PG 87, col. 3152
Μηνᾶς τοῦ νοσήματος, καὶ.ίεραπείας ἐφρόντιζε, 7.1‘.
τοὺς ἰατροὺς μετεπέμπετο , καὶ ποιεῖν αὐτῶν τὰς
κελεύσεις ἐσπούδαζεν · ἐπειδὴδὲ τῷ πάθει προέχοπτε,
καὶ ἰατρὸς οὐδεὶς προσκαλούμενος ἤρχετο, εἰδὼς τὴ
τοῦ πάθους ἀνίατον, οανάτου’τυγχάνειν ἐγλίχετο,
ἵνα καὶ οὕτως ἐκφύγῃ τὸ νόσημα. Ἀλλ’ ὡς καὶ τοῦ-
του ποθῶν οὐκ ἐτύγχανεν, ἐπὶ Κῦρον καὶ Ἰωάννην
τοὺς μάρτυρας ἄγεται, δυοῖν ϐατέρου ἕνεκεν, ἢ ὅτι
τοῦτον ἐλεήσαντες οἱ ἆγιοι Digentia-003w, ἢ ὅτι
σπλαγχνισοέντες ἐπ’ αὐτῷ περὶτοῦ οανὰτου πρε-
εύουσιψ ὅθεν ἑνὸς τῶν δύο τετύχηκεν, ὑγείας,
φημὶ, καὶ τῆς ῥώσεως· καὶ τὴν νότον διέφυγεν, ἦν
ἐκφυγεῖν Θανάτου χωρὶς οὐκ ἐνόμιζε.
Λέξωμεν δὲ καὶ τὴν ἴασιν · ἀστεία γὰρ αὕτη, καὶ
μαρτυρικῆς γέμουσα χάριτος ὁμοῦ καὶ δυνάμεως.
Φανέντες γὰρ κοιμωμένῳ τῷ πάσχοντι, καὶ ἰδόντε;
ἀκριϐῶς αὑτοῦ τὰ ἐγκάρδια, καὶ ὡς ποτέ μὲν ῥᾳθυ-
μῶν ἐπεκαλεῖτο τὶν Θάνατον, καὶ γῆν ἤθελεν ὑπε-
δύεσοαι, ποτὲ δὲ αὖ περὶ τῆς ὑγείας ἐπρέσϐευε, καὶ
ζῇν εί ρωσθείη προσηύχετο, ἀμφότερα. τρόπον τινὰ
ποιεῖν ἐπιτάττουσι· καὶ τὴν ρὦιν ὀρέγοντες, καὶ
τῇ γῇ διδόντες ἐνθάπτεσθαι. Et οέλῃς γὰρ, φηιὶν,
ἀπαλλαγῆς τυχεῖν τοῦ νοτήματος, τοῦ τεμένους αἰ-
ρόμενος ἔξιΟιμαὶ ςεαντὺν ἕνθαπτε ψάμμῳ τῇ γείτονι.
Ὀ δὲ στραφεὶς μετὰ τὸν κάλλιστον ὄνειρον. θανᾶτου
μᾶλλον ἢ ῥώσεως σύμϐνλον τὴν ἐν ψάμμῳ ταφὴν ὐπ-
ελάμΰανεν· ὅμως ἐπειδήπερ ἑκατέρων καὶ θανάτου καὶ
ῥώσεως, καὶ μὴ ὁμοίως διὰ τὴν νόσον ὠρέγετο, συντό-
μως ἐποίει τὸ οέσπισμα,τῆςὲπωὲύνου ζωῆς ὲν προτιμή-
σει φέρων ἐκάτερα,καὶ τὸν ἀνώδυνον θάνατον, καὶ τὴν
ζωὴν τὴν ἄνευ νοσήματος. Ἰἰξελυὼν οὖν τὸ τέμενος ,
καὶ ψάμμῳ χωσοεὶς ὼς κεκέλευςτο, καὶ τῆς (iniusto;
ἔτυχεν, καὶ τὴν ἐλπιζόμενον ἔφυγε κίνδυνον. Τῇ γὰρ
ψάμμῳ παντελῶς ἐνοαπτὸμενος, εἶχε συπιοαπτόμεγον
αὐτῷ καὶ τὸ νόσημα· ταύτης δὲ μετὰ τὴν ταφὴν
ἀνιστάμενος, οὐκ εἶχε συνεγειρὸμενον αὐτῷ τὺ ἁρ-
ρώπτημα ⁸ ἀλλ’ οὕτω τὴν ψάμμον διασκεδάσειν ἁν-
ίστατο ὡς ἐκ μήτρας ἄνευ πάθους προσήρχετυ, Καὶ
Μηνᾶς μὲν τρόπῳ τοιῷδε τὴν ρῶδιν ἀπείληφε, καὶ
ριστήριον αἶνον ἀνατείνας τοῖς μάρτυσι χαίρων
ὁμοῦ καὶ σκιρτῶν τὴν Λυκίαν κατείληφε ' ἡμεῖς δὲ
πάλιν τοὺς ἁγίους αἰνέσαντες, ἄλλην αὐτῶν θαυμα-
τουργίαν προσοίσωμεν.
