PG 9, col. 230
barbaris. Ego autem cum ex his omanibus es quæ
sunt maxima et ejusdem generis composuero, hanc
novam et multiformem conficiam orationem. » U1
autem nec philosophiam nec histoviam, nec ipsam
dicendi facultatem esse imuumunem ab hac repreben-
sione ostendam, consentaneum est ut ex ῷ his quo-
que pauca adducamus. Nam cum diceret Alcmæon
Crotoniata: « Inimicum facilius est cavere quam
amicum; » in Antigone Sophocles fecit:
... Quippe quod
Perverso amico est ulcus usquam turpius?
βενοφῶν (81) δὲ εἰρηκεν· « Οὐκ ἂν ἐχθροὺς ἄλλως Xenophon antem dixit: « Non aliter inimicos læ-
πως βλάψειεν ἄν τις, ἢ φίλος δοκῶν εἶναι. » Καὶ μὲν aerit quispiam, quam si videatur esse amicus. »
Quin etiam cum in etepho dixisset Euripides:
Græccine vero serviemus barbaris?
θρασύμαχος ἐν τῷ ὑπὲρ Λαρισσαίων λέγει· « Ἀρχε- Τhrasymachus in oratione pro Larissæis dicit:
λάῳ δουλεύσομεν, Ἐλληνες ὄντες, βαρβάρῳ; » Ὁρ- « Archelao serviemus, cum simus Græci, barba-
ro? » Cum autem fecisset Orpheus:
Lgmpha animæ est, sed mors est commutatio lym-
[ρρὐiες
Ec lympha telus, lgmnha exæ tellure creatur.
Exillo autem anima est,integrum quæ aera mutat,
Heraclitus ex his ea quæ ab ipso dicta sunt com-
ponens, scribit : « Animabus mors est, aquam fie-
ri: aquæ autem mors est, fieri terram: ex terra
autem fit aqua, ex aqua vero anima. » Jam vera
cum Athamas Pythagoricus dixisset: « Sic orieba-
tur universi principium, et sunt radices quatuor,
ignis, aqua, aer, terra: ex his enim gignuntur ea
quæ gignuntur; » Agrigentinus fecit Empedocles :
Cunctarum rerum radices quattuor audi:
tylo allatis duobus Orphei versibus subjungit: Ταῦτ
οὖν σκόπει, ὅτι ἀλλήλοις συμφωνεῖ, καὶ πρὸς τὰ τοῦ
Ἡρακλείτου πάντα τείνει. « Animadverte igitur
quam belle hæc consentiant, et ad Beraclitea illa
præclare referantur omnia.» Vide p. Ο28. Coαεcτ.
Philo Judæus lib., Quod mundus sit incorrupti-
bilis, pag. 98 : Εῦ καὶ Ἡράκλειτος ἐν οἰς φησι,
ψυχῇσι θάνατος ὕδωρ γενέσθαι· ὕδατι θάνατος γῆν
γενέσθαι. υχὴν γὰρ οἰόμενος εἶναι τὸ πνεῦμα, τὴν
μὲν ἀέρος τελευτὴν γένεσιν ὕδατος, τὴν δʼ δατος
γῆς πάλιν γένεσιν αἰνίττεται, θάνατονοὐ τὴν εἱ, ἀπα-
σαν ἀναίρεσιν ὀνομάζων, ἀλλὰ τὴν εἰς ἕτερον στοι-
χεῖον μεταβολήν· « Unde laudatur Heraclitus, dum
ait: Animarum mors aquam fieri: aquæ mors ter-
ram fieri. Cum enim animam opinaretur esse spi-
ritum, aeris exitium generationem aquæ; et ex
aqua perennte gigni terram subindicst, non pror-
sus interire dicens elementa, sed mutari ex alns in
alia. »
(84) Ὁδε γεννᾶτο. Rectius vel ῶδʼ ἐγεννᾶτο, veI
δε γεννᾶται. Τυγχάνοντι vero quod sequitur, Dori-
ce positum pro τυγχάνουσι. Empedoclis secundus
versus mox ex Plutarcho sic citatur a nonnullis:
Πῦρ καὶ βδωρ, καὶ γαῖα, καὶ ἡέρος ἡπιον ὕψος.
Svnuuo.
