PG 91, col. 665
κινήσεως στασιάζοντός τε καὶ διαιρουμένου · πάντων
πᾶσι κατὰ τὴν μίαν τῆς μόνης ἀρχῆς καὶ αίτίας
ἀδιάλυτον σχέσιν τε καὶ φρουρὰν ἀφύρτως συμπε-
φυκότων · τὴν πάσας τε καὶ ἐπὶ πᾶσι κατὰ τὴν ἐκά-
στου τῶν ὄντων φύσιν θεωρουμένας ἰδικάς σχέ σεις,
καταργοῦσάν τε καὶ ἐπικαλύπτουσαν· οὐ τῷ φθεί-
ρειν αὐτὰς καὶ ἀναιρεῖν καὶ μὴ εἶναι ποιεῖν · ἀλλὰ
τῷ νικᾷν καὶ ὑπερφαίνεσθαι, ὥσπερ όλότης μερῶν ⁸
ἢ καὶ αὐτῆς αἰτία τῆς ὁλότητος ἐπιφαινομένη · καθ’
ἢνή τε ὁλότης αὐτὴ, καὶ τὰ τῆς ὁλότητος μέρη φαί-
νεσθαί τε, καὶ εἰναι πέφυκεν · ὡς ὃλην ἔχοντα τὴν
αἰτίαν ἑαυτῶν ὑπερλάμπουσανο καί ὥσπερ ἥλιος
ὑπερφανεὶς ἀστέρων καὶ φύσιν καὶ δύναμιν, όῦτω Β
τὴν αὐτῶν ὡς α’ἰτιατῶν αἰτίαν καλύπτουσαν ῦπαρ-
. ξιν. Πέφυκε γὰρ ὥσπερ ἐκ τῆς ὁλότητος τά μέρη,
οὕτω δὲ κὰκ τῆς αἰτίας τά αἰτιατὰ καὶ εἷναωιυρίως,
καὶ γνωρίζεσθαι, καὶ τὴν ἑαυτῶν σχολάζουσαν ἔχειν
ἰδιότητα, ἡνίκα τῆς πρὸς τὴν αἰτίαν ἀναφορᾶς³ο
περιληφθέντα, ποιωθῇ δι’ ὅλου· κατὰ τὴν μίαν, ὡς
εἴρηται, τῆς πρὸς αὐτὴν σχέσεως δύναμιν. Πάντα
γὰρ ὲν πᾶσιν ῶν, ό ἀπείροις μέτροις ὑπὲρ πάντα
Θεὸς, μονώτατος τοῖς καθαροῖς τὴν διάνοιαν όραθή-
σεται· ἡνίκα ό νοῦς τοὺς τῶν ὄντων θεωρητικῶς
ἀναλεγόμενος λόγους, είς αὐτὸν καταλήξει τὸν Θεὸν,
ὡς αἰτίαν καὶ ἀρχὴν καὶ τέλος τῆς τῶν ὅλων λπαρα-
’μογῇς καὶ γενέσεως, καὶ πυθμένα τῆς πάντων πε-
ριοχῆς ἀδιάστατον.
ejus ex toto qualitatem induerint. Qui enim omnia in omnibus sit, modisque infinitis cunctis emineat,
Deus, singularissimus iis conSpicietur, qui mundo animo exstiterint; cum nempe animus altiori spc-
culatione cozlectis rerum rationibus, in ipsum Deum ut auctorem et principium finemque universorum
productionis ac ortus, fundumque seu sinum indivisum, cujus ambitu cuncta contineantur, conquie—
verit.
Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκ-
ιιλησία, τὰ αὺτά τῷ Θεῷ περὶ ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ ¹¹
εἰκὼν ἑνεργοῦσα δειχθήσεται. Πολλῶν γὰρ ὄντων
,καὶ ἀπείρων. ἀριθμῷ σχεδὸν, ἀνδρῶν τε καὶ γυναι-
κῶν καὶ notior-iv“, γένει καὶ εῖδει, καὶ ἔθνεσι καὶ
γλώσσαις, καὶ βίοές καὶ ἡλικίαις καὶ γνώμαις καὶ
τέχναις ’καὶ τρόποις ⁴καὶ ήθεσι καὶ ἐπιτηδεύμασιν ⁸
ἐπιστήμαις τε αὖ καὶ ἀξιώμασι, καὶ τύχαις καὶ
χαρακτῆρσι καὶ ἕξεσιν, ἀλλήλων διῃρημένων τε καὶ
πλεῖστον διαφερόντων τῶν εἰς. αὐτὴν γιγνομένων,
καὶ ὑπ’ αὐτῆς ἀναγεννωμένων τε καὶ ἀναδημιουρ-
γουμένων τῷ πνεύματι ³ μίαν πᾶσι κατά τὸ ἴσον δί-
δωτι καὶ χαρίζεται θείαν μορφὴν καί προσηγορίαν,
τὸ, ἀπὸ ,Χριστοῦ καὶ εἶναι καί ὀνομάζεσθαι( καὶ
μίαν τὴν κατά πίστιν ἁπλῆν τε καὶ ἀμερῆ καὶ
ἀδιαίρετον σχέσιν, τὴν τὰς πολλάς καὶ ἀμυθήτους
περὶ ἕκαστον οὔσας διαφοράς, ὁῦδ¹ ὃτι κᾶν εἰσὶ
συγχωροῦσαν γνωρίζεσθαι, διὰ τὴν τῶν πάντων εἰς
αὐτὴν καθολικὴν ἀναφορὰν καὶ συνέλευσιν · καθ’ ἢν ι
οὐδεὶς τὸ παράπαν οὐδὲν ,ἑαυτῷ τοῦ κοινοῦ διωριο
σμένος ἐστι· πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καὶ,
ο ν unm LECTIONES.
’ἀδιάφορον c. Aet Fr.; ἀδιάφθορόν τε c. Β. ¹⁰ τῇ άναιρορᾷοᾼ. ll. et Fr. “ Επ.άρχετύπου. ¹² παιδίον c. ιι.
πᾶσι κατὰ τὴν μίαν τῆς μόνης ἀρχῆς καὶ αίτίας
ἀδιάλυτον σχέσιν τε καὶ φρουρὰν ἀφύρτως συμπε-
φυκότων · τὴν πάσας τε καὶ ἐπὶ πᾶσι κατὰ τὴν ἐκά-
στου τῶν ὄντων φύσιν θεωρουμένας ἰδικάς σχέ σεις,
καταργοῦσάν τε καὶ ἐπικαλύπτουσαν· οὐ τῷ φθεί-
ρειν αὐτὰς καὶ ἀναιρεῖν καὶ μὴ εἶναι ποιεῖν · ἀλλὰ
τῷ νικᾷν καὶ ὑπερφαίνεσθαι, ὥσπερ όλότης μερῶν ⁸
ἢ καὶ αὐτῆς αἰτία τῆς ὁλότητος ἐπιφαινομένη · καθ’
ἢνή τε ὁλότης αὐτὴ, καὶ τὰ τῆς ὁλότητος μέρη φαί-
νεσθαί τε, καὶ εἰναι πέφυκεν · ὡς ὃλην ἔχοντα τὴν
αἰτίαν ἑαυτῶν ὑπερλάμπουσανο καί ὥσπερ ἥλιος
ὑπερφανεὶς ἀστέρων καὶ φύσιν καὶ δύναμιν, όῦτω Β
τὴν αὐτῶν ὡς α’ἰτιατῶν αἰτίαν καλύπτουσαν ῦπαρ-
. ξιν. Πέφυκε γὰρ ὥσπερ ἐκ τῆς ὁλότητος τά μέρη,
οὕτω δὲ κὰκ τῆς αἰτίας τά αἰτιατὰ καὶ εἷναωιυρίως,
καὶ γνωρίζεσθαι, καὶ τὴν ἑαυτῶν σχολάζουσαν ἔχειν
ἰδιότητα, ἡνίκα τῆς πρὸς τὴν αἰτίαν ἀναφορᾶς³ο
περιληφθέντα, ποιωθῇ δι’ ὅλου· κατὰ τὴν μίαν, ὡς
εἴρηται, τῆς πρὸς αὐτὴν σχέσεως δύναμιν. Πάντα
γὰρ ὲν πᾶσιν ῶν, ό ἀπείροις μέτροις ὑπὲρ πάντα
Θεὸς, μονώτατος τοῖς καθαροῖς τὴν διάνοιαν όραθή-
σεται· ἡνίκα ό νοῦς τοὺς τῶν ὄντων θεωρητικῶς
ἀναλεγόμενος λόγους, είς αὐτὸν καταλήξει τὸν Θεὸν,
ὡς αἰτίαν καὶ ἀρχὴν καὶ τέλος τῆς τῶν ὅλων λπαρα-
’μογῇς καὶ γενέσεως, καὶ πυθμένα τῆς πάντων πε-
ριοχῆς ἀδιάστατον.