ΞΖν, Περὶ Γεωρτίου τοῦ πνευμιιτιὼντος καὶ ἑαυο
τὸν σφάξαντος.
Ἀλλον ἡμῖν ἡ Κύπρος Γεώργιον πρὸς διήγησιν
ἤγαγεν, καὶ τοῦτον τοῖς προλαεοῦσι δύο συνάπτειν
προτρέπεται,, ἵν’ὲν τῇ τῶν ἁγίων θαυματογραφίς.
τρίτον ἐνέγκασα, τοῦτο μείζονος ἀιξορμὴν ἀγερωχίας
ποιήσαιτο.”υοεν Θαυμέσαντες αὐτῆς καὶ ἡμεῖς τὸ
φιλότιμον, καὶ τὴν εἰς τοὺς μάρτυρας εὐπρεπεστά-
την εὐσέϐειαν, καὶ τὸ ἐπὶ τούτοις αὐτῇ σπουδαζόμε-
νον πολύτροπον καύχημα, τὶς uitiosi; πληρώσωμεν.
τοὺς ἰατροὺς μετεπέμπετο , καὶ ποιεῖν αὐτῶν τὰς
κελεύσεις ἐσπούδαζεν · ἐπειδὴδὲ τῷ πάθει προέχοπτε,
καὶ ἰατρὸς οὐδεὶς προσκαλούμενος ἤρχετο, εἰδὼς τὴ
τοῦ πάθους ἀνίατον, οανάτου’τυγχάνειν ἐγλίχετο,
ἵνα καὶ οὕτως ἐκφύγῃ τὸ νόσημα. Ἀλλ’ ὡς καὶ τοῦ-
του ποθῶν οὐκ ἐτύγχανεν, ἐπὶ Κῦρον καὶ Ἰωάννην
τοὺς μάρτυρας ἄγεται, δυοῖν ϐατέρου ἕνεκεν, ἢ ὅτι
τοῦτον ἐλεήσαντες οἱ ἆγιοι Digentia-003w, ἢ ὅτι
σπλαγχνισοέντες ἐπ’ αὐτῷ περὶτοῦ οανὰτου πρε-
εύουσιψ ὅθεν ἑνὸς τῶν δύο τετύχηκεν, ὑγείας,
φημὶ, καὶ τῆς ῥώσεως· καὶ τὴν νότον διέφυγεν, ἦν
ἐκφυγεῖν Θανάτου χωρὶς οὐκ ἐνόμιζε.
Λέξωμεν δὲ καὶ τὴν ἴασιν · ἀστεία γὰρ αὕτη, καὶ
μαρτυρικῆς γέμουσα χάριτος ὁμοῦ καὶ δυνάμεως.
