PG 90, col. 940
δικαίοις ἀκούομεν παρ’ αὑτοῦ· Οὺ μὴ ἐγκαταμείνῃ
τὸ Πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, διὰ
τὸ εῖν-ἀι αὐτοὺς σάρκας. Πῶς οὖν δυνάμεθα
ἀκούειν Χριστιανοὶ, τί ποτε τοῦ Χοιστοῦ ὲν ἑαυτοῖς
μὴ ἔχοντες ;
16'. Ἀλλ’ ὲρεῖ τις ἴσως, ὅτι Ἔχω τὴν πίστιν, καὶ
ἀρκεῖ μοι ὴ πίστις ἡ εἰς αὑτὸν πρὸς σωτηρίαν. Ἀλλ’
ἀντιφθέγγεται αὐτῷ ὁ Ἰάκωϐος, λέγων, ὅτι Καὶ
τὰ δαιμόνια πιστεύουσι, καὶ φρίσσουσι. Καὶ
πάλιν Ἠ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων, νεκρὰ ἐστι
καθ’ ἑαυτήν · ὡς καὶ τὰ ἔργα δίχα πίστεως. Πῶς
Β δὲ καὶ πιστεύομεν εἰς αὑτὸν, ἢ πε pl. τῶν μελλόντων
αὐτῷ πιστεύομεν, οἱ περὶ τῶν προσκαίρων καὶ παρ-
όντων αὐτῷ μὴ πιστεύοντες· καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ὑλικοίς
συμφυρόμενοι, καὶ τῇ σαρκὶ ζῶντες · καὶ κατὰ τοῦ
Πνεύματος στρατευόμενοι; Ol δὲ τῷ Χριστῷ ὲν
ἀληθείᾳ πιστεύσαντες, καὶ ὅλον αὐτὸν ἐν ἑαυτοῖς διὰ
τῶν ἐντολῶν εἰσοικίσαντες, οὕτως ἔλεγον· Ζῶ δὲ,
οὐκέτι ἐγὼ, ζ’ιῖ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστός. Ὂ δὲ νῦν
ζῶ ἐν σαρκὶ, τῇ πίστει ζῶ τοῦ Υὶοῦ τοῦ Θεοῦ,
τοῦ ἀγαπήσαντός με, καὶ δόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ
ἐμοῦ. Διὰ τοῦτο πάσχοντες ὑπὲρ αὑτοῦ διὰ τὴν
πάντων σωτηρίαν, ὡς ἁκριόεῐς αὑτοῦ μιμηταὶ, καὶ
τῶν ἐντολῶν αὑτοῦ γνήσιοι φύλακες, ἔλεγον A0150-
,σούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχομεθα,
παρακαλοῦμεν· ἐπειδὴ ἤκουον
βλασφημούμενοι
αὑτοῦ λέγοντος· Ἀγαπᾱτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν’
καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς· εὐλογεῖτε
τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς· προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν
ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς, καὶ τὶι ἑξῆς ” καὶ ὲκ τῶν λό-
γων καὶ τῶν ἔργων ὁ ἐνεργῶν ἐν αὐτοῖς Χριστὸς
ἐφανεροῦτοθ ἡμεῖς δὲ, ἐπειδὴ πάσαις ταῖς ἐντολαῖς
αὑτοῦ ἀντιπράττομεν, διὰ τοῦτο πάσης ἀκαθαρσίας
ὲνε πλήσοημεν. Καὶ διὰ τοῦτο γεγόναμεν, ἀντὶ ναοῦ
θεοῦ, οἶκος ἐμπορίου · καὶ ἀντὶ οἴκου προσευχῆςβπή-
λαιον λῃστῶν ἀντὶ ἔθνους ἁγίου,ἔονος ἁμαρτωλὸν· καὶ
ἀντὶ λαοῦ Θεοῦ, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν· ἀντὶ σπέρμα-
τος ἁγίου, σπέρμα πονηρόν· καὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ, υἱοὶ
ἄνομοι, ἐπειδὴ ὲγκατελίπομεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυ-
ρίου, καὶ δουλεύομεν τοῖς πονηροῖς πνεύμασι διὰ
τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, καὶ παρωργίσαμεν τὸν ἅγιον
τοῦ Ἰσραήλ.
λε’. Διὰ τοῦτο θρηνῶν ἡμᾶς ὁ μέγας Ἡσαΐας. κρά-
ζει, βοηϐῆσαι ἅμα βουλόμενος τῇ πτώσει ἡμῶν,
λέγων· Tt ἔτι att-invits προστιθέντες ἀνομίαιτ
Πᾶσα κεφαλὴ εις πόνον, καὶ πᾶσα καρδιά εἰς
λύπην· ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν
αὐτῷ ὀλοιῖιιρὶα· οὔτε τραῦμα, οὔτε gmw.
οὒτε πληγὴ φλεηιαίνοιεσα· οὐκ ἐστι μάλαγμα
ἐπιθεῖναι, οὔτε ἔλαιον, οὔτε καταδέονμοος. Εἶτα
τί τὸ ἐπὶ τούτοις Ἑπνιιιταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ
⁸⁹ I Cor. Iv, 5‘2.
⁸⁷ ibid. ‘20. ⁸⁸ Galat. ιι, 20.
⁸⁸ \Iatth.
