PG 88, col. 1259
copius a Raphaele Volaterrano, Personaque ipso, versus : subjiciuntur ambo Jornandis libelli, et Leo-
nartlus Aretinus de bello Italico. Quod Fabricius in hac editione versionem Agathite ex recensione sive
interpolatione .l. Leunclavii haberi dicit, is error est. Nihil mutavit Leunelavius; contentus locts non
adeo multis in margine correctionem indicare : sed cum, finita impressione, Rehdigeranum codicem uten-
dum accepisset, ea quae interpres, sive propter codicis defectum sive ob alias nescio quas rationes ,otniserat,
vertit : non paucis locis plane insanam versionem meliore mutavit: ea omnia sub linem pmfationis col-
lecta proposuit: Agat/tiam interpolatum inscripsit.
Bellum Butilini, primum librum Agathim, secundique initium, magnus Grotius vertit in Historia Go-
thorum, Vandalorum et Langobardorum, Amstelod. 1655, 8 : eam versionem loco Vulcanianaa non posuis-
se, quatenus patet, licet deinde ad peiorem redeundum fuisset, male me paenitet.
Haec hactenus. Nam de Anthologia Agathiae disserere, ab hoc loco meisque rationibus maxime foret
alienum.
ΜΙΧΑΗΛΙΟΥ ΓΡΔΜΜΑΤΙΚΟΥ.
Ἦ πόλις Ἀταθιάν τὸν ῥήτορα, τόν στιχαοιδύν
Δίζυγος εὐεπίης ῥυθμὸν ἀγασσαμένη,
Ὠς μήτηρ ἐτέλεσσεν ἐφ’ υἱέϊ, καί πόρε τήνδε
Εἱκόνα, καὶ στοργῆς μάρτυρα καὶ σοφίηςο
Μεμνόνιον δὲ τοκῆα, κασίγνητόν τε σὺν αὐτῷ
Ἔστησε, γενεῆς σύμϐολα σεμνοτάτης.
Ενλοιιιυε, Hist. ecct. IV, 24, ex ed. Rob. Steph. :
Πέπρακται δὲ καὶ ἕτερα τῷ Ναρσῇ λόγου πολλοῦ
ἄξια, Βουσελίνον καὶ Συνδούαλδον καταπολεμήσαντι,
καὶ τὰ πολλᾲ προσκτησαμένῳ μέχρι Ὠκεανοῦς ἅπερ
Ἀγαθία μὲν γέγραπται τῷ ῥήτορι, οὔπω δὲ ἐς ἡμᾶς
ἀφῖκται.
lusu, ibid. ι’, 24 : Τὰ ἐχόμενα δὲ τούτῳ (τῷ Προ-
κοπίῳ) ’Δγαθίφ (sic) τῷ ῥήτορι καὶ Ἰωάννῃ ἐμῷ τε
καὶ πολίτῃ καὶ συγγενεῖ καθ’ εἱρμὸν ἱστόρηται, μὲ-
χρι τῆς Χοσρόου τοῦ νέου πρὸς Ῥωμαίους φυγῆς,
καὶ τῆς είς τὴν αὑτοῦ βασιλείαν ἀποκαταστάσεως,
Μαυρικίου - ὑποδεξαμένου —- βασιλικῶς, καὶ-
καταγαγόντος, εί καὶ μήπω ἔτυχον ὲκδεδωκότες.
Joannes Senonas-nens EPIPBANIENSIS initio frag-
menti : Τὰ μὲν ὅσα Ῥωμαῖοί τε καὶ Μῆδοι πολε-
μοῠντες ἀλλήλοις ἔπαθόν τε καὶ ἔδρασαν κατὰ τὴν
Ἰουστινιανοῦ τοῦ Ῥωμαίων αὐτοκράτορος βασιλείαν,
γέγραπται ’Δγαθίᾳ τῷ Μυριναίῳ, ἀνδρὶ τοῖς ἐν
Βυζαντίῳ ῥήτορσι καταλεγέντι διαφανῶς, καὶ μετά γε
Προκόπιον τὸν Καισαρέα τὰ πρὸς τοὺς βαρϐάρους
πραχθέντα ἀναγράψαντα
Μεκιιωειι Ριιοτεοτοιι ap. Suidam ε. v. Μέναν- ’
δρος· Ὠρμήθην ἐπὶ τήνδε συγγραφὴν, ἄρξασθαι
μετὰ τὴν ἁποὸίωσιν τοῦ Ἀγαθίου, καὶ τῆς ἱστορίας
ποιήσασθαι τὴν ἀρχὴν.
