PG 89, col. 1089
κλῖναν, καὶ πρὺς τὴν τομὴν ἐπεῖγον, τδν θεριστήν
μου σπεύδοντα, τὴν δρεπάνην δεικνύοντα, ἀξίνην
βαστάζοντα, τὴν ἐκκοπὴν μηνύουσανυ ι Καὶ ή ψυχή
μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Ὀρῶ τά κατ’ ἐμαυτὸν
ἀδιόρθωτα , καὶ καθ’ ἡμέραν εἰς τὸ χεῖρον ἐρχόμε-
νον· ι Καὶή ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Ὀρῶ
τὸν κλέπτην λοιπὸν προσεγγίζοντα, καὶ τοῦ βίου με
ἁρπάσαι σπεύδοντα· t Kal. ἡ ψυχή μου ἐταράχθη
σφόδρα. ι ’0ρῶ τὴν ἔξοδον τοῦ βίου πρὸς τὰ ἐκεῖσε
χαλεπὴν καὶ μακρὰν, καὶ ἐμὲ ἐφόδια μὴ ἔχοντα’
ι Καὶή ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Ὀρῶ τὸν
δανειστὴν ἐγγίσαντα. κάμὲ φυράσαντα. Ὀρῶ τὴν
προθεσμίαν πληρωθεῖσαν, καὶ ἐν ἀπορίᾳ με φθά-
σαντα. Ὀρῶ τὸν λογοθέτην τὸ χειρόγραφόν μοι ἐπι-
σείοντα, καὶ τοὺς δεσμίους βρύχοντας. Ὀρῶ πολ-
λοὺς κατηγόρους, καὶ οὐδένα ξυνήγορον, ι Kal ἡ
ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Θροοῦμσ.ι καὶ ἀγωνιῶ-
φρίττω καὶ προκατασείομαι, καὶ τί πρᾶξαι οὐκ ἐπί-
σταμαι. Χρόνον ζωῆς αἰτήσομαι; Ἀλλά φοϐοῦμαι
μήπως πάλην ἁμαρτημάτων ποιήσωμαι προσθήκην,
καὶ ἀνετοίμως πορεύσωμαι. καὶ ποίῳ προσώπῳ τὸν
κριτὴν θεάσωμαι ἀμηχανω, ὅτι ἐν ἄκροις τά κατ’
ἐμαυτὸν ὁρῶ. '0 πονηρὸς διενοχλῶν μοι οὐ παύεται·
οἱ ἐχθροὶ τοῦ πολεμεῖν οὐκ ἀφίστανται· ὁ ἐμφύλιος
τῆς σαρκὸς πόλεμος ἐκταράττων οὺ φείδεται’ oi
πονηροὶ λογισμοὶ οὐδαμῶς ἡσυχάζουσι.
ι Kal. σὺ, Κύριε, ἓως πότε ; ι Τί μὲν ἐσήμανεν C
οὐκ εἶπεν, ἀλλ’ ἐξ ἄκρας ἀθυμίας καὶ περιστάσεως
φρικτόν τι καὶ τολμηρὸν βουληθεὶς είπείν πρὸς Θεὸν,
ἐπέσχεν ἑαυτὸν, καὶ τοῦτο ἀγαγεῖν οὐκ ἐτόλμησεν,
ἀλλά φησι· ί Kal. σὺ, Κύριε, ἓως πότε; ι Ἰδοὺ,
φησὶν, οῐδας , Δέσποτα, κατ’ ἐμὲ πανάθλια καὶ τα-
λαίπωρα καὶ ἐλεεινά. Ἰδοὺ βλέπεις τὴν κατ’ ἐμὲ
εῠστααιν, καὶ τὴν κάμινον τῆς σαρκὸς, καὶ τὴν ἀντί-
στασιν, καὶ τὸν πόλεμον τῶν λῃστῶν, καὶ τήν ἔκλει-
ψιν τοῦ χρόνου, καὶ ἀτονίαν τῆς ὲμῆς δυνάμεωςο
Λοιπὸν, Κύριε, ἓως πότε οὐ συμπαθεῖς; ἕως πότε
οὐκ ὲκδικεῖς; ἓως πότε παρορᾷς; ἕως πότε μα-
κροθυμεῖς; ἓως πότε οὺ παιδεύεις; ἓως πότε οὐκ
ἐπιϐλέπειςς ἕως πότε οὐ ρύσῃ; Εἰ γὰρ κάγὼ ἄξιός
ειμι πάσης ἐγκαταλείψεως, ἀλλὰ τῷ ἐλέει σου
τεύξομαι τῆς ἀφέσεως. Ἦ γάρ σὴ παρόρασις.