Ἠ Ιξνὶι. 1, 5. (5-
“ Isa. ι, l.
τὸ Πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, διὰ
τὸ εῖν-ἀι αὐτοὺς σάρκας. Πῶς οὖν δυνάμεθα
ἀκούειν Χριστιανοὶ, τί ποτε τοῦ Χοιστοῦ ὲν ἑαυτοῖς
μὴ ἔχοντες ;
16'. Ἀλλ’ ὲρεῖ τις ἴσως, ὅτι Ἔχω τὴν πίστιν, καὶ
ἀρκεῖ μοι ὴ πίστις ἡ εἰς αὑτὸν πρὸς σωτηρίαν. Ἀλλ’
ἀντιφθέγγεται αὐτῷ ὁ Ἰάκωϐος, λέγων, ὅτι Καὶ
τὰ δαιμόνια πιστεύουσι, καὶ φρίσσουσι. Καὶ
πάλιν Ἠ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων, νεκρὰ ἐστι
καθ’ ἑαυτήν · ὡς καὶ τὰ ἔργα δίχα πίστεως. Πῶς
Β δὲ καὶ πιστεύομεν εἰς αὑτὸν, ἢ πε pl. τῶν μελλόντων
αὐτῷ πιστεύομεν, οἱ περὶ τῶν προσκαίρων καὶ παρ-
όντων αὐτῷ μὴ πιστεύοντες· καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ὑλικοίς
συμφυρόμενοι, καὶ τῇ σαρκὶ ζῶντες · καὶ κατὰ τοῦ
Πνεύματος στρατευόμενοι; Ol δὲ τῷ Χριστῷ ὲν
ἀληθείᾳ πιστεύσαντες, καὶ ὅλον αὐτὸν ἐν ἑαυτοῖς διὰ
τῶν ἐντολῶν εἰσοικίσαντες, οὕτως ἔλεγον· Ζῶ δὲ,
οὐκέτι ἐγὼ, ζ’ιῖ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστός. Ὂ δὲ νῦν
ζῶ ἐν σαρκὶ, τῇ πίστει ζῶ τοῦ Υὶοῦ τοῦ Θεοῦ,
τοῦ ἀγαπήσαντός με, καὶ δόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ
ἐμοῦ. Διὰ τοῦτο πάσχοντες ὑπὲρ αὑτοῦ διὰ τὴν
πάντων σωτηρίαν, ὡς ἁκριόεῐς αὑτοῦ μιμηταὶ, καὶ
τῶν ἐντολῶν αὑτοῦ γνήσιοι φύλακες, ἔλεγον A0150-
,σούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχομεθα,
παρακαλοῦμεν· ἐπειδὴ ἤκουον
βλασφημούμενοι
αὑτοῦ λέγοντος· Ἀγαπᾱτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν’
καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς· εὐλογεῖτε
τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς· προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν
ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς, καὶ τὶι ἑξῆς ” καὶ ὲκ τῶν λό-
γων καὶ τῶν ἔργων ὁ ἐνεργῶν ἐν αὐτοῖς Χριστὸς
ἐφανεροῦτοθ ἡμεῖς δὲ, ἐπειδὴ πάσαις ταῖς ἐντολαῖς
αὑτοῦ ἀντιπράττομεν, διὰ τοῦτο πάσης ἀκαθαρσίας
ὲνε πλήσοημεν. Καὶ διὰ τοῦτο γεγόναμεν, ἀντὶ ναοῦ
θεοῦ, οἶκος ἐμπορίου · καὶ ἀντὶ οἴκου προσευχῆςβπή-
λαιον λῃστῶν ἀντὶ ἔθνους ἁγίου,ἔονος ἁμαρτωλὸν· καὶ
ἀντὶ λαοῦ Θεοῦ, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν· ἀντὶ σπέρμα-
τος ἁγίου, σπέρμα πονηρόν· καὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ, υἱοὶ
ἄνομοι, ἐπειδὴ ὲγκατελίπομεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυ-
ρίου, καὶ δουλεύομεν τοῖς πονηροῖς πνεύμασι διὰ
τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, καὶ παρωργίσαμεν τὸν ἅγιον
τοῦ Ἰσραήλ.
λε’. Διὰ τοῦτο θρηνῶν ἡμᾶς ὁ μέγας Ἡσαΐας. κρά-
ζει, βοηϐῆσαι ἅμα βουλόμενος τῇ πτώσει ἡμῶν,
λέγων· Tt ἔτι att-invits προστιθέντες ἀνομίαιτ
Πᾶσα κεφαλὴ εις πόνον, καὶ πᾶσα καρδιά εἰς
λύπην· ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν
αὐτῷ ὀλοιῖιιρὶα· οὔτε τραῦμα, οὔτε gmw.
οὒτε πληγὴ φλεηιαίνοιεσα· οὐκ ἐστι μάλαγμα
ἐπιθεῖναι, οὔτε ἔλαιον, οὔτε καταδέονμοος. Εἶτα
τί τὸ ἐπὶ τούτοις Ἑπνιιιταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ
⁸⁹ I Cor. Iv, 5‘2.
⁸⁷ ibid. ‘20. ⁸⁸ Galat. ιι, 20.
⁸⁸ \Iatth.
Ἠ Ιξνὶι. 1, 5. (5-
“ Isa. ι, l.