PG 9, col. 224
αστέρα δʼ οβεεως ἐσεάν ἀεοπλῆσααυ μεμαυῖαν,
Οὐλομένην,ή πολλὰ κάκʼ ἀνδρώποισιι δίδωοιιν(49),
Εὐριπίδης ποιεῖ,
Κικᾷ δὲ χρεία μέν κακῶς τʼ ὀλουμένηγ
αστὸρ, ἀφʼ ἡς δὴ πάτα γέγνεταιι κακά (50).
Ἐτι Καλλίᾳ τῷ κωμικῷ γράφοντι, « Μετὰ μαινο-
μένων φασὶ χρῆναι μαίνεσθαι πάντας (51)· » ὁμοίως
Μένανδρος ἐν Πωλουρένοις παρισάζεται λέγων·
Οὐ πάταχοῦ τὸ φρόταιμον ἀρμόετει παρόν.
Καὶ συμβηναι δʼ ἔνια δεῖ (52),
Ἀντιμάχου τε τοῦ Τηῖου (53) εἰπόντος,
Ἐκ γὰρ δώρωνπσλλὰ κάκʼ άνβρώποισιιπέἔοτταr
Αὐγίας (54) ἐποίησε·
Aureus recte matta sane dixrit Earipides,
Egestas me vincit, tum ærumnosus
Venter meus: mί enim ventre est miserius.
Ἀγαθόν; ὁ μισεῖν δʼ οἱμʼ ἄπαστας τοὺς θεοὺς, Quod vero Stephanus in Collectaneis citatus, præ-
ferat Diphili lectionem Clementinæ, id nequaquam
probo, cum οὐλομένη sit in versu Homerico, et
γαστήρ alibi οὐλομένη, ut ipse observavit, λυγρή et
στυγερή dicatur. Quin etiam verisimilius est Di-
philum, ut poetam, Euripidis verba mutasse quama
Clementem.
(51) Μετὰ μαιν. Hæc Calliæ verba Grotius in
anapæstos digessit Εαcerpt. pag. 865:
οθασὶ μετὰ μαιινομένων
Χρῆναι μαίνεσθαι ἄπαντας.
Apud insanos omnibus aiunt
Esse insanire decorum.
(β2) Καὶ συμβῆναι δʼ ἔνια δsῖ. Soluta sententiæ
clausula, hoc metro efferri posset : Κάκ συμβεβη-
κότος δʼ ἔνια κύρσαιδέον. Svusuc.-Athenæus lib. τ
Menandrum citat in comœdia cui titulus Παωλού-
μενοι, enales. In secundo versu et prosodiæ et
sententiæ ratio postulat ι Καὶ συμμανῆναι δʼ ἔνια
δεῖ. « Desipere cum aliis in quibusdam oportet. »
In manuscriptis exemplaribus μ et β ita pingun-
tur, ut similia sint : Ita locutus est Galenus lib.
Περὶ φυαικῶν δυνάμεων: Οὐχ ἐκόντες, ἀλλʼ ὡς ἡ
παροιμία φησὶ, μαινομένοις ἀναγκασθέντες συμμα-
νῆναι. « Haud sponte, sed juxta proverbium coacti
cum insanientibus insanire. » Vide Proverbium,
lnsanire cum insanientibus. Sic Horatius ode 14
lib. Iv Carm.ς
Misce stultitiam consiliis brecem:
Dulce est desipere in loco.
Plautus in Bacchidib.:
Nullus frugi esse potest homo, nisi qui bens et mate
jfacere tenet.
fmprobus cum improbis sit, harpaget, furibus fure-
[tur quod queat.
Conαεcτ. Simile est Anacreonticum illud:
Θέλω, θέλω μανῆναι.
Polo, volo insanire.
Οd. 13, v. ult.
(53) ηίοu. Τcium vocat Anntimachums, ut eum
sb aliis ejusdem nominis distinguat. Suidas enim
quinque Antimachos enumerat. Verum an qptisquam
alius præter Clementem Τeii Antimachi meminerit,
haud scio.
(β4) Aὐγίας. Hujus poetæ an præter Clementem
quisquam alius meminerit, dicere haud ausim. A.
Stepbano Byαantino in v. Τέγεα, Auge, femina
μελοποιός memoratur, nbi pro Aὐγή viri docti
Aὐγής, viri scilicet nomen, reponunt. Verum id
sine auctoritate. Suidas, Αὐγίου, Ἀθηναίου κωμικοῦ,
memainit; ett Polluιx Ἀγίου κωμικοῦ lib. m, cap. ὅι
ex utroque forte corrupto concinnandus fuerit
Αὐγίας lementis.