(85) Ἐμπεδοκλῆς. lutarchus lib.I De placiis
phit. primum horum versuum profert, sed alios
duos subjungit, in quibus nomine Jovis intelligitur
ignis, Junonis aer, Plutonis terra, Nestis vero quæ-
dam aquam indicat: et alibi apud eumdem legitur
in secundo ἤπιον ὕψος, sed aliis versibus subjun-
ctis. Τertius, denique, apud Aistotelem ab aliis
separatus reperitur. CοLLεετ.
sunt maxima et ejusdem generis composuero, hanc
novam et multiformem conficiam orationem. » U1
autem nec philosophiam nec histoviam, nec ipsam
dicendi facultatem esse imuumunem ab hac repreben-
sione ostendam, consentaneum est ut ex ῷ his quo-
que pauca adducamus. Nam cum diceret Alcmæon
Crotoniata: « Inimicum facilius est cavere quam
amicum; » in Antigone Sophocles fecit:
... Quippe quod
Perverso amico est ulcus usquam turpius?
βενοφῶν (81) δὲ εἰρηκεν· « Οὐκ ἂν ἐχθροὺς ἄλλως Xenophon antem dixit: « Non aliter inimicos læ-
πως βλάψειεν ἄν τις, ἢ φίλος δοκῶν εἶναι. » Καὶ μὲν aerit quispiam, quam si videatur esse amicus. »
Quin etiam cum in etepho dixisset Euripides:
Græccine vero serviemus barbaris?
θρασύμαχος ἐν τῷ ὑπὲρ Λαρισσαίων λέγει· « Ἀρχε- Τhrasymachus in oratione pro Larissæis dicit:
λάῳ δουλεύσομεν, Ἐλληνες ὄντες, βαρβάρῳ; » Ὁρ- « Archelao serviemus, cum simus Græci, barba-
ro? » Cum autem fecisset Orpheus:
Lgmpha animæ est, sed mors est commutatio lym-
[ρρὐiες
Ec lympha telus, lgmnha exæ tellure creatur.
Exillo autem anima est,integrum quæ aera mutat,
Heraclitus ex his ea quæ ab ipso dicta sunt com-
ponens, scribit : « Animabus mors est, aquam fie-
ri: aquæ autem mors est, fieri terram: ex terra
autem fit aqua, ex aqua vero anima. » Jam vera
cum Athamas Pythagoricus dixisset: « Sic orieba-
tur universi principium, et sunt radices quatuor,
ignis, aqua, aer, terra: ex his enim gignuntur ea
quæ gignuntur; » Agrigentinus fecit Empedocles :
Cunctarum rerum radices quattuor audi:
tylo allatis duobus Orphei versibus subjungit: Ταῦτ
οὖν σκόπει, ὅτι ἀλλήλοις συμφωνεῖ, καὶ πρὸς τὰ τοῦ
Ἡρακλείτου πάντα τείνει. « Animadverte igitur
quam belle hæc consentiant, et ad Beraclitea illa
præclare referantur omnia.» Vide p. Ο28. Coαεcτ.
Philo Judæus lib., Quod mundus sit incorrupti-
bilis, pag. 98 : Εῦ καὶ Ἡράκλειτος ἐν οἰς φησι,
ψυχῇσι θάνατος ὕδωρ γενέσθαι· ὕδατι θάνατος γῆν
γενέσθαι. υχὴν γὰρ οἰόμενος εἶναι τὸ πνεῦμα, τὴν
μὲν ἀέρος τελευτὴν γένεσιν ὕδατος, τὴν δʼ δατος
γῆς πάλιν γένεσιν αἰνίττεται, θάνατονοὐ τὴν εἱ, ἀπα-
σαν ἀναίρεσιν ὀνομάζων, ἀλλὰ τὴν εἰς ἕτερον στοι-
χεῖον μεταβολήν· « Unde laudatur Heraclitus, dum
ait: Animarum mors aquam fieri: aquæ mors ter-
ram fieri. Cum enim animam opinaretur esse spi-
ritum, aeris exitium generationem aquæ; et ex
aqua perennte gigni terram subindicst, non pror-
sus interire dicens elementa, sed mutari ex alns in
alia. »
(84) Ὁδε γεννᾶτο. Rectius vel ῶδʼ ἐγεννᾶτο, veI
δε γεννᾶται. Τυγχάνοντι vero quod sequitur, Dori-
ce positum pro τυγχάνουσι. Empedoclis secundus
versus mox ex Plutarcho sic citatur a nonnullis:
Πῦρ καὶ βδωρ, καὶ γαῖα, καὶ ἡέρος ἡπιον ὕψος.
Svnuuo.
(85) Ἐμπεδοκλῆς. lutarchus lib.I De placiis
phit. primum horum versuum profert, sed alios
duos subjungit, in quibus nomine Jovis intelligitur
ignis, Junonis aer, Plutonis terra, Nestis vero quæ-
dam aquam indicat: et alibi apud eumdem legitur
in secundo ἤπιον ὕψος, sed aliis versibus subjun-
ctis. Τertius, denique, apud Aistotelem ab aliis
separatus reperitur. CοLLεετ.