nartlus Aretinus de bello Italico. Quod Fabricius in hac editione versionem Agathite ex recensione sive
interpolatione .l. Leunclavii haberi dicit, is error est. Nihil mutavit Leunelavius; contentus locts non
adeo multis in margine correctionem indicare : sed cum, finita impressione, Rehdigeranum codicem uten-
dum accepisset, ea quae interpres, sive propter codicis defectum sive ob alias nescio quas rationes ,otniserat,
vertit : non paucis locis plane insanam versionem meliore mutavit: ea omnia sub linem pmfationis col-
lecta proposuit: Agat/tiam interpolatum inscripsit.
Bellum Butilini, primum librum Agathim, secundique initium, magnus Grotius vertit in Historia Go-
thorum, Vandalorum et Langobardorum, Amstelod. 1655, 8 : eam versionem loco Vulcanianaa non posuis-
se, quatenus patet, licet deinde ad peiorem redeundum fuisset, male me paenitet.
Haec hactenus. Nam de Anthologia Agathiae disserere, ab hoc loco meisque rationibus maxime foret
alienum.
ΜΙΧΑΗΛΙΟΥ ΓΡΔΜΜΑΤΙΚΟΥ.
Ἦ πόλις Ἀταθιάν τὸν ῥήτορα, τόν στιχαοιδύν
Δίζυγος εὐεπίης ῥυθμὸν ἀγασσαμένη,
Ὠς μήτηρ ἐτέλεσσεν ἐφ’ υἱέϊ, καί πόρε τήνδε
Εἱκόνα, καὶ στοργῆς μάρτυρα καὶ σοφίηςο
Μεμνόνιον δὲ τοκῆα, κασίγνητόν τε σὺν αὐτῷ
Ἔστησε, γενεῆς σύμϐολα σεμνοτάτης.
Ενλοιιιυε, Hist. ecct. IV, 24, ex ed. Rob. Steph. :
Πέπρακται δὲ καὶ ἕτερα τῷ Ναρσῇ λόγου πολλοῦ
ἄξια, Βουσελίνον καὶ Συνδούαλδον καταπολεμήσαντι,
καὶ τὰ πολλᾲ προσκτησαμένῳ μέχρι Ὠκεανοῦς ἅπερ
Ἀγαθία μὲν γέγραπται τῷ ῥήτορι, οὔπω δὲ ἐς ἡμᾶς
ἀφῖκται.
lusu, ibid. ι’, 24 : Τὰ ἐχόμενα δὲ τούτῳ (τῷ Προ-
κοπίῳ) ’Δγαθίφ (sic) τῷ ῥήτορι καὶ Ἰωάννῃ ἐμῷ τε
καὶ πολίτῃ καὶ συγγενεῖ καθ’ εἱρμὸν ἱστόρηται, μὲ-
χρι τῆς Χοσρόου τοῦ νέου πρὸς Ῥωμαίους φυγῆς,
καὶ τῆς είς τὴν αὑτοῦ βασιλείαν ἀποκαταστάσεως,
Μαυρικίου - ὑποδεξαμένου —- βασιλικῶς, καὶ-
καταγαγόντος, εί καὶ μήπω ἔτυχον ὲκδεδωκότες.
Joannes Senonas-nens EPIPBANIENSIS initio frag-
menti : Τὰ μὲν ὅσα Ῥωμαῖοί τε καὶ Μῆδοι πολε-
μοῠντες ἀλλήλοις ἔπαθόν τε καὶ ἔδρασαν κατὰ τὴν
Ἰουστινιανοῦ τοῦ Ῥωμαίων αὐτοκράτορος βασιλείαν,
γέγραπται ’Δγαθίᾳ τῷ Μυριναίῳ, ἀνδρὶ τοῖς ἐν
Βυζαντίῳ ῥήτορσι καταλεγέντι διαφανῶς, καὶ μετά γε
Προκόπιον τὸν Καισαρέα τὰ πρὸς τοὺς βαρϐάρους
πραχθέντα ἀναγράψαντα
Μεκιιωειι Ριιοτεοτοιι ap. Suidam ε. v. Μέναν- ’
δρος· Ὠρμήθην ἐπὶ τήνδε συγγραφὴν, ἄρξασθαι
μετὰ τὴν ἁποὸίωσιν τοῦ Ἀγαθίου, καὶ τῆς ἱστορίας
ποιήσασθαι τὴν ἀρχὴν.