PG 89, col. 1363
magis Paulus. Christus dicendus erat, quam vivens.
Ejus namque vita Christus erat. Sic post ipsum ire
ac eum sequi oportet eos qui ejus esse volunt. Cum
enim sit duplex voluntas in plerisque contraria,
divina scilicet et humana, nec omnino fieri possit,
ut absque illis aut earum altera quisquam vivat :
plane fit, ut qui uni affixus est, ab altera resiliat,
ct contra. Qui igitur vult venire post Dominum ,
humanum omnem sensum odisse debet; prioremque
quam vixit, commutans vitam , sequatur; sic se
ipse quodammodo relinquens, suasque omnes ani-
tua: vires transmutans. Qui enim vere vult invenire
errantem circa s:eeuli inania, ejusque insomniis
similes visiones, animum suam, primum earn per-
dat ; quod spectat ad priorem vitam; tumque ipsam
quadam ratione inventurus est. Quandiu autem
allectum habet ad mundi materiam, nequit lieri,
ut suam in qua versatur, diguoscat perditionem.
Planc ergo nequeneccssario qu:et‘et perditam ani-
mam , neque inveniet. Quemadmodum enim duplex
est vita, ac duplex mors ; tum qua: Deo consentanee
habet, tum qua: mundo : quod Paulus aperte dixit
peccato riverc ct justitia: ¹⁹ ; sic duplex est vita: pcr-
ditio; altera quidem vituperio digna, altera vero
laudabilis. Ac sicut peccato vivens, mortuus est
iustitiae, ita rursus qui iustitiae vivit, mortuus est
pcccato. Ad eumdem modum, qui carnis voluntates C τω
sequens, post carnem vadit, hoc perdidit quod est
sequi Dominum. Qui autem carnem ac vitam odit,
id est, perditionem , ac virtute dicit: l’ost Deum
meum vadum, is perditionem commutavit, pro vi-
tuperabili adeptus laudabilem. Nam perire mundo,
est inveniri beo; vicissimque mundo inveniri per-
ire est Deo. Quam vero illud stultum consilium ,
ut "quis universum mumlum inveniat aut lucretur
habeatque ut propriam possessionem. animae autem
sua: detrimentum patiatur, eamque perdat? Quzeuam
enim est animae digna commutatio, aut quam dabit
quis redemptionem pro ea? Nihil in rebus constan-
tibus materia aaqualis illi pretii est. Sola ipsa pro
sc dari potest ; nihilque prorsus aliud : Filius enim
hominis, accipiens a Patre iudiciariam potestatem,
venturus est, ut reddat unicuiquejuxta opera sua " :
quando nulla nos, eorum qua: nos circumstant ju-
vare poterunt : sed nudi omnes. ac alienis desti-
tuti (porro aliena sunt qua: circa nos sunt omnia)
astabimus ante iudicii tribunal ³² ; ac aperientur
libri quibus eoarguamur, ac quibus per ea quae sunt
conscientia: impressa ³³ , palam liat, quem quisque
potius sequi maluerit, carnem, an "spiritum : Chri-
stum ,an mundum : quam anima: perditionem dele-
gerit , cam qtne a Deo , an qua: a mundo exsistit.
'l‘umque, dum terribilis illa exactissimaquc per-
quisitio fiet, is qui potestatem accepit judicium
” Rem. ιι. '3. ³⁸³ Matth. avt, ’26. τ’ tina. '27.
Ejus namque vita Christus erat. Sic post ipsum ire
ac eum sequi oportet eos qui ejus esse volunt. Cum
enim sit duplex voluntas in plerisque contraria,
divina scilicet et humana, nec omnino fieri possit,
ut absque illis aut earum altera quisquam vivat :
plane fit, ut qui uni affixus est, ab altera resiliat,
ct contra. Qui igitur vult venire post Dominum ,
humanum omnem sensum odisse debet; prioremque
quam vixit, commutans vitam , sequatur; sic se
ipse quodammodo relinquens, suasque omnes ani-
tua: vires transmutans. Qui enim vere vult invenire
errantem circa s:eeuli inania, ejusque insomniis
similes visiones, animum suam, primum earn per-
dat ; quod spectat ad priorem vitam; tumque ipsam
quadam ratione inventurus est. Quandiu autem
allectum habet ad mundi materiam, nequit lieri,
ut suam in qua versatur, diguoscat perditionem.
Planc ergo nequeneccssario qu:et‘et perditam ani-
mam , neque inveniet. Quemadmodum enim duplex
est vita, ac duplex mors ; tum qua: Deo consentanee
habet, tum qua: mundo : quod Paulus aperte dixit
peccato riverc ct justitia: ¹⁹ ; sic duplex est vita: pcr-
ditio; altera quidem vituperio digna, altera vero
laudabilis. Ac sicut peccato vivens, mortuus est
iustitiae, ita rursus qui iustitiae vivit, mortuus est
pcccato. Ad eumdem modum, qui carnis voluntates C τω
sequens, post carnem vadit, hoc perdidit quod est
sequi Dominum. Qui autem carnem ac vitam odit,
id est, perditionem , ac virtute dicit: l’ost Deum
meum vadum, is perditionem commutavit, pro vi-
tuperabili adeptus laudabilem. Nam perire mundo,
est inveniri beo; vicissimque mundo inveniri per-
ire est Deo. Quam vero illud stultum consilium ,
ut "quis universum mumlum inveniat aut lucretur
habeatque ut propriam possessionem. animae autem
sua: detrimentum patiatur, eamque perdat? Quzeuam
enim est animae digna commutatio, aut quam dabit
quis redemptionem pro ea? Nihil in rebus constan-
tibus materia aaqualis illi pretii est. Sola ipsa pro
sc dari potest ; nihilque prorsus aliud : Filius enim
hominis, accipiens a Patre iudiciariam potestatem,
venturus est, ut reddat unicuiquejuxta opera sua " :
quando nulla nos, eorum qua: nos circumstant ju-
vare poterunt : sed nudi omnes. ac alienis desti-
tuti (porro aliena sunt qua: circa nos sunt omnia)
astabimus ante iudicii tribunal ³² ; ac aperientur
libri quibus eoarguamur, ac quibus per ea quae sunt
conscientia: impressa ³³ , palam liat, quem quisque
potius sequi maluerit, carnem, an "spiritum : Chri-
stum ,an mundum : quam anima: perditionem dele-
gerit , cam qtne a Deo , an qua: a mundo exsistit.
'l‘umque, dum terribilis illa exactissimaquc per-
quisitio fiet, is qui potestatem accepit judicium
” Rem. ιι. '3. ³⁸³ Matth. avt, ’26. τ’ tina. '27.