γίνεται ἡμῖν κατάπτωσις. Ταῦτα καὶ τά τοιαῦτα
πρὸς Θεὸν ὁ προφήτης ἐξ ἀθυμίας , φθέγξασθαι λοι-
³ο Matth. xm, 30. ¹¹ Luc. ιιι, 9. " Matth. xxv
(15) Ac me investigantem, φωράσαντα. Levi hac
mutatione, constat optimus Anastasii sensus; quem
nullum congruum exhibebat vox νφυράσαντα. Nam,
amabo, quid creditori, cum subactione instar fn-
time, quod eam vocem interpres reddit? Qnrerit
certe ille accedens, ac deprehendere nititur debito-
rem, a quo solatiouem exigat; non ,farittze instar
eum subigere, seu ex eo massam facere; idque
prasertitu' πληρωθείσης προθεσμίας’ impleto ter-
mino, ac ubi advenit constituta dies qua solvendum
μου σπεύδοντα, τὴν δρεπάνην δεικνύοντα, ἀξίνην
βαστάζοντα, τὴν ἐκκοπὴν μηνύουσανυ ι Καὶ ή ψυχή
μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Ὀρῶ τά κατ’ ἐμαυτὸν
ἀδιόρθωτα , καὶ καθ’ ἡμέραν εἰς τὸ χεῖρον ἐρχόμε-
νον· ι Καὶή ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Ὀρῶ
τὸν κλέπτην λοιπὸν προσεγγίζοντα, καὶ τοῦ βίου με
ἁρπάσαι σπεύδοντα· t Kal. ἡ ψυχή μου ἐταράχθη
σφόδρα. ι ’0ρῶ τὴν ἔξοδον τοῦ βίου πρὸς τὰ ἐκεῖσε
χαλεπὴν καὶ μακρὰν, καὶ ἐμὲ ἐφόδια μὴ ἔχοντα’
ι Καὶή ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Ὀρῶ τὸν
δανειστὴν ἐγγίσαντα. κάμὲ φυράσαντα. Ὀρῶ τὴν
προθεσμίαν πληρωθεῖσαν, καὶ ἐν ἀπορίᾳ με φθά-
σαντα. Ὀρῶ τὸν λογοθέτην τὸ χειρόγραφόν μοι ἐπι-
σείοντα, καὶ τοὺς δεσμίους βρύχοντας. Ὀρῶ πολ-
λοὺς κατηγόρους, καὶ οὐδένα ξυνήγορον, ι Kal ἡ
ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα. ι Θροοῦμσ.ι καὶ ἀγωνιῶ-
φρίττω καὶ προκατασείομαι, καὶ τί πρᾶξαι οὐκ ἐπί-
σταμαι. Χρόνον ζωῆς αἰτήσομαι; Ἀλλά φοϐοῦμαι
μήπως πάλην ἁμαρτημάτων ποιήσωμαι προσθήκην,
καὶ ἀνετοίμως πορεύσωμαι. καὶ ποίῳ προσώπῳ τὸν
κριτὴν θεάσωμαι ἀμηχανω, ὅτι ἐν ἄκροις τά κατ’
ἐμαυτὸν ὁρῶ. '0 πονηρὸς διενοχλῶν μοι οὐ παύεται·
οἱ ἐχθροὶ τοῦ πολεμεῖν οὐκ ἀφίστανται· ὁ ἐμφύλιος
τῆς σαρκὸς πόλεμος ἐκταράττων οὺ φείδεται’ oi
πονηροὶ λογισμοὶ οὐδαμῶς ἡσυχάζουσι.
ι Kal. σὺ, Κύριε, ἓως πότε ; ι Τί μὲν ἐσήμανεν C
οὐκ εἶπεν, ἀλλ’ ἐξ ἄκρας ἀθυμίας καὶ περιστάσεως
φρικτόν τι καὶ τολμηρὸν βουληθεὶς είπείν πρὸς Θεὸν,
ἐπέσχεν ἑαυτὸν, καὶ τοῦτο ἀγαγεῖν οὐκ ἐτόλμησεν,
ἀλλά φησι· ί Kal. σὺ, Κύριε, ἓως πότε; ι Ἰδοὺ,
φησὶν, οῐδας , Δέσποτα, κατ’ ἐμὲ πανάθλια καὶ τα-
λαίπωρα καὶ ἐλεεινά. Ἰδοὺ βλέπεις τὴν κατ’ ἐμὲ
εῠστααιν, καὶ τὴν κάμινον τῆς σαρκὸς, καὶ τὴν ἀντί-
στασιν, καὶ τὸν πόλεμον τῶν λῃστῶν, καὶ τήν ἔκλει-
ψιν τοῦ χρόνου, καὶ ἀτονίαν τῆς ὲμῆς δυνάμεωςο
Λοιπὸν, Κύριε, ἓως πότε οὐ συμπαθεῖς; ἕως πότε
οὐκ ὲκδικεῖς; ἓως πότε παρορᾷς; ἕως πότε μα-
κροθυμεῖς; ἓως πότε οὺ παιδεύεις; ἓως πότε οὐκ
ἐπιϐλέπειςς ἕως πότε οὐ ρύσῃ; Εἰ γὰρ κάγὼ ἄξιός
ειμι πάσης ἐγκαταλείψεως, ἀλλὰ τῷ ἐλέει σου
τεύξομαι τῆς ἀφέσεως. Ἦ γάρ σὴ παρόρασις.
γίνεται ἡμῖν κατάπτωσις. Ταῦτα καὶ τά τοιαῦτα
πρὸς Θεὸν ὁ προφήτης ἐξ ἀθυμίας , φθέγξασθαι λοι-
³ο Matth. xm, 30. ¹¹ Luc. ιιι, 9. " Matth. xxv
(15) Ac me investigantem, φωράσαντα. Levi hac
mutatione, constat optimus Anastasii sensus; quem
nullum congruum exhibebat vox νφυράσαντα. Nam,
amabo, quid creditori, cum subactione instar fn-
time, quod eam vocem interpres reddit? Qnrerit
certe ille accedens, ac deprehendere nititur debito-
rem, a quo solatiouem exigat; non ,farittze instar
eum subigere, seu ex eo massam facere; idque
prasertitu' πληρωθείσης προθεσμίας’ impleto ter-
mino, ac ubi advenit constituta dies qua solvendum