PG 92, col. 1171
Eglilfftigmi ΐξιξιι nemo. quod lateor, inter opera Pisldm "censuit. Nos quu.ratioae ducti vel quibus ar-
gumentis loeti id faciendum duxerimus, suo loco exposuimus. Si cui tamen nimis infimae leves Io-
conjecturae videbuntur, is plane cuivis potius quam Piaidc buncbytanum attribuaLVerutn scripsisse
irisidam, ιιι cmtera omittam, inde etiam fieri possit probabilius, quod ipse in superiori poemate post
des-critiliouem.belii.Ah.al:i-ci populum Cpolitannm ad hymnum concinentium hortatur v. 502
4. Et; τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἀνά
nem-“breve. poemation, constans £29 senariis, in quo Pisida, sumpta occasione a magno Paschalis fe—
sto,Cbristian‘is_prteceptis imbuit illium lierarlii, Flavium Constantinum, eumque ad imitanda pra-clara
gesta patris inflammat. Scribebat lucc poeta circa annnm‘627, quo tempore lieraclius iterum in Persidem
profectus Clio-sroam‘ penitus devicit. Hortatur enim lilium, ν. in, ut eloquentia: studio incumbat, qua,
munitus possit patri reddci gratulari ejusque virtt
γου τὴν ἀσπίδα. ὅπως πρὸ πάντων εὑρεθῇς «put-oetam; φράξων ἐκείνους τοῦ πατρρς σου τοὺς πόνους οὓς
ἀντὶ πάντων ἐκτελεῑκαθ’ ἡμέραν, ⁷ ” ’ ’ί ” ⁷ ⁷ ”
5. Ἠμκλιὰς, ἦτοι εις τὴν τελείαν πτῶσιν τοῦ Xo:
sarum regis excidio. Duas sunt acroases, in quibus Pisida raptim et cursim [p. XIV] res omnes ab Heraclio
cum domi tum bello gestas enarrat, qua: causa, opinor, fuit ut Heraclidas-titulum ipsis imponeret : nam
quod ad ultimam cladem Cbosm vel ad secundum contra Persas bellum spectat, id quidem satis leviter
attingit, quamvis hic sit pracipuus argumenti scopas atque illuc a principio sermonm: intendat; sed enus
ipse primae, non autem secundm expeditioni adfuerit, et ut res acte essent admodum obscure nosset, in
[studes iteractii excurrere atque vagari οοαοιυε est. es quae mgis dictu et scitu digna erant praetermittens.
Nimis enim impatiens mora: hoc opus. ut videtur, aggressus, Statim ac nuntium de Persis subactis et de
Cliosroa occiso Cpolim allatum est, ipse suis hisee versiculis victori domino latus et Nileus voluit oc-
currere. item plane gratiorem, et quae plus haberet utilitatis, imbuet Pisida, si operam suam usque ad id
tempus distulisset, quo in urbem se recepit imperator : tunc enim ω ipse audin ac nobis tradere potui!-
set, quatiam sciri desperandum est. Nunc autem adeo leviter res bmuit, ut sape divinandum sit quo nulla
ejus spectet. Allatius, qui, ut-jam dictumest, Heraclidem cum apere superius laudato De expeditione unum
esse censuit, quaedam ex eo desumpta referri allirmat ab Joanne Tzetza in ebiliade ‘5, bist. 66 : lbi, enis-
ait , octo Pisidae iambos producit, qui more illius poeta: elegantissimi sunt. Sed preterquam quod σηςιη
septem hos iambos (septem enim sunt) quaeras in Pisida, certum est eos esse ipsius Tantae, ut recte ante
nos observavit Fabricius et fusius a nobis demonstratur in notis act-oss. l, 25, et 2, 256. ”
6. Ἐξαήμερον ἢ κοσμουργία, Hexaemeron sive de
operibus Pisidae, edidit onmium primus Fridericus Morellius Friderici‘iiliugotypographus regius. 111³³ αι.
