PG 89, col. 1100
καὶ τὴν ἅσεσιν τὴν ἐν τῷ βαπτίσματι νήπιοι ἡμεῖς
λαμβάνοντες ἐν ἁμαρτίαις αὐξόμενοι κατερρνπώ-
σαμεν ταῦτα καὶ ἐσεέσαμεν. Διὰ δὲ δακρύων καὶ
ἕως γήρως καὶ ἐσχάτης ἀναπνοῆς καθημέραν βα-
πτίζεσθαι καὶ ἀνακαθαίρεσθαι δυνάμεθα, καθὼς λέγει
τὰ ἀκόλουθα τοῦ ψαλμοῦ. λέγει γάρ·
ι Ἥταράκθη ἀπο θυμοῦ ὁ ὀρθαὶμος μου · ἐπα-
λαιώθην ὲν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μου, ι Ίόντὲστι, Κα-
τεῤῥυπώοηντ συνηύξησα, συνεγήρασα ταῖς ἁμαρ-
τίαις. Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ εἰπεῖν ’ ι Ἐπαλαιώθην ἐν
πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μους ι Ἀλλ’ δραμετά τὴν ἔγχρο·
νον ἐν ἁμαρτίαις παλαίωσιν, κατὰ τὴν ἐν πασῃ ἀνο-
μία συμϐίωσιν, οὐκ ἀπέγνω 6 προψήτης αὑτοῦ, οὐκ
ἀπήλπισε τοῦ ἐλέους τοῦ θεοῦ. Οὐκ ἔδωκεν ἑαυτὸν
εἰς ρᾳθυμίαν, ἀλλὰ διὰ κατανύξεως ἐσώθη· διὰ
δακρύων ἐκαθαρίσθη · δι’ ἐξομολογήσεως ἐδικαιώθη.
"Amp πάντα καὶ ἐν αὐτῷ τῷ γήρα, καὶ ὲν ἐσχάτῃ
πολιᾷ ποιῆσαι δυνάμεθα ο λέγω δὲ δακρῦσαι, στενὰ-
ξιι, ἐξομολογήσασθαι, δεηθῆναι. Τί δὲ ἡμῖν ὲκ τούο
των προσγίνεται, ἄκουσον. Εἰπὼν γὰρ ὃτι ι Ἐπα-
λαιώθην ἐν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μοιν ι εἶτα, διὰ μεταο
νοίας καὶ τῆς κατανύξεως θείας τινὸς ἀντιλήψεως
καὶ ἀφέσεως καί¹ παρρησίας καὶ ἐλλάμψεως αἰσθό-
μενος, ἐπιτιμᾷ λοιπὸν τοῖς πολεμοῦσιν αὐτὸν μετ’
ἐξουσίας, καὶ λέγει·
ι ’Λπὸστητε ἀπ’ ἐμοῦ, πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν
ἀνομίαν. ι Παύσασθε , αἰσχύνεσθε, ἁναχωρεῖτε ·
διότι είσήκουσε Κύριος τῆς ἐν γήρα δεήσεώς μου.
ι Εἰσήκονσε Κύριος τῆς φωνῆς τοῦ κλαυθμοῦ μου,
Κύριος τὴν προσευχήν μου προσεδέξατο. Αἰσχυν-
θείησαν [καὶ ταραχθείησαν] πάντες οἱ ἐχθροί μου ·
δποστραφείησαν [καὶ καταισχυνθείησαν] σφόδρα διὰ
τάχους. ι Εἶδες τῶν δακρύων τὴν tax-Iw; Εἶδες τῆς
ὲξομολογήσεως τὸν καρπόν ; Εἶδες τὴν ὲν πάσῃ ἁμαρ-
τίᾳ παλαίωσιν, καὶ ἀνα-(ἐννησιν ; Λοιπὸν μή μοι
εἴπῃς, Γέρων εἰμὶ, ἀσθενής εἰμι, ὲπαλαιώθην λοιπὸν
καὶ συνήθησα i ὲν πάσῃ ἁμαρτίᾳ, καὶ οὐκ ἔτι ἰσχύω
τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ ποιῆσαι. Μηδὲν τοιοῦτον εἴπῃς·
ι Μὴ προφασίσῃ ὲν ἁμαρτίαις· ι Εε δὲ προφασίσῃ
εὐθέως σοι δείξω, ὅτι ἐὰν μόνον θελήσῃς ἐν αὐτῷ
τῷγήρα ὑπὲρ τὴν νεότητα ἔχεις φυλάξαι τὰ τοῦ
Θεοῦ πψσταγματα. Ἀλλ’ ἐρωτῶντι δός μοι ἀψευδῆ
τὴν ἀπόκρισιν. [Τίνας 6 λόγος μακαρίζοι.] ι Μακα-
ριοι οἱ πτωχοὶ, [λέγων,] τῷ πνεύματι. ὅτι αὐτῶν ἐστιν
ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ; ι [Πάντως ὲρεῖς τοὺς τὴν
διάνοιαν κατεσταλμένους καὶ ταπεινοὺς] καὶ πότε
ταπεινότερὸν ἐστιν ἡμῶν τὸ φρόνημα, ἐν νεότητι ἢ
ὲν γήρα ; [Οὐκ εὔδηλον ὅτι ὲν γήριμ] σύμφυτος γάρ
ἐστιν ὀ τύπος ὲν νεότητι. ι Μακάριοι οἱ πενθοῦντες,
ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. ο ’Ἄρτι σύ μοι εἰπὲ, Τί
ἐστι πρὸς πένθος καὶ δάκρυα εύχερές ; νεότης, ἦ si
