PG 93, col. 1201
τὸ Πνεῦμα ἐκτίθεται · Μακάριοι γὰρ οἱ αιτωέοὶ τῷ
πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ ,ϐασιλεία τῶν οὐ-
ρανῶν. Πῶς δὲ ἡμῶν τὸ πνεῦμα ἐπὶ τῷ ταπεινωθῆ-
“ ναι συντρίϐομεν ; Ὅταν καλὸν μὲν πράξαντες, μὴ
ἐπαροιῖιμεν, διηνεκῆ δὲ μνήμην τὶν ἀμαρτημείιτέυν
τῶν ἡμετέρων ἔχομεν.
Εὺδοκίαν δὲ τὴν τοῦ Μονογενοῦς προσαγορεύει
σάρκωσιν. Δῆλον δὲ ἀφ’ ὧν Παῦλος προς Ἐςρεσίους
ἔγραφε · φησὶ δὲ οὕτως · Γνιῳίσας ἡμῖν τὸ μυστή-
ριον τοῦ θελήματος αὑτοῦ καὶ τὴν εὐδοκίαν ao-
τοῦ ἣν προέθετο ἐν αὐτῷ εἰς οἰκονομίαν τοῦ
ξιλγζρῴματος τῶν καιρῶν. Ἑν ταύτῃ τοίνυν ή Σιὼν
ἀγαθὺνεται, διὰ τὸ ἐπιτελεσοὲν αὐτῇ τοῦ θείου δεί-
πνου μυστήριον ἕτερά τε πολλὰ τὰ παρ’ αὐτῇ πε-
πραγμένα καὶ προελθόντα θαύματα.
ΨΑΛΜΟΣ NA’.
ι Τί ἐγκαυχᾷ ὲν κακίας ι
Θαυμάζοντος καὶ ἀποροῦντος, ὡς είκὴς, τὺ προοί-
μιον · ὃτι τοσοῦτόν τινες εἰς κακίαν προέκοψαν, ὥστε
ἔφ’ οἷς δεῖ πενθεῖν, ἐπὶ τούτοις καυχῶνται. Πλὴν
ὅτι τὸν μὲν Δωὴκ ἠ ἱστορία περιέχει, Ἰούδαν δὲ τὸν
προδότην αἰνίττεται ὁ Ψαλμῳδὺς, δυνατὸν λίαν ὲν
natqu γενόμενον , ὥστε τὸν εὐεργέτην καὶ τροφέα,
καὶ διδάσκαλον προδοῦναι, καὶ μηδὲ τοὺς συνεχεῖς
ἐλέγχους, μηδὲ τὰς παραινέσεις αἰσχύνεσθαι.
ι ’Λνομίαν ὅλην τὴν ἡμέραν. I -
Ἡνίκα τοῖς Φαρισαίοις ὁ Ἰούδας ἕλεγε- Tl θέλετέ
μοι δοῦναι, κάγὼ ὑμῖν παραῶὺσω αὐτόν ; Οί
δὲ ἔστησαν αὐτῷ λ’ ἀργύρια, καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει
εὐκαιρίαν, ἵνα αὑτὸν παραδῷ. Ὥστε ὃλην τὴν
ἡμέραν μελετῶν τὴν ἁμαρτίαν τῆς προδοσίας ἔμει-
νεν, μέχρις ἡ νὺξ ἐπέστη, καθ’ ἣν τὸ δρᾶμα
ἔπραξε.
ι Ἀδικίαν ἐλογίσατο ὴ γλῶσσά σου. ι
Τὸ δὲ ὡσεὶ ξηρὸν, τουτέστιν ἀναισθήτως τέμνοντα.
Τί γὰρ ἐκείνου τοῦ δόλου ὀξύτερον, ὃν τῇ γλώσσῃ τῆς
προδοσίας πρὸς τοὺς συλλαϐόντας τὸν Ἰησοῦν συν-
ἐοετο” Ὃν ἂν φιλήσω, αὑτός ἐστι, κρατήσατε (ιύ-
2dr;
ι Ἡγάπησας κακίαν ὑπὲρ ἀγαθωσύνη-λ. 1 ”
Κακία ό διάϐολος , ὡς κακᾶ πάντα καὶ πᾶσι βου-
λόμενος. Ἀγαοωσὺνη δὲ ὁ Χριστὸς, Θεοῦ γὰρ ἡ
ἁγαοότης κατὰ φύσιν. Ἴδιον aest; τοίνυν τὸν Χρι-
at)» ὁ Ἰούδας, τὸν Σατανᾶν ἠγάπησεν· ἀλλὰ καὶ
ἀδικίαν ὑπὲρ τὸ λαλῆσαι δικαιοσύνην εἵλατο. Ἐξὸν
γὰρ αὐτῷ τὴν ὅντως δικαιοσύνην λαϐεῖν, καὶ μετὰ
τῶν λοιπῶν ἀποστόλων κηρύττειν τὸ Εὑαγγέλιονσ εἰς
τὴν ἀδικίαν δὲ ἑαυτὸν τῆς προδοσίας ἐνέϐαλε. Τὸ δὲ
αὐτὸ πάσχει πᾶς ὅσῖις κατηγορία χαίρει, καὶ λοι-
δορεῖ τὴν ἀδελφὺν, ἡδύτερον τὴν ἀδικίαν, τουτέστι
“Matth. ν, 5. ’³ Ephcs. t, 9.
