PG 85, col. 1858
ισχύσω ὑμᾶς τῇ, ἄνωθεν δυνάμει τοὺς ἐξασθενήσαν-
τας ἐν τῷ πολεμεῖσθαι · καί⁸ καταγλυκανῶ ὑμᾶς
τούς πικρανθέντας , ῶς λέγει Ἱερεμίας ἐν τοῖς
Θρήνοις περὶ τῆς ἐν κρυπτῷ σου,”1ερουσαλὴμ, ἀλλ’
ὂψομαι ὑμᾶς, xal χαρήσεται ἡ καρδία ὑμῶν διά τῆς
κρυπτῆς ἐπισκέψεως, καὶ ή θλίψις ὑμῶν εἰς χαράν
μεταϐληθήσεται, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς δυνή-
σεται ἆραι. Μὴ οῦν μυωπάζωμεν, μηδέ ἀϐλεπτή-
σωμεν, μακαρίζοντες ὑπὲρ ἡμᾶς κοσμικούς· ἀλλ’
ἐπιστάμενοι τὴν διαφορὰν τῶν γνησίων υἰῶν, καὶ
τῶν νόθων, μᾶλλον ἀσπασὼμεθα τὴν νομιζομένην
τῶν μοναχῶν ἀθλιότητά τε καὶ σφοδρὰν καταπό-
νησιν, ἦς τδ τέλος εἰς ζωὴν αἰώνιον ἐκϐαίνει, καὶ
εἰς τὸν ἀμαράντινον τῆς δόξης τοῦ Κυρίου στέφανον.
Ασπασώμεθα οῦν τὴν τῶν δοκούντων ἁμαρτωλῶν
ἀσκητῶν, ἵνα μὴ λέγω δικαίων, ταλαιπωρίαν ο καὶ
τὸ παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ · τουτέστι
τῷ τάγματι τῶν δουλευόντων ἀδιαλείπτως τῷ Χριστῷ·
καὶ μὴ οἰκεῖν ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν, ἢσυν-
αναστρέφεσθαι τοῖς κοσμικοῖς, κᾶν τὰς μεγάλας
ποιῶσι δικαιοσύνας. Λέγει γὰρ πρὸς σέ· Ὦ μοναχέ,
6 Πατήρ σου 6 οὐράνιος, 6 ὑπεραγαπῶν σε, καί⁸ θλί-
ϐων, καὶ καταπονῶν σε έν ποικίλοις πειρασμοῖς,
εὖ ῐσΘι, μοναχέ ταλαίπωρε, ὅτι καθὼς διὰ τοῦ Προ-
φήτου ἐλάλησα, ἔσομαί σου παιδευτὴς, καί⁵ ἀπαντή-
ίσομαί σοι κατά τὴν όδὸν Αἰγύπτου, τοῖς θλιϐεροῖς
σε διαγυμνάζων, καὶ τὰς ὁδούς σου τὰς ψεκτάς
φράξω ἐν σκώλοψι τῆς ἐμαυτοῦ προνοίας, νύττων
συμφοραῖς ἀδοκήτοις, καὶ ἐμποδίζων, ἵνα μὴ άπερ
βούλει τῇ ἀνοήτῳ καρδίᾳ, ταῦτα πάντως καὶ εἰς
έργον ἐκφέρῃς. Kal φράξω τὴν θάλασσαν τῶν παθῶν
σου, ταῖς πύλαις τῶν ¹ἐμαυτοῦ οἰκτιρμῶν· καὶ ἐσο-
μαί σοι ὥσπερ θὴρ [ἐν ἄλλ. πατὴρ, ἢ ιπάνθηρῘ,
κατεσθίων σε λογισμοῖς μέμψεως, καὶ καταγνώ-
σεως , καὶ μεταμελείας ἐν τῇ συναισθήσει τῶν
ἠγνοημένων σοι. Ταῦτα δὲ πάντα τά θλιϐερά, με-
γίστη χάρις Θεοῦ. Ού μόνον δὲ πάνθηρ, ἀλλά καὶ.
