PG 93, col. 1557
ογγῖνος ἔχων τὸν αὐτῆς υἰὸν παρὰ τὴν ἐαυτοῦ
πλευρὰν, λαμπρὸν καὶ μειδιῶντα, καὶ ὥσπερ νυμ-
φίου στολὴν ἔχοντα, λέγει πρὸς αὐτήν· βύναι, ἴδε,
ὅν ἐππόθεις, οὗτός ἐστιν ὁ μονογενής σου υἱὸς, ὅν ἀρ-
πασθῆναι τῶν σῶν χειρῶν ἐνόμισας· Θεὸς δὲ αὐτὸν
ἐλευθερώσας ἐκ τοῦδε τοῦ φθαρτοῦ καὶ προσκαίρου
βίου εἰς τὴν ἄνω βασιλείαν ἐστράτευσεν. Καὶ νῦν
σὺν ἐμοὶ ἔχω αὐτὸν, παρὰ γὰρ τοῦ Σωτῆρος ἔλαβεν
αὐτὸν, καὶ τῆς ἐμῆς δεξιᾶς οὐδέποτε ἀποστήσεται.
Ὁθεν τοίνυν λαβοῦσα τὴν ἐμὴν κεφαλὴν καὶ τοῦ σοῦ
παιδὸς τὸ σῶμα ἐν μιᾷ λάρνακι παράδος, καὶ μηκέτι
τὸν μονογενῆ σου υἱὸν δάκρυε· μεγάλη γὰρ αὐτῷ σὺν
ἐμοὶ δόξα δεδώρηται παρὰ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ,
καὶ βωμὸς ἱερὸς, καὶ θυσίαι μυστικαὶ καὶ πολυύμνη-
τοι χορεῖαι, καὶ πανηγύρεις πάνδημοι, ἄλλα τε πολλὰ
τ.ρὸς τούτοις, ἃ οὐ δυνατὸν ἐπὶ τῆς γῆς τελεῖσθαι·
ἐν οὐρανῷ δὲ ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ οἶδεν, καὶ οὖς οὐκ
ἤκουσεν, οὐδὲ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη,
ἅπερ ἡμῖν ὁ Θεὸς (9), ἔργῳ καὶ λόγῳ τὴν πρὸς ἡμᾶς
ἐνδειξάμενος ἀγάπην, παρεσκεύασεν.
ιν. Τούτους τοὺς λόγους ἡ τοῦ νεανίσκου μήτηρ
ὡς Ἰεροπροφήτου δεξαμένη προστάγματα, εὐθέως
ἀναστᾶσα εἰς τὴν πατρίδα ὥρμηάεν· ἔλαβεν δὲ καὶ
τὴν πάντιμον καὶ ἱερὰν κεφαλὴν, τοῦ ἀγίου Λογγίνου
λείψανον, καὶ ἀπέθετο φαιδρῶς καὶ περιχαρῶς,
καθὼς αὐτῇ προσέταξεν ὁ ἅγιος Λογγῖνος ἐν κώμῃ,
λεγομένῃ Σανδράλης (ἐκεῖθεν γὰρ ἦν ὁ ἅγιος Λογγῖ-
νος) πρὸς ἐαυτὴν ἀναφωνοῦσα καὶ λέγουσα ἐν τῇ
καρδίᾳ, καὶ τῇ γλώττῃ κηρύττουσα· Οἶδα μὲν, ὅτι
τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν, πάντα συνεργεῖ εἰς τὸ ἀγα-
θόν. Ὁφθαλμοὺς ἐζήτουν σαρκὸς, σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ
τοὺςτοῦ Πνεύματος ἔλαβον· ἐλύπει με ζημία τέκνου,
sὰʼ ἰὲνὺ τὸν κληρονόμον ἔχω μετὰ δόξης βασιλικῆς,
τῷ Θεῷ παριστάμενον· πορφυροφόρον τὸν νεανίαν
ἀναρῶ, πολυευπρεπῆ κατοπτεύω τὸν μείρακα Ἀστε-
ροπρόσωπος ὁ παῖς, καὶ τῇ μητρὶ προσγελῶν, καὶ
παρὰ τὴν πλευρὰν Λογγίνου ἀστράπτων, ὡς φωσφό-
