentem adorare. Atque hoc illi crepusculo
maatutino exorsi, ad vespertinum usque assidus
faciebant. Ante occasum vero golis paululum qui-
escentes, hinc illi, illinc alii, omnes undique in
antrum conveniebant, et hymnos vespertinos Do-
mino simul offerebant.
τρον οὗτοι μὲν ἔνθεν, οὗτοι δὲ ἐκεῖθεν, πάντες δὲ πανταχόθεν συνήεσαν, καὶ τὴν ἑσπερινὴν ὑμνῳδίαν
Solebat antem ipse qnoque senex unum aliquem
ex insignioribus oicii socium assumere. Sequeha-
turque illum frequentius vir quidam, Persa genere,
forma quidem magnus et admirandus, sed admi-
rabiliore anima præditus quam forma, cui nomen
Jacobus. Qui etiam post illius mortem in omni
virtuto resplenduit: insignis autem et illnstris fuit,
non in illis modo quæ illic erant, sed in iis etiam
quæin Syria,philosophiasgymnssiis seu monasteriis,
in quibus vitam ffiniit, cum vixisset annos, ut ferunt,
centum et quatuor. Iscnm magno sene iter faciens
per desertum, eminus sequebatur. Non sinebat
enim magister illum propius accedere, ne qua
inde colloquendiesset occasio, et 11 24colloquium
mentem a Dei contemplationeabstraheret. Sequens
igitur, draconem maximums conspicit in via. Quem
jacentem contemplans, progredi non audebat :
deelinare autem præ metu cum vellet, anioum
rursus confirmavit. Dcinde lapillum inclinatua
(a magno enim Paulo didicerat non sua quærere,
sed aceommodare se humilibus ), cellulæ brevenr-
et exiguam mensuram dedit, proculque ab antrν-
discessit, solitas Deo preces oblaturus. Solitus
enim erat, ad quinquaginta interdum stadia, non-
nunquam ad duplo plura per desertum ambulans,
et se a5 omni humanaconsuetudine separans, atqur-
in seipsum rediens, privatim versari cum Deo, aσ
divinam illam et ineffabllen pulcfiritudinem spe-
culari. Roc otium nacti ejus discipuli, usui quidenr-
et necessitati congruentem, sed majore quam jussi
fuerant mensura cellulam exstruxere. Decimo posr
die reversus, velut Moses quidam, de monte eὲ
contemplatione illa ineffabili, majorem quam
volehat structuram factam conspiciens : Vereor,.
inquit, o viri, ne, dumterrena dilatamus habitacula,
minuamus ccœlestia, et tamen temporaria 115273
sunt ista, nec diu nobis usui futura: illa autenr
æterna, nullumque finem habitura. Atque hæc
quidem dixit, ʼad perfeettiora chorum erudiens,,
toleravit tamen, vocem exaudiens apostolicam,
« Non quæro quod mihi utile est, sed quod multis,
ut salvi fiant. » Docebat autem illos, intus quidem
communem Deo hymmanodiam offerre : post auroram-
vero hinos exire in solitudinem, et unum quidem
genua lectentem debitam Domino exhibere adora-
tionem, alterum vero stantem psalmos quindecim
eanere Davidicoc: tum deinde, operis facta commu-
tatione, illum surgentem canere, hunc vero humi
procumbentem adorare. Atque hoc illi crepusculo
maatutino exorsi, ad vespertinum usque assidus
faciebant. Ante occasum vero golis paululum qui-
escentes, hinc illi, illinc alii, omnes undique in
antrum conveniebant, et hymnos vespertinos Do-
mino simul offerebant.
τρον οὗτοι μὲν ἔνθεν, οὗτοι δὲ ἐκεῖθεν, πάντες δὲ πανταχόθεν συνήεσαν, καὶ τὴν ἑσπερινὴν ὑμνῳδίαν
Solebat antem ipse qnoque senex unum aliquem
ex insignioribus oicii socium assumere. Sequeha-
turque illum frequentius vir quidam, Persa genere,
forma quidem magnus et admirandus, sed admi-
rabiliore anima præditus quam forma, cui nomen
Jacobus. Qui etiam post illius mortem in omni
virtuto resplenduit: insignis autem et illnstris fuit,
non in illis modo quæ illic erant, sed in iis etiam
quæin Syria,philosophiasgymnssiis seu monasteriis,
in quibus vitam ffiniit, cum vixisset annos, ut ferunt,
centum et quatuor. Iscnm magno sene iter faciens
per desertum, eminus sequebatur. Non sinebat
enim magister illum propius accedere, ne qua
inde colloquendiesset occasio, et 11 24colloquium
mentem a Dei contemplationeabstraheret. Sequens
igitur, draconem maximums conspicit in via. Quem
jacentem contemplans, progredi non audebat :
deelinare autem præ metu cum vellet, anioum
rursus confirmavit. Dcinde lapillum inclinatua