Φανέντες γὰρ κοιμωμένῳ τῷ πάσχοντι, καὶ ἰδόντε;
ἀκριϐῶς αὑτοῦ τὰ ἐγκάρδια, καὶ ὡς ποτέ μὲν ῥᾳθυ-
μῶν ἐπεκαλεῖτο τὶν Θάνατον, καὶ γῆν ἤθελεν ὑπε-
δύεσοαι, ποτὲ δὲ αὖ περὶ τῆς ὑγείας ἐπρέσϐευε, καὶ
ζῇν εί ρωσθείη προσηύχετο, ἀμφότερα. τρόπον τινὰ
ποιεῖν ἐπιτάττουσι· καὶ τὴν ρὦιν ὀρέγοντες, καὶ
τῇ γῇ διδόντες ἐνθάπτεσθαι. Et οέλῃς γὰρ, φηιὶν,
ἀπαλλαγῆς τυχεῖν τοῦ νοτήματος, τοῦ τεμένους αἰ-
ρόμενος ἔξιΟιμαὶ ςεαντὺν ἕνθαπτε ψάμμῳ τῇ γείτονι.
Ὀ δὲ στραφεὶς μετὰ τὸν κάλλιστον ὄνειρον. θανᾶτου
μᾶλλον ἢ ῥώσεως σύμϐνλον τὴν ἐν ψάμμῳ ταφὴν ὐπ-
ελάμΰανεν· ὅμως ἐπειδήπερ ἑκατέρων καὶ θανάτου καὶ
ῥώσεως, καὶ μὴ ὁμοίως διὰ τὴν νόσον ὠρέγετο, συντό-
μως ἐποίει τὸ οέσπισμα,τῆςὲπωὲύνου ζωῆς ὲν προτιμή-
σει φέρων ἐκάτερα,καὶ τὸν ἀνώδυνον θάνατον, καὶ τὴν
ζωὴν τὴν ἄνευ νοσήματος. Ἰἰξελυὼν οὖν τὸ τέμενος ,
καὶ ψάμμῳ χωσοεὶς ὼς κεκέλευςτο, καὶ τῆς (iniusto;
ἔτυχεν, καὶ τὴν ἐλπιζόμενον ἔφυγε κίνδυνον. Τῇ γὰρ
ψάμμῳ παντελῶς ἐνοαπτὸμενος, εἶχε συπιοαπτόμεγον
αὐτῷ καὶ τὸ νόσημα· ταύτης δὲ μετὰ τὴν ταφὴν
ἀνιστάμενος, οὐκ εἶχε συνεγειρὸμενον αὐτῷ τὺ ἁρ-
ρώπτημα ⁸ ἀλλ’ οὕτω τὴν ψάμμον διασκεδάσειν ἁν-
ίστατο ὡς ἐκ μήτρας ἄνευ πάθους προσήρχετυ, Καὶ
Μηνᾶς μὲν τρόπῳ τοιῷδε τὴν ρῶδιν ἀπείληφε, καὶ
ριστήριον αἶνον ἀνατείνας τοῖς μάρτυσι χαίρων
ὁμοῦ καὶ σκιρτῶν τὴν Λυκίαν κατείληφε ' ἡμεῖς δὲ
πάλιν τοὺς ἁγίους αἰνέσαντες, ἄλλην αὐτῶν θαυμα-
τουργίαν προσοίσωμεν.
ΞΖν, Περὶ Γεωρτίου τοῦ πνευμιιτιὼντος καὶ ἑαυο
τὸν σφάξαντος.
Ἀλλον ἡμῖν ἡ Κύπρος Γεώργιον πρὸς διήγησιν
ἤγαγεν, καὶ τοῦτον τοῖς προλαεοῦσι δύο συνάπτειν
προτρέπεται,, ἵν’ὲν τῇ τῶν ἁγίων θαυματογραφίς.
τρίτον ἐνέγκασα, τοῦτο μείζονος ἀιξορμὴν ἀγερωχίας
ποιήσαιτο.”υοεν Θαυμέσαντες αὐτῆς καὶ ἡμεῖς τὸ
φιλότιμον, καὶ τὴν εἰς τοὺς μάρτυρας εὐπρεπεστά-
την εὐσέϐειαν, καὶ τὸ ἐπὶ τούτοις αὐτῇ σπουδαζόμε-
νον πολύτροπον καύχημα, τὶς uitiosi; πληρώσωμεν.