PG 83, col. 1418
receperunt, et propriis, prout arbitrati sunt, pro-
baverunt subscriptionibus. Haec ab amara Apolli-
narii_radice pullulasse in propatulo est; quin etiam
Eunomii Ariique impietatis participant; atque si
quis diligenter scrutari voluerit, neque Valentini,
neque Marcionis carebunt impietate.
lu primo enim capite, Dei mconomiam propter
nos factam rejicit, docens divinum Verbum non
suscepisse humanam naturam, sed ipsum in carnem
mutatum esse; et dogmatizans, specie et appa-
rentia tantum, minime vero reapse factam fuisse
Salvatoris nostri incarnationem; quae quidem Mar-
cionis, Manentis et Valentini impietatis sunt fetus.
ln secundo vero et tertio capite, oblitus quasi eo -
rum, qua: in prooemio exposuerat, hypostaticam
unionem inducit, et concursum secundum physi-
cam unionem, et fieri per base nomina, docet mistio—
nem quamdam et confusionem inter 1293 divinam
naturam et humanitatem : et hoc ab Apollinarii
haeretica innovatione originem trahit. In quarto
demum capite, evangelicarum et apostolicarum
vocum denegat distinctionem; neque sinit, ut se-
cundum orthodoxorum Patrum doctrinam νὼρε
quae Deo conveniunt, de Dei natura intelligantur;
qua: vero humiles‘et more hominum dictas, ut sus-
cepta; applicentur humanitati; ac inde qui same
mentis sunt, facile detegent impietatis aliinitatem.
Arius enim et Eunomius, creaturam atque enon
exsistentibus factum, et servum existimantes esse
Filium Dei unigenitum, quae humiliter atque de
humanitate dicta sunt a Christo Domino, ejusdem
divinitati ausi sunt attribuere; indeque diversita-
tem essentize atque dissimilitudinem confecerunt.
Praeterea, ut breviter dicam, Christi ipsam divi-
nitatem, passionis et mutationis immunem, et pati,
et crucifigi, et mori, et tumulo contegi posse prae-
dicat; quod sane Arii et Eunomii insaniam supe—
rat. Non enim eo impietatis processerunt vel ii qui
universi conditorem etcreatorem ausi sunt creaturam
vocitare. Blasphemias etiam profert in Spiritum san-
ctum, asserens non ex Patre procedere, secundum
Domini verba, sed ex Filio habere substantiam; et
hic est Apollinarii seminum fructus, qui et ad per—
versae Macedonii agriculturae viciniam accedit.
Tales sunt Egyptii fetus, improbi patris revera
magis improha proles. Haec quidem, quorum vel
adhuc in utero exsistentium abortio sollicitanda
fuisset, vel recenter nata, tanquam perniciosa et
noxia nostra: 1294 naturae, labefactanda, alunt
generosi illi viri, et multo studio ea defendunt ad
propriam perniciem, eorumque qui ipsis aures
praebent. ‘
45
baverunt subscriptionibus. Haec ab amara Apolli-
narii_radice pullulasse in propatulo est; quin etiam
Eunomii Ariique impietatis participant; atque si
quis diligenter scrutari voluerit, neque Valentini,
neque Marcionis carebunt impietate.
lu primo enim capite, Dei mconomiam propter
nos factam rejicit, docens divinum Verbum non
suscepisse humanam naturam, sed ipsum in carnem
mutatum esse; et dogmatizans, specie et appa-
rentia tantum, minime vero reapse factam fuisse
Salvatoris nostri incarnationem; quae quidem Mar-
cionis, Manentis et Valentini impietatis sunt fetus.
ln secundo vero et tertio capite, oblitus quasi eo -
rum, qua: in prooemio exposuerat, hypostaticam
unionem inducit, et concursum secundum physi-
cam unionem, et fieri per base nomina, docet mistio—
nem quamdam et confusionem inter 1293 divinam
naturam et humanitatem : et hoc ab Apollinarii
haeretica innovatione originem trahit. In quarto
demum capite, evangelicarum et apostolicarum
vocum denegat distinctionem; neque sinit, ut se-
cundum orthodoxorum Patrum doctrinam νὼρε
quae Deo conveniunt, de Dei natura intelligantur;
qua: vero humiles‘et more hominum dictas, ut sus-
cepta; applicentur humanitati; ac inde qui same
mentis sunt, facile detegent impietatis aliinitatem.
Arius enim et Eunomius, creaturam atque enon
exsistentibus factum, et servum existimantes esse
Filium Dei unigenitum, quae humiliter atque de
humanitate dicta sunt a Christo Domino, ejusdem
divinitati ausi sunt attribuere; indeque diversita-
tem essentize atque dissimilitudinem confecerunt.
Praeterea, ut breviter dicam, Christi ipsam divi-
nitatem, passionis et mutationis immunem, et pati,
et crucifigi, et mori, et tumulo contegi posse prae-
dicat; quod sane Arii et Eunomii insaniam supe—
rat. Non enim eo impietatis processerunt vel ii qui
universi conditorem etcreatorem ausi sunt creaturam
vocitare. Blasphemias etiam profert in Spiritum san-
ctum, asserens non ex Patre procedere, secundum
Domini verba, sed ex Filio habere substantiam; et
hic est Apollinarii seminum fructus, qui et ad per—
versae Macedonii agriculturae viciniam accedit.
Tales sunt Egyptii fetus, improbi patris revera
magis improha proles. Haec quidem, quorum vel
adhuc in utero exsistentium abortio sollicitanda
fuisset, vel recenter nata, tanquam perniciosa et
noxia nostra: 1294 naturae, labefactanda, alunt
generosi illi viri, et multo studio ea defendunt ad
propriam perniciem, eorumque qui ipsis aures
praebent. ‘
45