PG 9, col. 220
Ἐκ γὰρ πατρός καὶ μητρός ἐκεονουμένων
Σκληρὰς διατας οἰ γόνοι (27) βελτίονες·
Κριτίας γράφει· « tρχομαι δέ τοι ἀπὸ γενετῆς ἀν-
θρώπου,πῶς ἄν βέλτιστος τὸ σῶμα γένοιτο καὶ ἱσχυ-
ρότατος· εἰ ὁ φυτεύων γυμνάζοιτο καὶ ἐσθίοι ἐῤῥω-
μένως, καὶ ταλαιπωροίη τὸ σῶμα· καὶ ἡ μήτηρ τοῦ
παιδίου τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι ἰσχύοι τὸ σῶμα καὶ
γυμνάζοιτο. » Αὗθίς τε Ὁμήρου ἐπὶ τῆς Ἡφαιστο-
τεύκτου ἀσπίδος εἰπόντος·
ἘἘν μἐν (28) γαῖαν ἔτευβʼ, ἐν δʼοὐγανὸν, ἐν δὲ
[θάλασσαν·
Ἐιδέrίθε ποταμοῖομέγασθένος λκεανοῖο(29)·
dicit Pherecydes Syrus : « Xas facit msgnum pul- θερεκύδης ὁ Σύριος λέγει· « ὅὰς ποιεῖ φάρος μέγσ
chrumque pallium, et varie in eo describit terram τε καὶ καλόν· καὶ ἐν αὐτῷ ποικίλλει γῆν καὶ Ὡγῆ-
et Ogenum,et domos Ogeni. » Et cum dixisset Πo- νον, καὶ τὰ Ὡγήνου δώματα,» θμήρου τε εἰπόν
τος·
ἰδὼςρ,ῆ τʼ ἄνδραμέγα σνεταιιήδʼ ὀνίνηαιιν(30
Εὐριπίδης ἐν βρεχθεῖ γράφει·
Aἰδοῦν δὲ (31) αὐτὸς δυσκρίτως ἔχω πέρι·
Καὶ δεῖ γὰρ αὐτῆς, κᾶστιν οὖ κακὸν μμέγα.
Εx mutua autem comparatione furtiva loca sum- Λάβοις δʼ ἂν ἐκ παραλλήλου τῆς κλοπῆς τὰ χωpίe
pseris,et exiis qui simul loruerunt, etin iisdem inter κάκ τῶν συνακμασάντων καὶ ἀνταγωνισαμένων σφίr
αὰ τοιαῦτα. Εὐριπίδου μὲν ἐκ τοῦ Ὡρέστου·
Ὁφίλονβπνουθέλγητρον, ἐπίκουροννόσου(32)·
Σοφοκλέους ἐκ τῆς Ἐριφύλης·
Ἀπελθʼ ἐκεινης (33) πνον λητρόν νόσου·
καὶ Εὐριπίδου μὲν ἐξ Ἀνταιγόνης·
νόματι μεμπτὸν τὸ νόθον ἡ φύοις δοέη (34ῷ
Σοφοκλέους δὲ ἐξ Ἀλευάδων (35)·
Ἀπαν τὸ χρηστὸν τὴν ἔσην ἔχει φύσι» (36)
Πόλιν Εὐριπίδου μὲν ἐν Κταμένῳ (37)-
7ῷ γὰρ πονοῦντι καὶ Θεὸς συλλαεμβάνει·
Σοφοκλέους δὲ ἐν δΜνῳ (38)
Οὐκ ἔστι τοῖς μὴ δρῶσι σύμμαχος τύχν
Καὶ μὴν Εὐριπίδου μὲν ἐξ Ἀλεξάνδχου (39)-
Sophoclis tragœdiam, nisi plerique auctores Ἀλεά-
δας eam vocassent : quod fit a Stobæo ipsum hunc
versum citante serm. 75, et alibi, Cont. Ælianuε Dc
σnimat. lib. vn, c. 39; Hesychius ν. ἐφυμνεῖς.
(56) Ἀπαν, Verius hunc versum in sermone jam
dicto profert Stobæus :
Ὁ δὴ νόθος τοῖς γνησίοις ἔσον σθένει.
Ἄπαν τὸ χρηστὸν ηνησίαν ἔχει φύσιν.
Nothus tantumdem valet, quantum legitimus.
Omne quod bonum est, legitimam habet naturam.
(37) Κτιμένῳ. Dand scio an qoisquam alius Ci-
menum Euripidis citaverit. Κλυμένῃ in Κτιμένῳ fa-
cile mutari potuit. Ac proinde Grotius in Εrcerpr.
p. 411 hunc versum retulit in Gnomas tragœdiæ cui
titulus αέθων ἢ Κλυμένη. Verumtamen idem m
lorilegia hunc versum citat ex Euripidis Hippoiyto
Stobæum scilicet secutus in serm. 29, unde in ope-
ribus Euripidis exstat in fragmentis Τππολύτου
καλυπτομένου. Cl. Gataherus m A dvers. c. 10 ob-
servavit, hanc tragœdiam dici etiam potuisse h)--
μενον, νl Τημενίδαν, quarum utraque sæpius oc-
cmurit, vel Τημενίδας etiam,sub quo titulo Grotius
nonnulla ex ms. edidit apud Stobæum tit. 4 et 13.
(38) Σομοκλέους δὲ ἐν M. Mε. Ottob. Σοφοκλῆς
ἐν M. ac deinde Εὐριπίδου ἐξ Ἀλεξ.