Οὐλομένην,ή πολλὰ κάκʼ ἀνδρώποισιι δίδωοιιν(49),
Εὐριπίδης ποιεῖ,
Κικᾷ δὲ χρεία μέν κακῶς τʼ ὀλουμένηγ
αστὸρ, ἀφʼ ἡς δὴ πάτα γέγνεταιι κακά (50).
Ἐτι Καλλίᾳ τῷ κωμικῷ γράφοντι, « Μετὰ μαινο-
μένων φασὶ χρῆναι μαίνεσθαι πάντας (51)· » ὁμοίως
Μένανδρος ἐν Πωλουρένοις παρισάζεται λέγων·
Οὐ πάταχοῦ τὸ φρόταιμον ἀρμόετει παρόν.
Καὶ συμβηναι δʼ ἔνια δεῖ (52),
Ἀντιμάχου τε τοῦ Τηῖου (53) εἰπόντος,
Ἐκ γὰρ δώρωνπσλλὰ κάκʼ άνβρώποισιιπέἔοτταr
Αὐγίας (54) ἐποίησε·
Aureus recte matta sane dixrit Earipides,
Egestas me vincit, tum ærumnosus
Venter meus: mί enim ventre est miserius.
Ἀγαθόν; ὁ μισεῖν δʼ οἱμʼ ἄπαστας τοὺς θεοὺς, Quod vero Stephanus in Collectaneis citatus, præ-
ferat Diphili lectionem Clementinæ, id nequaquam
probo, cum οὐλομένη sit in versu Homerico, et
γαστήρ alibi οὐλομένη, ut ipse observavit, λυγρή et
στυγερή dicatur. Quin etiam verisimilius est Di-
philum, ut poetam, Euripidis verba mutasse quama
Clementem.
(51) Μετὰ μαιν. Hæc Calliæ verba Grotius in
anapæstos digessit Εαcerpt. pag. 865:
οθασὶ μετὰ μαιινομένων
Χρῆναι μαίνεσθαι ἄπαντας.
Apud insanos omnibus aiunt
Esse insanire decorum.
(β2) Καὶ συμβῆναι δʼ ἔνια δsῖ. Soluta sententiæ
clausula, hoc metro efferri posset : Κάκ συμβεβη-
κότος δʼ ἔνια κύρσαιδέον. Svusuc.-Athenæus lib. τ
Menandrum citat in comœdia cui titulus Παωλού-
μενοι, enales. In secundo versu et prosodiæ et
sententiæ ratio postulat ι Καὶ συμμανῆναι δʼ ἔνια
δεῖ. « Desipere cum aliis in quibusdam oportet. »
In manuscriptis exemplaribus μ et β ita pingun-
tur, ut similia sint : Ita locutus est Galenus lib.
Περὶ φυαικῶν δυνάμεων: Οὐχ ἐκόντες, ἀλλʼ ὡς ἡ
παροιμία φησὶ, μαινομένοις ἀναγκασθέντες συμμα-
νῆναι. « Haud sponte, sed juxta proverbium coacti
cum insanientibus insanire. » Vide Proverbium,
lnsanire cum insanientibus. Sic Horatius ode 14
lib. Iv Carm.ς
Misce stultitiam consiliis brecem:
Dulce est desipere in loco.
Plautus in Bacchidib.:
Nullus frugi esse potest homo, nisi qui bens et mate
jfacere tenet.
fmprobus cum improbis sit, harpaget, furibus fure-
[tur quod queat.
Conαεcτ. Simile est Anacreonticum illud:
Θέλω, θέλω μανῆναι.
Polo, volo insanire.
Οd. 13, v. ult.
(53) ηίοu. Τcium vocat Anntimachums, ut eum
sb aliis ejusdem nominis distinguat. Suidas enim
quinque Antimachos enumerat. Verum an qptisquam
alius præter Clementem Τeii Antimachi meminerit,
haud scio.
(β4) Aὐγίας. Hujus poetæ an præter Clementem
quisquam alius meminerit, dicere haud ausim. A.
Stepbano Byαantino in v. Τέγεα, Auge, femina
μελοποιός memoratur, nbi pro Aὐγή viri docti
Aὐγής, viri scilicet nomen, reponunt. Verum id
sine auctoritate. Suidas, Αὐγίου, Ἀθηναίου κωμικοῦ,
memainit; ett Polluιx Ἀγίου κωμικοῦ lib. m, cap. ὅι
ex utroque forte corrupto concinnandus fuerit
Αὐγίας lementis.