PG 88, col. 1257
Christianus an fuerit, in utramque partem disputatum est: verum edlte epigrammate quo tabula”
archangelo dedicat (ε) , illam religionem professum esse extra dubium est. Α quo si discesseris , inter
caetera quae proferri possent firmissimum ejusdem opinionis argumentum esset, quod apophthcgma ex
novo foedere sibi notum esse prodit (ά). Neque id tamen certum foret indicium : etenim , dominante reli-
I gione Christiana , paucos illos gentiles qui Constantinopoli degebant talia nota habuisse non est quod
dubitemus; atque ubi id profert Christianum loquentem inducit. Mitem vero animum in reprehendendis
alienis sacris , nisi improba sint atque immania; et indulgentiam quae errori in huiusmodi rebus, utpote
non voluntario, veniam tribuit (e); inter saevos illius aevi furores vix alibi exspectares quam apud eos qui
dominantium crudelitate et saevitia vexarentur ipsi. Itaque probabile est gentili patre procreatum , Gne-
canicisquc studiis innutritum et delectatum, ne legum poenis hominumque violentiae obnoxius esset, non
'opinionis vi adductum, Christianis se adjunxisse. '
ilistoriarum libri vulgo ex codice Lugduneusi in:
manifesto : cum scriptor se de morte Justini Germani f. -— qui jubente Iustino Jun. imp. necatus est-
‘lV, 22 . p. 255 : atque de Chosrois line (577) IV , 29, p. 272, dicturum esse promittat. At idem codex
recte, pro illius aetatis more, quem ab Evagrio, Joanne Epiphanituisi , aliisque servatum videmus, libros
τόμους vocat.
ο Codices scripti perpauci supersunt. De Rehdigerano et Lngdunensi , quibus usus sum, dixi. Vaticanum
membranaceum esse, antiquum , mihi signiticavit Aug. Maius v. ill. qui variantes scripturas ex quarti
libri initio delibatas speciminis loco misit . Eae cum Rehdigerano libro ita conveniunt ut valde probabile
' sit hunc inde exscriptum esse. Exscriptus autem est ex codice integro : ut Vaticanus , mouente Maio,
nmic quidem est, suppletis a recentiore manu aliquot foliis , sed quoniam ea aliquando deerant, inde
ortae sunt lacuna; in versione Personae, licet codici quo is usus est cum Rehdigerano proxima interce-
dat aflinitas. Tamen hic Vaticanus codex ut aliquando iuspiciatur , optandum est; quo plane de fide atque
auctoritate Rehdigerani constare possit. Prmterea ex Montefalconio Harlesius Fabricio ascripsit , inte-
ι grum opus exstare Graece inter codices scriptos Ottobouianus; atque in cod. MMIV biblimhecte Vati-
can:e antiquae Agathiam de Bello Gothorum : θ contrario in Marciana Venetiis cod. DCCXll, libros
posteriores, deficientibus primo et secundi parte : scilicet, ut videtur , illa ipsa de Narsetis bello italico
narratione.
Cum autem Agathias in eorum numero fuerit historicorum quos Constantinus Porphyrogenitus in
eclogas redigi jussit, leguntur ex illo tria de legationibus excerpta in codice Bavaro, quorum collatio cum
editis debetur doctissimo Spengelio. Multo plus idem scriptor ad titulum de sententiis conferre dedebat,
, quem nuperrime in luminis oras reduxit ill. Maius : vir iuvandis litteris divinitus seculo nostro con-
cessus, et ί cui nemo civium neque hostis quibit pro factis reddere opera: pretium. ι Sex folia de bis ex-
- cerptis superesse is nos edocet (Coll. Vaticana scriptorum Graecorum ll, p. 464.) : quorum collatiom
καὶ» ejus amicitia petissem, impetraturumque fuisse certe scio, verum opere jam profligato nolui molestus
esse viro minime otioso. ,
Praeterea superest in Parisinaa regite cod. MDC] membranaceo, Fonteblaudensi, folium unicum, cujus
lectiones Quae variant, dedi. iisdem fortasse terminis continetur fragmentum de Francis Laurentianum
LIX, 17, 9, -— ubi in plut. LXXIV, 15, 64, varia ex quinque libris excerpta inveniri, Harlesins adnotavit.
