PG 89, col. 1317
quid intra Trinitatem intelligere; siquidem quod Α uitatis, uua enim est; at non sic est angusta, ut
versum: non enim patitur Deus a consubstantiali
separari ;neque gloriam ducit dedecus ejus, qui
eum ipso: est autem dedecus illud quando, et non
erat, et creatum, et ea: non ea'ststentibus: qua: sunt
omnia a gloria Dei aliena.
XII. Qui igitur sanctam Trinitatem Deum esse
protitemur, qumeunque de. Deo dicta, absona sttnt,
nihil eorum ne cogitemus quidem, nedum lingua
eITeran'ius. Cum testatur Dens dc Filio a se genito,
quod ea: utero ante Luciferum genuit eum “, uterum
intellige in occulto reconditam et ineffabilem sub-
stantiam: et rursus cum dicit de Spiritu sancto, Β ille non genitus, qui genuit: quod est genitus, hoc
Spiritus ante exibit "; Salvator vero noster Jesus
de consubstantiali suo I’aracleto ait, quod ea: Patre
quidem procedit "; accipit autem ev Filio, omnia
quae Patris sunt ’⁷, sibi propria faciente et ha-
bente : una namque substantia est, et unius sub-
stantia: communia omnia; communis vero etiam
substantia : naturalis enim est habitudo: etquae ad
aliquid aliquo modo se habent , secum inferunt
alia ad qua: naturaliter habent habitudinem: infert
ergo secum Pater Filium, et Filius Patrem, et
alter sine altero intelligi non potest: nisi enim
Filius sit, penitus Pater non erit. Quis enim erit
Pater,si non sit Filius? et rursus quomodo Filius,
si non sit Pater? sicutenim hoc, sic illud. Verbum ο bile, verbi gratia, nou est proprium cujuspiam,
autem cum sit Filius, secum simul demonstrat
Spiritum; Verbum enim non est absque Spiritu;
neque mens absque Verbo: mentem autem dici~
mus Patrem Verbi; mentem dico, in qua Verbum,
cum quo Spirittts sanctus, qui spiritus oris Dei vo-
catur ²⁷; os namque l’atris Filius est. Quare ne—
cessario numerus Trinitatis in divina natura ac-
cipitur ad demonstrationem personarum, qui nu-
merus habitudinem earum substantialem et sub-
stantize coaeternam ostendit. Trinitatem vero diei-
mus non secundum compositionem unitatum com-
positam,e.t progredientem ab unitate ad Trinitatem :
antecedit enim hujusmodi Trinitatem unitas, et
dualitas; et rursus sequitur quaternitas, etdeineeps.
Sanctam vero Trinitatem non antecedunt unitas, ι) ut consequens est, Adam et Evam et Abel non
vel dualitas, neque sequitur quaternitas, et dein-
ceps; natura enim est Trinitas semper eodem modo
se habens, neque deficiens, nec abundans: siqui—
dem in unitate Trinitatem eontemplamur; et in
Trinitate unitatem: cum enim substantiam intel-
ligimus, simplicem unitatem contetnplamur; cum
vero hypostases, Trinitatem profitemur: usque
ad solam enim Trinitatem personarum dilatatur
unitas substantiae: etsi enim est una natura divi-
“ Psal. cu, ’5. ’⁵ Isa Lvn, 16. ’⁸ Joan. xw,26.
⁸ Significat, non esse'l‘rinitatem in genere substantiae, sed supra substantiam, qua: est in prtedicamento.
ο Prop. sing. powrpérm; ἱδιώμασι.
versum: non enim patitur Deus a consubstantiali
separari ;neque gloriam ducit dedecus ejus, qui
eum ipso: est autem dedecus illud quando, et non
erat, et creatum, et ea: non ea'ststentibus: qua: sunt
omnia a gloria Dei aliena.
XII. Qui igitur sanctam Trinitatem Deum esse
protitemur, qumeunque de. Deo dicta, absona sttnt,
nihil eorum ne cogitemus quidem, nedum lingua
eITeran'ius. Cum testatur Dens dc Filio a se genito,
quod ea: utero ante Luciferum genuit eum “, uterum
intellige in occulto reconditam et ineffabilem sub-
stantiam: et rursus cum dicit de Spiritu sancto, Β ille non genitus, qui genuit: quod est genitus, hoc
Spiritus ante exibit "; Salvator vero noster Jesus
de consubstantiali suo I’aracleto ait, quod ea: Patre
quidem procedit "; accipit autem ev Filio, omnia
quae Patris sunt ’⁷, sibi propria faciente et ha-
bente : una namque substantia est, et unius sub-
stantia: communia omnia; communis vero etiam
substantia : naturalis enim est habitudo: etquae ad
aliquid aliquo modo se habent , secum inferunt
alia ad qua: naturaliter habent habitudinem: infert
ergo secum Pater Filium, et Filius Patrem, et
alter sine altero intelligi non potest: nisi enim
Filius sit, penitus Pater non erit. Quis enim erit
Pater,si non sit Filius? et rursus quomodo Filius,
si non sit Pater? sicutenim hoc, sic illud. Verbum ο bile, verbi gratia, nou est proprium cujuspiam,
autem cum sit Filius, secum simul demonstrat
Spiritum; Verbum enim non est absque Spiritu;
neque mens absque Verbo: mentem autem dici~
mus Patrem Verbi; mentem dico, in qua Verbum,
cum quo Spirittts sanctus, qui spiritus oris Dei vo-
catur ²⁷; os namque l’atris Filius est. Quare ne—
cessario numerus Trinitatis in divina natura ac-
cipitur ad demonstrationem personarum, qui nu-
merus habitudinem earum substantialem et sub-
stantize coaeternam ostendit. Trinitatem vero diei-
mus non secundum compositionem unitatum com-
positam,e.t progredientem ab unitate ad Trinitatem :
antecedit enim hujusmodi Trinitatem unitas, et
dualitas; et rursus sequitur quaternitas, etdeineeps.
Sanctam vero Trinitatem non antecedunt unitas, ι) ut consequens est, Adam et Evam et Abel non
vel dualitas, neque sequitur quaternitas, et dein-
ceps; natura enim est Trinitas semper eodem modo
se habens, neque deficiens, nec abundans: siqui—
dem in unitate Trinitatem eontemplamur; et in
Trinitate unitatem: cum enim substantiam intel-
ligimus, simplicem unitatem contetnplamur; cum
vero hypostases, Trinitatem profitemur: usque
ad solam enim Trinitatem personarum dilatatur
unitas substantiae: etsi enim est una natura divi-
“ Psal. cu, ’5. ’⁵ Isa Lvn, 16. ’⁸ Joan. xw,26.
⁸ Significat, non esse'l‘rinitatem in genere substantiae, sed supra substantiam, qua: est in prtedicamento.
ο Prop. sing. powrpérm; ἱδιώμασι.