PG 84, col. 717
aibilitatem divinitatis, quod maxime prius erat op-
positum, seu resistens. 764 Si vero non sunt
anathematiaata capitula ab illo qui fecerat ca, ma-
vime quidem et illa respuit ea, quæ post factn est,
recta confessio. Cogitet vero tua perfecta in Christo
sapientia, quod nec erat possibile illum sic accusa-
torem suum fieri evidenter, qui suspcctus erat pe-
riculi sni. Et idcirco pax et conjunctio Ecclesiarum
provenire non poterat, sed in suo statu schismata
permanebunt, et contra invicem cujusque nostra
contumacia, et adversus Ecclesiam a paganis, et
Judæis, et hæreticis risus.
Nunc vero intendat divinitas tua, quia ex quo in
hoc condescensio facta est, quiescunt quidem scan-
dala universa, sopitur vero et quæ nunc usque di-
fusa est adversus Deum blaspbemia, mortalem divi-
nitatem dicens, ut in Ecclesia astruunt sacerdotes.
Quantum igitur bonum est, ʼut per ipsas Alexan-
drini littteras suadeatur universis, quod impassibilem
et immortalem divinamma naturam oporteat confiteri?
Hæc ex multo affectu, quem circa tuam habeo san-
etitatem, scribere audeo. Licet enim instar capitis
in omnibus nos præcellas, sed integre nosti, quod
et a minimis membris sæpe solatium afferatur. Εt
si volueris, domine,suasus a nobis aliqnid psolulum
cedere, non longo temporis intervallo videbis,
quanta utilitas ex hac causa proveniet Omnes tuæ
proprios sanctitatis ego, et qui mecum sunt, valde
plurimum salntamus.
cAæeT cu (Co.
Epistola, inquit, Deoamicissimi episcopi Alexandri. quam
rescripsit rogans, ne de hoc ei ultenius instaretur
ab eis.
De hoc ecclesiastico negotio nihil tibi habeo quod
scribere valeam, ab his quæ tuæ sanctitati olir per
epistolam intimavi: biennii enim temopus est, ex quo
universa assecutus, quæ seripto et absque scripte a
contrariis, vcl a nobis prolata sunt, comprehestdi,
ut arbitror, propositum Cyrilli hæreticum, et rectæ
fidei, quæ vindicatur a nobis, contrarium. Si vero
cuicunque aliter videtur de directis sive responsis,
suæ quisque voluntatis est dominus. Hoc vero dedi
responsum et dominis per omnia Dco amicissimis
episcopis, et domino Τheodoreto, qui scripsit, ut
hæc ipsa sentirem, quæ et tua sanctitas scribit. De
cætero igitur est supervacuum, nt aut ego scribam,
aut tua sanctitas aliquid super hoc indicet. Vclo
enim nosse tuam religiositatem, quod nulla sit mibi
pars cum communicantibus eis. Relinquere vero
Ecclesiam propter violentiam sæcularem ob hoc di--
fero tantum, sub testimonio veritatis, ne videar vel-
uti desertoris et proditoris ovium Christi incurrere
adjudicationem.
75e cæer cmu .
Epistola, inquit, Andreæ, quam super his rescripsit Doο
amicissimo episcopo Alexandro, iterum rogans enm,
ut cæteris assentiret.
Multum contristor de sanctitatetua, domine, cogi-
sequentibus. B. M. connmnunicet.
positum, seu resistens. 764 Si vero non sunt
anathematiaata capitula ab illo qui fecerat ca, ma-
vime quidem et illa respuit ea, quæ post factn est,
recta confessio. Cogitet vero tua perfecta in Christo
sapientia, quod nec erat possibile illum sic accusa-
torem suum fieri evidenter, qui suspcctus erat pe-
riculi sni. Et idcirco pax et conjunctio Ecclesiarum
provenire non poterat, sed in suo statu schismata
permanebunt, et contra invicem cujusque nostra
contumacia, et adversus Ecclesiam a paganis, et
Judæis, et hæreticis risus.
Nunc vero intendat divinitas tua, quia ex quo in
hoc condescensio facta est, quiescunt quidem scan-
dala universa, sopitur vero et quæ nunc usque di-
fusa est adversus Deum blaspbemia, mortalem divi-
nitatem dicens, ut in Ecclesia astruunt sacerdotes.
Quantum igitur bonum est, ʼut per ipsas Alexan-
drini littteras suadeatur universis, quod impassibilem
et immortalem divinamma naturam oporteat confiteri?
Hæc ex multo affectu, quem circa tuam habeo san-
etitatem, scribere audeo. Licet enim instar capitis
in omnibus nos præcellas, sed integre nosti, quod
et a minimis membris sæpe solatium afferatur. Εt
si volueris, domine,suasus a nobis aliqnid psolulum
cedere, non longo temporis intervallo videbis,
quanta utilitas ex hac causa proveniet Omnes tuæ
proprios sanctitatis ego, et qui mecum sunt, valde
plurimum salntamus.
cAæeT cu (Co.
Epistola, inquit, Deoamicissimi episcopi Alexandri. quam
rescripsit rogans, ne de hoc ei ultenius instaretur
ab eis.
De hoc ecclesiastico negotio nihil tibi habeo quod
scribere valeam, ab his quæ tuæ sanctitati olir per
epistolam intimavi: biennii enim temopus est, ex quo
universa assecutus, quæ seripto et absque scripte a
contrariis, vcl a nobis prolata sunt, comprehestdi,
ut arbitror, propositum Cyrilli hæreticum, et rectæ
fidei, quæ vindicatur a nobis, contrarium. Si vero
cuicunque aliter videtur de directis sive responsis,
suæ quisque voluntatis est dominus. Hoc vero dedi
responsum et dominis per omnia Dco amicissimis
episcopis, et domino Τheodoreto, qui scripsit, ut
hæc ipsa sentirem, quæ et tua sanctitas scribit. De
cætero igitur est supervacuum, nt aut ego scribam,
aut tua sanctitas aliquid super hoc indicet. Vclo
enim nosse tuam religiositatem, quod nulla sit mibi
pars cum communicantibus eis. Relinquere vero
Ecclesiam propter violentiam sæcularem ob hoc di--
fero tantum, sub testimonio veritatis, ne videar vel-
uti desertoris et proditoris ovium Christi incurrere
adjudicationem.
75e cæer cmu .
Epistola, inquit, Andreæ, quam super his rescripsit Doο
amicissimo episcopo Alexandro, iterum rogans enm,
ut cæteris assentiret.
Multum contristor de sanctitatetua, domine, cogi-
sequentibus. B. M. connmnunicet.