senariis De vanitate vitae aliisque fragmentis Gr. Lat. Lutetia, 1584, ι, eiusque cura et diligentia factum
est statim ut Pisidze nomen jam ιι multis saeculis oblivioni traditum cmperit. reviviscere ac per ora vira-
φιλελλήνων volitare. At quod mirere, Hieronymus Brundlus S. Ι. paucis post annis idem opus Hexaemeri
sub Cyrilli Alexandrini nomine typis vulgavit, una cum Naziaaaeni quibusdam carminibus, et hymnis 8y-
ncsii, Graece tantum hoc ῑίιιιιοιτοῦ ὲν ἁγίοις [lat
ἰδιότητος καὶ φυτῶν, διὰ στίχων ιαμσικῶν, Rome t
set Cyrillo attributus liber, videtur dubitasse idem Brunelius: ita enim ait: In Pan]. poenis iambicus de
plantarum et animalium proprietatibus, adjecimus quod α D. Consalvo Penee de Leons, uiro non atinas ern-
ditione quam generis nobilitate praestanti, munus acceperam, ipse sera es; Guilelmi Sit-leti σαι-αἱμαῶ θεωρῶ
describendum curaverat. Ascribitur quidem, ut videtur, Cyrillo Alexandrino, qui fuit clins et adhuc est ob in-
genii, doctrinaque monumenta praelata non modo Graecia: totius, verum Ecclesia miserm orthodoxe tanta.
Neque meum ego de hujus opusculi auctore judicium interpono; sed certe cujuscunque sit, ιι veterrimis gra-
vissimisque Patribus aut uerborum lepore et elegantia ant, quod caput est, pia religiosaque doctrina nulla es
parte videtur abhorrere. Ita enim "testantis illius divinaque natura: majestatens infinitain, singularem in
omnes mortales beneficentiam, admirabilem sapientiam, potiss'nnunt, ante in rebus crauis slaoet, incrdibiletn
iisrebus omnibus maximis et minimis tuendis regendisque [p. XV] prouidentiam paternumque procurationis
ostendit, ut legentium animos ad Dei seri cognitionem traducere atque ad ejus antorem inflamato feriis
ι assit. ta porro singulas plantarum uires et animantium facultates eleganti emissaeque uersu Insequitur,
ut non modo Neap/irasci libros et Aristotelis, verum etiam Dionysii Areopagi“: as reliquerunt Patruus acti:
pta de Dei augustissima natura Christique liberatoris nostri mysteriis in pauca quodam modo conferas-at sub
imo prope ponat aspectu. llazc es Bruttello nobis placuit referre, cum quia satis belleea omnia in llevaeo
merbn i’isidzedicta sunt, tum etiam quia ad l‘i
sig. Nam quod Brunellus» de Georgio nostra ue minimam quidem iugesscrit su‘spicitmcmhid plane factum
est co quia‘Morelliame editionis nullam , ut videtur, ltabuii notitiam, ipse. in codicem incidit qui
falsumjprml‘erebat Cyriili titulum, ut apertius rlcmoustrabitur cum de codicibus opera I‘isidm continenti-
gumentis loeti id faciendum duxerimus, suo loco exposuimus. Si cui tamen nimis infimae leves Io-
conjecturae videbuntur, is plane cuivis potius quam Piaidc buncbytanum attribuaLVerutn scripsisse
irisidam, ιιι cmtera omittam, inde etiam fieri possit probabilius, quod ipse in superiori poemate post
des-critiliouem.belii.Ah.al:i-ci populum Cpolitannm ad hymnum concinentium hortatur v. 502
4. Et; τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἀνά
nem-“breve. poemation, constans £29 senariis, in quo Pisida, sumpta occasione a magno Paschalis fe—
sto,Cbristian‘is_prteceptis imbuit illium lierarlii, Flavium Constantinum, eumque ad imitanda pra-clara
gesta patris inflammat. Scribebat lucc poeta circa annnm‘627, quo tempore lieraclius iterum in Persidem
profectus Clio-sroam‘ penitus devicit. Hortatur enim lilium, ν. in, ut eloquentia: studio incumbat, qua,
munitus possit patri reddci gratulari ejusque virtt
γου τὴν ἀσπίδα. ὅπως πρὸ πάντων εὑρεθῇς «put-oetam; φράξων ἐκείνους τοῦ πατρρς σου τοὺς πόνους οὓς
ἀντὶ πάντων ἐκτελεῑκαθ’ ἡμέραν, ⁷ ” ’ ’ί ” ⁷ ⁷ ”
5. Ἠμκλιὰς, ἦτοι εις τὴν τελείαν πτῶσιν τοῦ Xo:
sarum regis excidio. Duas sunt acroases, in quibus Pisida raptim et cursim [p. XIV] res omnes ab Heraclio
cum domi tum bello gestas enarrat, qua: causa, opinor, fuit ut Heraclidas-titulum ipsis imponeret : nam
quod ad ultimam cladem Cbosm vel ad secundum contra Persas bellum spectat, id quidem satis leviter
attingit, quamvis hic sit pracipuus argumenti scopas atque illuc a principio sermonm: intendat; sed enus
ipse primae, non autem secundm expeditioni adfuerit, et ut res acte essent admodum obscure nosset, in
[studes iteractii excurrere atque vagari οοαοιυε est. es quae mgis dictu et scitu digna erant praetermittens.