Bandininm secutus, cat. codd. Gr. ll, p. 550; Ill, p. 115, quod opus inspicient quibus illo frui posse
contingit. -
liadriands Junius Animadversionum 1,·1, ut interpretis oscitantiam et vecordiam confutaret, aliqum
Agatbiaa locos Graece transcripsit, multis annis ante principem editionem Graecam. Ac planum quidem εει
Junium videri se uti exemplari Graco voluisse : quae tamen ail‘ert, ea cuncta ex Suida desumpta sunt;
terminantur enim plane iisdem linihus quibus illius excerpta, ejusque scripturam dissentientem a codici-
bus repraesentant.
Editioncs tres Graecas, quc hucuSque prodierant, supra in Prwfatione iudicavi : ubi etiam de Latina vcr-
sione egi, quam Christophorus Persona. prior S. Balbinaa, confecit : qui itidem partem librorum Proco-
pii transtulit. Eam in Fabricii Bibliotheca, ab Harlesio recognita, invenio impressam esse Romze ap. Jac.
Mazocbium 1516. fol. repetitam deinde Augusta: Vindelicorum per Sigism. Grimm et Μ. Wirsung l5l9.
4, et postea cum Procopio atque Jornande, aliisque affinis argumenti libris, praemissa beati llhenaui
praefatione, Basileze ap. Hervagium 1531, fui. ct Lugd. 1591, 8 : — dedicationem Personaead Sixtum lli.
Pont. Μ. editam esse iu dissertationibus chi Vossiauis, ll, p. 141 — 144.
. Ego usus sum editione quae a Fabricio dicitur prmiiisse anno 1576, Basilese ap. P. Pernam : sed anni
notam in exemplo quod mihi adest frustra quaesivi. lb. Agathite praemittuntur Zosimus a Leunclavio, Pro-
(c) Epigr. 4.
(ά) Hist. Ill, l2, p. 165. Cf. indicem Graec. ς. v. ζηλόω
archangelo dedicat (ε) , illam religionem professum esse extra dubium est. Α quo si discesseris , inter
caetera quae proferri possent firmissimum ejusdem opinionis argumentum esset, quod apophthcgma ex
novo foedere sibi notum esse prodit (ά). Neque id tamen certum foret indicium : etenim , dominante reli-
I gione Christiana , paucos illos gentiles qui Constantinopoli degebant talia nota habuisse non est quod
dubitemus; atque ubi id profert Christianum loquentem inducit. Mitem vero animum in reprehendendis
alienis sacris , nisi improba sint atque immania; et indulgentiam quae errori in huiusmodi rebus, utpote
non voluntario, veniam tribuit (e); inter saevos illius aevi furores vix alibi exspectares quam apud eos qui
dominantium crudelitate et saevitia vexarentur ipsi. Itaque probabile est gentili patre procreatum , Gne-
canicisquc studiis innutritum et delectatum, ne legum poenis hominumque violentiae obnoxius esset, non
'opinionis vi adductum, Christianis se adjunxisse. '
ilistoriarum libri vulgo ex codice Lugduneusi in:
manifesto : cum scriptor se de morte Justini Germani f. -— qui jubente Iustino Jun. imp. necatus est-
‘lV, 22 . p. 255 : atque de Chosrois line (577) IV , 29, p. 272, dicturum esse promittat. At idem codex
recte, pro illius aetatis more, quem ab Evagrio, Joanne Epiphanituisi , aliisque servatum videmus, libros
τόμους vocat.