'l Matth. xxvn, l3, ιθ.
πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ ,ϐασιλεία τῶν οὐ-
ρανῶν. Πῶς δὲ ἡμῶν τὸ πνεῦμα ἐπὶ τῷ ταπεινωθῆ-
“ ναι συντρίϐομεν ; Ὅταν καλὸν μὲν πράξαντες, μὴ
ἐπαροιῖιμεν, διηνεκῆ δὲ μνήμην τὶν ἀμαρτημείιτέυν
τῶν ἡμετέρων ἔχομεν.
Εὺδοκίαν δὲ τὴν τοῦ Μονογενοῦς προσαγορεύει
σάρκωσιν. Δῆλον δὲ ἀφ’ ὧν Παῦλος προς Ἐςρεσίους
ἔγραφε · φησὶ δὲ οὕτως · Γνιῳίσας ἡμῖν τὸ μυστή-
ριον τοῦ θελήματος αὑτοῦ καὶ τὴν εὐδοκίαν ao-
τοῦ ἣν προέθετο ἐν αὐτῷ εἰς οἰκονομίαν τοῦ
ξιλγζρῴματος τῶν καιρῶν. Ἑν ταύτῃ τοίνυν ή Σιὼν
ἀγαθὺνεται, διὰ τὸ ἐπιτελεσοὲν αὐτῇ τοῦ θείου δεί-
πνου μυστήριον ἕτερά τε πολλὰ τὰ παρ’ αὐτῇ πε-
πραγμένα καὶ προελθόντα θαύματα.
ΨΑΛΜΟΣ NA’.
ι Τί ἐγκαυχᾷ ὲν κακίας ι
Θαυμάζοντος καὶ ἀποροῦντος, ὡς είκὴς, τὺ προοί-
μιον · ὃτι τοσοῦτόν τινες εἰς κακίαν προέκοψαν, ὥστε
ἔφ’ οἷς δεῖ πενθεῖν, ἐπὶ τούτοις καυχῶνται. Πλὴν
ὅτι τὸν μὲν Δωὴκ ἠ ἱστορία περιέχει, Ἰούδαν δὲ τὸν
προδότην αἰνίττεται ὁ Ψαλμῳδὺς, δυνατὸν λίαν ὲν
natqu γενόμενον , ὥστε τὸν εὐεργέτην καὶ τροφέα,
καὶ διδάσκαλον προδοῦναι, καὶ μηδὲ τοὺς συνεχεῖς
ἐλέγχους, μηδὲ τὰς παραινέσεις αἰσχύνεσθαι.
ι ’Λνομίαν ὅλην τὴν ἡμέραν. I -
Ἡνίκα τοῖς Φαρισαίοις ὁ Ἰούδας ἕλεγε- Tl θέλετέ
μοι δοῦναι, κάγὼ ὑμῖν παραῶὺσω αὐτόν ; Οί
δὲ ἔστησαν αὐτῷ λ’ ἀργύρια, καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει
εὐκαιρίαν, ἵνα αὑτὸν παραδῷ. Ὥστε ὃλην τὴν
ἡμέραν μελετῶν τὴν ἁμαρτίαν τῆς προδοσίας ἔμει-
νεν, μέχρις ἡ νὺξ ἐπέστη, καθ’ ἣν τὸ δρᾶμα
ἔπραξε.
ι Ἀδικίαν ἐλογίσατο ὴ γλῶσσά σου. ι
Τὸ δὲ ὡσεὶ ξηρὸν, τουτέστιν ἀναισθήτως τέμνοντα.
Τί γὰρ ἐκείνου τοῦ δόλου ὀξύτερον, ὃν τῇ γλώσσῃ τῆς
προδοσίας πρὸς τοὺς συλλαϐόντας τὸν Ἰησοῦν συν-
ἐοετο” Ὃν ἂν φιλήσω, αὑτός ἐστι, κρατήσατε (ιύ-
2dr;
ι Ἡγάπησας κακίαν ὑπὲρ ἀγαθωσύνη-λ. 1 ”
Κακία ό διάϐολος , ὡς κακᾶ πάντα καὶ πᾶσι βου-
λόμενος. Ἀγαοωσὺνη δὲ ὁ Χριστὸς, Θεοῦ γὰρ ἡ
ἁγαοότης κατὰ φύσιν. Ἴδιον aest; τοίνυν τὸν Χρι-
at)» ὁ Ἰούδας, τὸν Σατανᾶν ἠγάπησεν· ἀλλὰ καὶ
ἀδικίαν ὑπὲρ τὸ λαλῆσαι δικαιοσύνην εἵλατο. Ἐξὸν
γὰρ αὐτῷ τὴν ὅντως δικαιοσύνην λαϐεῖν, καὶ μετὰ
τῶν λοιπῶν ἀποστόλων κηρύττειν τὸ Εὑαγγέλιονσ εἰς
τὴν ἀδικίαν δὲ ἑαυτὸν τῆς προδοσίας ἐνέϐαλε. Τὸ δὲ
αὐτὸ πάσχει πᾶς ὅσῖις κατηγορία χαίρει, καὶ λοι-
δορεῖ τὴν ἀδελφὺν, ἡδύτερον τὴν ἀδικίαν, τουτέστι
“Matth. ν, 5. ’³ Ephcs. t, 9.
'l Matth. xxvn, l3, ιθ.