γῆρας; [εὔδηλον ὃτι τὸ γῆρας.1 ι Μακάριοι οε
λαμβάνοντες ἐν ἁμαρτίαις αὐξόμενοι κατερρνπώ-
σαμεν ταῦτα καὶ ἐσεέσαμεν. Διὰ δὲ δακρύων καὶ
ἕως γήρως καὶ ἐσχάτης ἀναπνοῆς καθημέραν βα-
πτίζεσθαι καὶ ἀνακαθαίρεσθαι δυνάμεθα, καθὼς λέγει
τὰ ἀκόλουθα τοῦ ψαλμοῦ. λέγει γάρ·
ι Ἥταράκθη ἀπο θυμοῦ ὁ ὀρθαὶμος μου · ἐπα-
λαιώθην ὲν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μου, ι Ίόντὲστι, Κα-
τεῤῥυπώοηντ συνηύξησα, συνεγήρασα ταῖς ἁμαρ-
τίαις. Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ εἰπεῖν ’ ι Ἐπαλαιώθην ἐν
πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μους ι Ἀλλ’ δραμετά τὴν ἔγχρο·
νον ἐν ἁμαρτίαις παλαίωσιν, κατὰ τὴν ἐν πασῃ ἀνο-
μία συμϐίωσιν, οὐκ ἀπέγνω 6 προψήτης αὑτοῦ, οὐκ
ἀπήλπισε τοῦ ἐλέους τοῦ θεοῦ. Οὐκ ἔδωκεν ἑαυτὸν
εἰς ρᾳθυμίαν, ἀλλὰ διὰ κατανύξεως ἐσώθη· διὰ
δακρύων ἐκαθαρίσθη · δι’ ἐξομολογήσεως ἐδικαιώθη.
"Amp πάντα καὶ ἐν αὐτῷ τῷ γήρα, καὶ ὲν ἐσχάτῃ
πολιᾷ ποιῆσαι δυνάμεθα ο λέγω δὲ δακρῦσαι, στενὰ-
ξιι, ἐξομολογήσασθαι, δεηθῆναι. Τί δὲ ἡμῖν ὲκ τούο
των προσγίνεται, ἄκουσον. Εἰπὼν γὰρ ὃτι ι Ἐπα-
λαιώθην ἐν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μοιν ι εἶτα, διὰ μεταο
νοίας καὶ τῆς κατανύξεως θείας τινὸς ἀντιλήψεως
καὶ ἀφέσεως καί¹ παρρησίας καὶ ἐλλάμψεως αἰσθό-
μενος, ἐπιτιμᾷ λοιπὸν τοῖς πολεμοῦσιν αὐτὸν μετ’
ἐξουσίας, καὶ λέγει·
ι ’Λπὸστητε ἀπ’ ἐμοῦ, πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν
ἀνομίαν. ι Παύσασθε , αἰσχύνεσθε, ἁναχωρεῖτε ·
διότι είσήκουσε Κύριος τῆς ἐν γήρα δεήσεώς μου.
ι Εἰσήκονσε Κύριος τῆς φωνῆς τοῦ κλαυθμοῦ μου,
Κύριος τὴν προσευχήν μου προσεδέξατο. Αἰσχυν-
θείησαν [καὶ ταραχθείησαν] πάντες οἱ ἐχθροί μου ·
δποστραφείησαν [καὶ καταισχυνθείησαν] σφόδρα διὰ
τάχους. ι Εἶδες τῶν δακρύων τὴν tax-Iw; Εἶδες τῆς
ὲξομολογήσεως τὸν καρπόν ; Εἶδες τὴν ὲν πάσῃ ἁμαρ-
τίᾳ παλαίωσιν, καὶ ἀνα-(ἐννησιν ; Λοιπὸν μή μοι
εἴπῃς, Γέρων εἰμὶ, ἀσθενής εἰμι, ὲπαλαιώθην λοιπὸν
καὶ συνήθησα i ὲν πάσῃ ἁμαρτίᾳ, καὶ οὐκ ἔτι ἰσχύω
τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ ποιῆσαι. Μηδὲν τοιοῦτον εἴπῃς·
ι Μὴ προφασίσῃ ὲν ἁμαρτίαις· ι Εε δὲ προφασίσῃ
εὐθέως σοι δείξω, ὅτι ἐὰν μόνον θελήσῃς ἐν αὐτῷ
τῷγήρα ὑπὲρ τὴν νεότητα ἔχεις φυλάξαι τὰ τοῦ
Θεοῦ πψσταγματα. Ἀλλ’ ἐρωτῶντι δός μοι ἀψευδῆ
τὴν ἀπόκρισιν. [Τίνας 6 λόγος μακαρίζοι.] ι Μακα-
ριοι οἱ πτωχοὶ, [λέγων,] τῷ πνεύματι. ὅτι αὐτῶν ἐστιν
ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ; ι [Πάντως ὲρεῖς τοὺς τὴν
διάνοιαν κατεσταλμένους καὶ ταπεινοὺς] καὶ πότε
ταπεινότερὸν ἐστιν ἡμῶν τὸ φρόνημα, ἐν νεότητι ἢ
ὲν γήρα ; [Οὐκ εὔδηλον ὅτι ὲν γήριμ] σύμφυτος γάρ
ἐστιν ὀ τύπος ὲν νεότητι. ι Μακάριοι οἱ πενθοῦντες,
ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. ο ’Ἄρτι σύ μοι εἰπὲ, Τί
ἐστι πρὸς πένθος καὶ δάκρυα εύχερές ; νεότης, ἦ si
γῆρας; [εὔδηλον ὃτι τὸ γῆρας.1 ι Μακάριοι οε