ο Codices scripti perpauci supersunt. De Rehdigerano et Lngdunensi , quibus usus sum, dixi. Vaticanum
membranaceum esse, antiquum , mihi signiticavit Aug. Maius v. ill. qui variantes scripturas ex quarti
libri initio delibatas speciminis loco misit . Eae cum Rehdigerano libro ita conveniunt ut valde probabile
' sit hunc inde exscriptum esse. Exscriptus autem est ex codice integro : ut Vaticanus , mouente Maio,
nmic quidem est, suppletis a recentiore manu aliquot foliis , sed quoniam ea aliquando deerant, inde
ortae sunt lacuna; in versione Personae, licet codici quo is usus est cum Rehdigerano proxima interce-
dat aflinitas. Tamen hic Vaticanus codex ut aliquando iuspiciatur , optandum est; quo plane de fide atque
auctoritate Rehdigerani constare possit. Prmterea ex Montefalconio Harlesius Fabricio ascripsit , inte-
ι grum opus exstare Graece inter codices scriptos Ottobouianus; atque in cod. MMIV biblimhecte Vati-
can:e antiquae Agathiam de Bello Gothorum : θ contrario in Marciana Venetiis cod. DCCXll, libros
posteriores, deficientibus primo et secundi parte : scilicet, ut videtur , illa ipsa de Narsetis bello italico
narratione.
Cum autem Agathias in eorum numero fuerit historicorum quos Constantinus Porphyrogenitus in
eclogas redigi jussit, leguntur ex illo tria de legationibus excerpta in codice Bavaro, quorum collatio cum
editis debetur doctissimo Spengelio. Multo plus idem scriptor ad titulum de sententiis conferre dedebat,
, quem nuperrime in luminis oras reduxit ill. Maius : vir iuvandis litteris divinitus seculo nostro con-
cessus, et ί cui nemo civium neque hostis quibit pro factis reddere opera: pretium. ι Sex folia de bis ex-
- cerptis superesse is nos edocet (Coll. Vaticana scriptorum Graecorum ll, p. 464.) : quorum collatiom
καὶ» ejus amicitia petissem, impetraturumque fuisse certe scio, verum opere jam profligato nolui molestus
esse viro minime otioso. ,
Praeterea superest in Parisinaa regite cod. MDC] membranaceo, Fonteblaudensi, folium unicum, cujus
lectiones Quae variant, dedi. iisdem fortasse terminis continetur fragmentum de Francis Laurentianum
LIX, 17, 9, -— ubi in plut. LXXIV, 15, 64, varia ex quinque libris excerpta inveniri, Harlesins adnotavit.
Bandininm secutus, cat. codd. Gr. ll, p. 550; Ill, p. 115, quod opus inspicient quibus illo frui posse
contingit. -
liadriands Junius Animadversionum 1,·1, ut interpretis oscitantiam et vecordiam confutaret, aliqum
Agatbiaa locos Graece transcripsit, multis annis ante principem editionem Graecam. Ac planum quidem εει
Junium videri se uti exemplari Graco voluisse : quae tamen ail‘ert, ea cuncta ex Suida desumpta sunt;
terminantur enim plane iisdem linihus quibus illius excerpta, ejusque scripturam dissentientem a codici-
bus repraesentant.
Editioncs tres Graecas, quc hucuSque prodierant, supra in Prwfatione iudicavi : ubi etiam de Latina vcr-
sione egi, quam Christophorus Persona. prior S. Balbinaa, confecit : qui itidem partem librorum Proco-
pii transtulit. Eam in Fabricii Bibliotheca, ab Harlesio recognita, invenio impressam esse Romze ap. Jac.
Mazocbium 1516. fol. repetitam deinde Augusta: Vindelicorum per Sigism. Grimm et Μ. Wirsung l5l9.
4, et postea cum Procopio atque Jornande, aliisque affinis argumenti libris, praemissa beati llhenaui
praefatione, Basileze ap. Hervagium 1531, fui. ct Lugd. 1591, 8 : — dedicationem Personaead Sixtum lli.
Pont. Μ. editam esse iu dissertationibus chi Vossiauis, ll, p. 141 — 144.
. Ego usus sum editione quae a Fabricio dicitur prmiiisse anno 1576, Basilese ap. P. Pernam : sed anni
notam in exemplo quod mihi adest frustra quaesivi. lb. Agathite praemittuntur Zosimus a Leunclavio, Pro-
(c) Epigr. 4.
(ά) Hist. Ill, l2, p. 165. Cf. indicem Graec. ς. v. ζηλόω