Nimis enim impatiens mora: hoc opus. ut videtur, aggressus, Statim ac nuntium de Persis subactis et de
Cliosroa occiso Cpolim allatum est, ipse suis hisee versiculis victori domino latus et Nileus voluit oc-
currere. item plane gratiorem, et quae plus haberet utilitatis, imbuet Pisida, si operam suam usque ad id
tempus distulisset, quo in urbem se recepit imperator : tunc enim ω ipse audin ac nobis tradere potui!-
set, quatiam sciri desperandum est. Nunc autem adeo leviter res bmuit, ut sape divinandum sit quo nulla
ejus spectet. Allatius, qui, ut-jam dictumest, Heraclidem cum apere superius laudato De expeditione unum
esse censuit, quaedam ex eo desumpta referri allirmat ab Joanne Tzetza in ebiliade ‘5, bist. 66 : lbi, enis-
ait , octo Pisidae iambos producit, qui more illius poeta: elegantissimi sunt. Sed preterquam quod σηςιη
septem hos iambos (septem enim sunt) quaeras in Pisida, certum est eos esse ipsius Tantae, ut recte ante
nos observavit Fabricius et fusius a nobis demonstratur in notis act-oss. l, 25, et 2, 256. ”
6. Ἐξαήμερον ἢ κοσμουργία, Hexaemeron sive de
operibus Pisidae, edidit onmium primus Fridericus Morellius Friderici‘iiliugotypographus regius. 111³³ αι.
senariis De vanitate vitae aliisque fragmentis Gr. Lat. Lutetia, 1584, ι, eiusque cura et diligentia factum
est statim ut Pisidze nomen jam ιι multis saeculis oblivioni traditum cmperit. reviviscere ac per ora vira-
φιλελλήνων volitare. At quod mirere, Hieronymus Brundlus S. Ι. paucis post annis idem opus Hexaemeri
sub Cyrilli Alexandrini nomine typis vulgavit, una cum Naziaaaeni quibusdam carminibus, et hymnis 8y-
ncsii, Graece tantum hoc ῑίιιιιοιτοῦ ὲν ἁγίοις [lat
ἰδιότητος καὶ φυτῶν, διὰ στίχων ιαμσικῶν, Rome t
set Cyrillo attributus liber, videtur dubitasse idem Brunelius: ita enim ait: In Pan]. poenis iambicus de
plantarum et animalium proprietatibus, adjecimus quod α D. Consalvo Penee de Leons, uiro non atinas ern-
ditione quam generis nobilitate praestanti, munus acceperam, ipse sera es; Guilelmi Sit-leti σαι-αἱμαῶ θεωρῶ
describendum curaverat. Ascribitur quidem, ut videtur, Cyrillo Alexandrino, qui fuit clins et adhuc est ob in-
genii, doctrinaque monumenta praelata non modo Graecia: totius, verum Ecclesia miserm orthodoxe tanta.
Neque meum ego de hujus opusculi auctore judicium interpono; sed certe cujuscunque sit, ιι veterrimis gra-
vissimisque Patribus aut uerborum lepore et elegantia ant, quod caput est, pia religiosaque doctrina nulla es
parte videtur abhorrere. Ita enim "testantis illius divinaque natura: majestatens infinitain, singularem in
omnes mortales beneficentiam, admirabilem sapientiam, potiss'nnunt, ante in rebus crauis slaoet, incrdibiletn
iisrebus omnibus maximis et minimis tuendis regendisque [p. XV] prouidentiam paternumque procurationis
ostendit, ut legentium animos ad Dei seri cognitionem traducere atque ad ejus antorem inflamato feriis
ι assit. ta porro singulas plantarum uires et animantium facultates eleganti emissaeque uersu Insequitur,
ut non modo Neap/irasci libros et Aristotelis, verum etiam Dionysii Areopagi“: as reliquerunt Patruus acti:
pta de Dei augustissima natura Christique liberatoris nostri mysteriis in pauca quodam modo conferas-at sub
imo prope ponat aspectu. llazc es Bruttello nobis placuit referre, cum quia satis belleea omnia in llevaeo
merbn i’isidzedicta sunt, tum etiam quia ad l‘i
sig. Nam quod Brunellus» de Georgio nostra ue minimam quidem iugesscrit su‘spicitmcmhid plane factum
est co quia‘Morelliame editionis nullam , ut videtur, ltabuii notitiam, ipse. in codicem incidit qui
falsumjprml‘erebat Cyriili titulum, ut apertius rlcmoustrabitur cum de codicibus opera I‘isidm continenti-