ρος παρὰ τὴν ἡλιακὴν ἀκτῖνα, πολλάκις μὲν νύκτωρ
πολλάκις δὲ μεθʼ ἡμέραν φαινόμενος, καὶ οὐ κατʼ
ὄναρ μόνον, ἀλλὰ μὴν καὶ φανερῶς ἐμφανίζεταί μοι
μαρτύρων τρόπῳ· κλῆρος δὲ αὐτοῦ μετὰ προφητῶν,
καίτοι βίον τῶν προφητῶν οὐ ζήσαντος, καὶ μετὰ
Λογγίνου σταυροφορεῖ, καὶ τὸ σεμνὸν τῆς τῶν οὐρα-
νῶν βασιλείας ἐπιφέρεται τρόπαιον, καὶ μεταξὺ ἀγ-
γέλων κηρύττει, τὸ καὶ μέσον τοῦ δήμου τῶν ἀρχ-
αγγέλων κέκραγεν. Ἀληθῶς Θεοῦ ἱὸς ῆν οὄτος,
ὡς Λογγίνου μαθητής θσα τε τὰ Σεραφὶμ Λογγίνῳ
παραχωρεῖ δοξάζειν (καὶ οὐκ ἀντικρούει τὰ Σεραφὶμ
καὶ Χερουβὶμ ὑμνολογοῦσιν) φθέγγεται καὶ αὐτὸς
φωνὴν ἰερὰν, ὑμνολόγον, τροπαιοῦχον, μυστικὴν,
ἐπινίκιον· Τεληθῶς Θεοῦ έός ἐστιν οὕτος· καὶ
ἔστιν καὶ ἔσται· δπερ γὰρ εἶχεν πρὸ τῶν αἰώνων, καὶ
εἰς αἰῶνας ἐξει. Αὐτὸς παλαιοῖ τοὺς αἰῶνας, μένει δὲ
() « Quæ præparavit Deus suam erga nos chari.-
tatem verbo opereqoe declarans : » hæc nempe fe-
stinanti interpreti excidcrunt.
(g) Mss. Medicæum et Venetum Σανδιάλῃ τῇ
κκώμῃ.
πλευρὰν, λαμπρὸν καὶ μειδιῶντα, καὶ ὥσπερ νυμ-
φίου στολὴν ἔχοντα, λέγει πρὸς αὐτήν· βύναι, ἴδε,
ὅν ἐππόθεις, οὗτός ἐστιν ὁ μονογενής σου υἱὸς, ὅν ἀρ-
πασθῆναι τῶν σῶν χειρῶν ἐνόμισας· Θεὸς δὲ αὐτὸν
ἐλευθερώσας ἐκ τοῦδε τοῦ φθαρτοῦ καὶ προσκαίρου
βίου εἰς τὴν ἄνω βασιλείαν ἐστράτευσεν. Καὶ νῦν
σὺν ἐμοὶ ἔχω αὐτὸν, παρὰ γὰρ τοῦ Σωτῆρος ἔλαβεν
αὐτὸν, καὶ τῆς ἐμῆς δεξιᾶς οὐδέποτε ἀποστήσεται.
Ὁθεν τοίνυν λαβοῦσα τὴν ἐμὴν κεφαλὴν καὶ τοῦ σοῦ
παιδὸς τὸ σῶμα ἐν μιᾷ λάρνακι παράδος, καὶ μηκέτι
τὸν μονογενῆ σου υἱὸν δάκρυε· μεγάλη γὰρ αὐτῷ σὺν
ἐμοὶ δόξα δεδώρηται παρὰ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ,
καὶ βωμὸς ἱερὸς, καὶ θυσίαι μυστικαὶ καὶ πολυύμνη-
τοι χορεῖαι, καὶ πανηγύρεις πάνδημοι, ἄλλα τε πολλὰ
τ.ρὸς τούτοις, ἃ οὐ δυνατὸν ἐπὶ τῆς γῆς τελεῖσθαι·
ἐν οὐρανῷ δὲ ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ οἶδεν, καὶ οὖς οὐκ
ἤκουσεν, οὐδὲ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη,
ἅπερ ἡμῖν ὁ Θεὸς (9), ἔργῳ καὶ λόγῳ τὴν πρὸς ἡμᾶς
ἐνδειξάμενος ἀγάπην, παρεσκεύασεν.