κέντρον σοι ἔσομαι τοῖς τῆς κατανύξεως λογισμοῖς
τιτρῶσκόν σε, καὶ πόνοις καρδιακοῖς, καὶ ού μὴ
διαλίπῃ ὀδύνη ἐκ τοῦ οἴκου σου, δηλονότι τῆς ψυχῆς
καὶ τοῦ σώματος καλῶς καὶ ὠφελίμως ξενομένων
τοῖς τοῦ Θεοῦ γλυκέσιν ὅντως, καὶ μελιστάκτοις
κολαστηρίοις. Τὸ δέ τέλος τῶν κολάσεων, καὶτῶν
πόνων, xal τῆς ἐκταράξεως, x'al τῆς ἐντροπῆς, καὶ
τῶν φόϐων, καὶ τῶν ἁπελπισμῶν τῶν ἐπισυμϐαίνειν
εἰωθότων, τοῖς ἀσκεῖν προθεμένοις, τούτων πάντων
τῶν σκυθρωπῶν τὸ τέλος, χαρά ἐστιν ἐπουράνιος,
καὶ τρυφὴ ἀνερμήνευτος, καὶ δόξα ἀνεκλάλητος,
καὶ ἀγαλλίασις ἀκατάπαυστος. Διά γὰρ τοῦτο έθλι⁹
Ρά θεν φησὶν, ἴνα ψωμίσω σε τὸ μάννα τῆς γνώῖ
σεως, καὶ ἐλιμαγχόνησά σε, ῐνα εὖ ποιήσω σε ἐπ’
τας ἐν τῷ πολεμεῖσθαι · καί⁸ καταγλυκανῶ ὑμᾶς
τούς πικρανθέντας , ῶς λέγει Ἱερεμίας ἐν τοῖς
Θρήνοις περὶ τῆς ἐν κρυπτῷ σου,”1ερουσαλὴμ, ἀλλ’
ὂψομαι ὑμᾶς, xal χαρήσεται ἡ καρδία ὑμῶν διά τῆς
κρυπτῆς ἐπισκέψεως, καὶ ή θλίψις ὑμῶν εἰς χαράν
μεταϐληθήσεται, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς δυνή-
σεται ἆραι. Μὴ οῦν μυωπάζωμεν, μηδέ ἀϐλεπτή-
σωμεν, μακαρίζοντες ὑπὲρ ἡμᾶς κοσμικούς· ἀλλ’
ἐπιστάμενοι τὴν διαφορὰν τῶν γνησίων υἰῶν, καὶ
τῶν νόθων, μᾶλλον ἀσπασὼμεθα τὴν νομιζομένην
τῶν μοναχῶν ἀθλιότητά τε καὶ σφοδρὰν καταπό-
νησιν, ἦς τδ τέλος εἰς ζωὴν αἰώνιον ἐκϐαίνει, καὶ
εἰς τὸν ἀμαράντινον τῆς δόξης τοῦ Κυρίου στέφανον.
Ασπασώμεθα οῦν τὴν τῶν δοκούντων ἁμαρτωλῶν
ἀσκητῶν, ἵνα μὴ λέγω δικαίων, ταλαιπωρίαν ο καὶ
τὸ παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ · τουτέστι
τῷ τάγματι τῶν δουλευόντων ἀδιαλείπτως τῷ Χριστῷ·
καὶ μὴ οἰκεῖν ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν, ἢσυν-
αναστρέφεσθαι τοῖς κοσμικοῖς, κᾶν τὰς μεγάλας
ποιῶσι δικαιοσύνας. Λέγει γὰρ πρὸς σέ· Ὦ μοναχέ,
6 Πατήρ σου 6 οὐράνιος, 6 ὑπεραγαπῶν σε, καί⁸ θλί-
ϐων, καὶ καταπονῶν σε έν ποικίλοις πειρασμοῖς,
εὖ ῐσΘι, μοναχέ ταλαίπωρε, ὅτι καθὼς διὰ τοῦ Προ-
φήτου ἐλάλησα, ἔσομαί σου παιδευτὴς, καί⁵ ἀπαντή-
ίσομαί σοι κατά τὴν όδὸν Αἰγύπτου, τοῖς θλιϐεροῖς
σε διαγυμνάζων, καὶ τὰς ὁδούς σου τὰς ψεκτάς
φράξω ἐν σκώλοψι τῆς ἐμαυτοῦ προνοίας, νύττων
συμφοραῖς ἀδοκήτοις, καὶ ἐμποδίζων, ἵνα μὴ άπερ
βούλει τῇ ἀνοήτῳ καρδίᾳ, ταῦτα πάντως καὶ εἰς
έργον ἐκφέρῃς. Kal φράξω τὴν θάλασσαν τῶν παθῶν
σου, ταῖς πύλαις τῶν ¹ἐμαυτοῦ οἰκτιρμῶν· καὶ ἐσο-
μαί σοι ὥσπερ θὴρ [ἐν ἄλλ. πατὴρ, ἢ ιπάνθηρῘ,
κατεσθίων σε λογισμοῖς μέμψεως, καὶ καταγνώ-
σεως , καὶ μεταμελείας ἐν τῇ συναισθήσει τῶν
ἠγνοημένων σοι. Ταῦτα δὲ πάντα τά θλιϐερά, με-
γίστη χάρις Θεοῦ. Ού μόνον δὲ πάνθηρ, ἀλλά καὶ.
κέντρον σοι ἔσομαι τοῖς τῆς κατανύξεως λογισμοῖς
τιτρῶσκόν σε, καὶ πόνοις καρδιακοῖς, καὶ ού μὴ
διαλίπῃ ὀδύνη ἐκ τοῦ οἴκου σου, δηλονότι τῆς ψυχῆς
καὶ τοῦ σώματος καλῶς καὶ ὠφελίμως ξενομένων
τοῖς τοῦ Θεοῦ γλυκέσιν ὅντως, καὶ μελιστάκτοις
κολαστηρίοις. Τὸ δέ τέλος τῶν κολάσεων, καὶτῶν
πόνων, xal τῆς ἐκταράξεως, x'al τῆς ἐντροπῆς, καὶ
τῶν φόϐων, καὶ τῶν ἁπελπισμῶν τῶν ἐπισυμϐαίνειν
εἰωθότων, τοῖς ἀσκεῖν προθεμένοις, τούτων πάντων
τῶν σκυθρωπῶν τὸ τέλος, χαρά ἐστιν ἐπουράνιος,
καὶ τρυφὴ ἀνερμήνευτος, καὶ δόξα ἀνεκλάλητος,
καὶ ἀγαλλίασις ἀκατάπαυστος. Διά γὰρ τοῦτο έθλι⁹
Ρά θεν φησὶν, ἴνα ψωμίσω σε τὸ μάννα τῆς γνώῖ
σεως, καὶ ἐλιμαγχόνησά σε, ῐνα εὖ ποιήσω σε ἐπ’