ejus ex toto qualitatem induerint. Qui enim omnia in omnibus sit, modisque infinitis cunctis emineat,
Deus, singularissimus iis conSpicietur, qui mundo animo exstiterint; cum nempe animus altiori spc-
culatione cozlectis rerum rationibus, in ipsum Deum ut auctorem et principium finemque universorum
productionis ac ortus, fundumque seu sinum indivisum, cujus ambitu cuncta contineantur, conquie—
verit.
Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκ-
ιιλησία, τὰ αὺτά τῷ Θεῷ περὶ ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπῳ ¹¹
εἰκὼν ἑνεργοῦσα δειχθήσεται. Πολλῶν γὰρ ὄντων
,καὶ ἀπείρων. ἀριθμῷ σχεδὸν, ἀνδρῶν τε καὶ γυναι-
κῶν καὶ notior-iv“, γένει καὶ εῖδει, καὶ ἔθνεσι καὶ
γλώσσαις, καὶ βίοές καὶ ἡλικίαις καὶ γνώμαις καὶ
τέχναις ’καὶ τρόποις ⁴καὶ ήθεσι καὶ ἐπιτηδεύμασιν ⁸
ἐπιστήμαις τε αὖ καὶ ἀξιώμασι, καὶ τύχαις καὶ
χαρακτῆρσι καὶ ἕξεσιν, ἀλλήλων διῃρημένων τε καὶ
πλεῖστον διαφερόντων τῶν εἰς. αὐτὴν γιγνομένων,
καὶ ὑπ’ αὐτῆς ἀναγεννωμένων τε καὶ ἀναδημιουρ-
γουμένων τῷ πνεύματι ³ μίαν πᾶσι κατά τὸ ἴσον δί-
δωτι καὶ χαρίζεται θείαν μορφὴν καί προσηγορίαν,
τὸ, ἀπὸ ,Χριστοῦ καὶ εἶναι καί ὀνομάζεσθαι( καὶ
μίαν τὴν κατά πίστιν ἁπλῆν τε καὶ ἀμερῆ καὶ
ἀδιαίρετον σχέσιν, τὴν τὰς πολλάς καὶ ἀμυθήτους
περὶ ἕκαστον οὔσας διαφοράς, ὁῦδ¹ ὃτι κᾶν εἰσὶ
συγχωροῦσαν γνωρίζεσθαι, διὰ τὴν τῶν πάντων εἰς
αὐτὴν καθολικὴν ἀναφορὰν καὶ συνέλευσιν · καθ’ ἢν ι
οὐδεὶς τὸ παράπαν οὐδὲν ,ἑαυτῷ τοῦ κοινοῦ διωριο
σμένος ἐστι· πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καὶ,
ο ν unm LECTIONES.
’ἀδιάφορον c. Aet Fr.; ἀδιάφθορόν τε c. Β. ¹⁰ τῇ άναιρορᾷοᾼ. ll. et Fr. “ Επ.άρχετύπου. ¹² παιδίον c. ιι.