ιν. Τούτους τοὺς λόγους ἡ τοῦ νεανίσκου μήτηρ
ὡς Ἰεροπροφήτου δεξαμένη προστάγματα, εὐθέως
ἀναστᾶσα εἰς τὴν πατρίδα ὥρμηάεν· ἔλαβεν δὲ καὶ
τὴν πάντιμον καὶ ἱερὰν κεφαλὴν, τοῦ ἀγίου Λογγίνου
λείψανον, καὶ ἀπέθετο φαιδρῶς καὶ περιχαρῶς,
καθὼς αὐτῇ προσέταξεν ὁ ἅγιος Λογγῖνος ἐν κώμῃ,
λεγομένῃ Σανδράλης (ἐκεῖθεν γὰρ ἦν ὁ ἅγιος Λογγῖ-
νος) πρὸς ἐαυτὴν ἀναφωνοῦσα καὶ λέγουσα ἐν τῇ
καρδίᾳ, καὶ τῇ γλώττῃ κηρύττουσα· Οἶδα μὲν, ὅτι
τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν, πάντα συνεργεῖ εἰς τὸ ἀγα-
θόν. Ὁφθαλμοὺς ἐζήτουν σαρκὸς, σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ
τοὺςτοῦ Πνεύματος ἔλαβον· ἐλύπει με ζημία τέκνου,
sὰʼ ἰὲνὺ τὸν κληρονόμον ἔχω μετὰ δόξης βασιλικῆς,
τῷ Θεῷ παριστάμενον· πορφυροφόρον τὸν νεανίαν
ἀναρῶ, πολυευπρεπῆ κατοπτεύω τὸν μείρακα Ἀστε-
ροπρόσωπος ὁ παῖς, καὶ τῇ μητρὶ προσγελῶν, καὶ
παρὰ τὴν πλευρὰν Λογγίνου ἀστράπτων, ὡς φωσφό-
ρος παρὰ τὴν ἡλιακὴν ἀκτῖνα, πολλάκις μὲν νύκτωρ
πολλάκις δὲ μεθʼ ἡμέραν φαινόμενος, καὶ οὐ κατʼ
ὄναρ μόνον, ἀλλὰ μὴν καὶ φανερῶς ἐμφανίζεταί μοι
μαρτύρων τρόπῳ· κλῆρος δὲ αὐτοῦ μετὰ προφητῶν,
καίτοι βίον τῶν προφητῶν οὐ ζήσαντος, καὶ μετὰ
Λογγίνου σταυροφορεῖ, καὶ τὸ σεμνὸν τῆς τῶν οὐρα-
νῶν βασιλείας ἐπιφέρεται τρόπαιον, καὶ μεταξὺ ἀγ-
γέλων κηρύττει, τὸ καὶ μέσον τοῦ δήμου τῶν ἀρχ-
αγγέλων κέκραγεν. Ἀληθῶς Θεοῦ ἱὸς ῆν οὄτος,
ὡς Λογγίνου μαθητής θσα τε τὰ Σεραφὶμ Λογγίνῳ
παραχωρεῖ δοξάζειν (καὶ οὐκ ἀντικρούει τὰ Σεραφὶμ
καὶ Χερουβὶμ ὑμνολογοῦσιν) φθέγγεται καὶ αὐτὸς
φωνὴν ἰερὰν, ὑμνολόγον, τροπαιοῦχον, μυστικὴν,
ἐπινίκιον· Τεληθῶς Θεοῦ έός ἐστιν οὕτος· καὶ
ἔστιν καὶ ἔσται· δπερ γὰρ εἶχεν πρὸ τῶν αἰώνων, καὶ
εἰς αἰῶνας ἐξει. Αὐτὸς παλαιοῖ τοὺς αἰῶνας, μένει δὲ
() « Quæ præparavit Deus suam erga nos chari.-
tatem verbo opereqoe declarans : » hæc nempe fe-
stinanti interpreti excidcrunt.
(g) Mss. Medicæum et Venetum Σανδιάλῃ τῇ
κκώμῃ.