(39) Ἀλεξάνδρου. Ἀεέξανδρος,τd Ἀλέξανχα,
dicta est quædam Euripidis tragœdia, innter cujus
fragmenta exstant scqq versus, quos Grotius sic
Latine exoressit:
Σκληρὰς διατας οἰ γόνοι (27) βελτίονες·
Κριτίας γράφει· « tρχομαι δέ τοι ἀπὸ γενετῆς ἀν-
θρώπου,πῶς ἄν βέλτιστος τὸ σῶμα γένοιτο καὶ ἱσχυ-
ρότατος· εἰ ὁ φυτεύων γυμνάζοιτο καὶ ἐσθίοι ἐῤῥω-
μένως, καὶ ταλαιπωροίη τὸ σῶμα· καὶ ἡ μήτηρ τοῦ
παιδίου τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι ἰσχύοι τὸ σῶμα καὶ
γυμνάζοιτο. » Αὗθίς τε Ὁμήρου ἐπὶ τῆς Ἡφαιστο-
τεύκτου ἀσπίδος εἰπόντος·
ἘἘν μἐν (28) γαῖαν ἔτευβʼ, ἐν δʼοὐγανὸν, ἐν δὲ
[θάλασσαν·
Ἐιδέrίθε ποταμοῖομέγασθένος λκεανοῖο(29)·
dicit Pherecydes Syrus : « Xas facit msgnum pul- θερεκύδης ὁ Σύριος λέγει· « ὅὰς ποιεῖ φάρος μέγσ
chrumque pallium, et varie in eo describit terram τε καὶ καλόν· καὶ ἐν αὐτῷ ποικίλλει γῆν καὶ Ὡγῆ-
et Ogenum,et domos Ogeni. » Et cum dixisset Πo- νον, καὶ τὰ Ὡγήνου δώματα,» θμήρου τε εἰπόν
τος·
ἰδὼςρ,ῆ τʼ ἄνδραμέγα σνεταιιήδʼ ὀνίνηαιιν(30
Εὐριπίδης ἐν βρεχθεῖ γράφει·
Aἰδοῦν δὲ (31) αὐτὸς δυσκρίτως ἔχω πέρι·
Καὶ δεῖ γὰρ αὐτῆς, κᾶστιν οὖ κακὸν μμέγα.
Εx mutua autem comparatione furtiva loca sum- Λάβοις δʼ ἂν ἐκ παραλλήλου τῆς κλοπῆς τὰ χωpίe
pseris,et exiis qui simul loruerunt, etin iisdem inter κάκ τῶν συνακμασάντων καὶ ἀνταγωνισαμένων σφίr
αὰ τοιαῦτα. Εὐριπίδου μὲν ἐκ τοῦ Ὡρέστου·
Ὁφίλονβπνουθέλγητρον, ἐπίκουροννόσου(32)·
Σοφοκλέους ἐκ τῆς Ἐριφύλης·
Ἀπελθʼ ἐκεινης (33) πνον λητρόν νόσου·
καὶ Εὐριπίδου μὲν ἐξ Ἀνταιγόνης·
νόματι μεμπτὸν τὸ νόθον ἡ φύοις δοέη (34ῷ
Σοφοκλέους δὲ ἐξ Ἀλευάδων (35)·
Ἀπαν τὸ χρηστὸν τὴν ἔσην ἔχει φύσι» (36)
Πόλιν Εὐριπίδου μὲν ἐν Κταμένῳ (37)-
7ῷ γὰρ πονοῦντι καὶ Θεὸς συλλαεμβάνει·
Σοφοκλέους δὲ ἐν δΜνῳ (38)
Οὐκ ἔστι τοῖς μὴ δρῶσι σύμμαχος τύχν
Καὶ μὴν Εὐριπίδου μὲν ἐξ Ἀλεξάνδχου (39)-
Sophoclis tragœdiam, nisi plerique auctores Ἀλεά-
δας eam vocassent : quod fit a Stobæo ipsum hunc
versum citante serm. 75, et alibi, Cont. Ælianuε Dc
σnimat. lib. vn, c. 39; Hesychius ν. ἐφυμνεῖς.
(56) Ἀπαν, Verius hunc versum in sermone jam
dicto profert Stobæus :
Ὁ δὴ νόθος τοῖς γνησίοις ἔσον σθένει.
Ἄπαν τὸ χρηστὸν ηνησίαν ἔχει φύσιν.
Nothus tantumdem valet, quantum legitimus.
Omne quod bonum est, legitimam habet naturam.
(37) Κτιμένῳ. Dand scio an qoisquam alius Ci-
menum Euripidis citaverit. Κλυμένῃ in Κτιμένῳ fa-
cile mutari potuit. Ac proinde Grotius in Εrcerpr.
p. 411 hunc versum retulit in Gnomas tragœdiæ cui
titulus αέθων ἢ Κλυμένη. Verumtamen idem m
lorilegia hunc versum citat ex Euripidis Hippoiyto
Stobæum scilicet secutus in serm. 29, unde in ope-
ribus Euripidis exstat in fragmentis Τππολύτου
καλυπτομένου. Cl. Gataherus m A dvers. c. 10 ob-
servavit, hanc tragœdiam dici etiam potuisse h)--
μενον, νl Τημενίδαν, quarum utraque sæpius oc-
cmurit, vel Τημενίδας etiam,sub quo titulo Grotius
nonnulla ex ms. edidit apud Stobæum tit. 4 et 13.
(38) Σομοκλέους δὲ ἐν M. Mε. Ottob. Σοφοκλῆς
ἐν M. ac deinde Εὐριπίδου ἐξ Ἀλεξ.
(39) Ἀλεξάνδρου. Ἀεέξανδρος,τd Ἀλέξανχα,
dicta est quædam Euripidis tragœdia, innter cujus
fragmenta exstant scqq versus, quos Grotius sic
Latine exoressit: