PG 93, col. 1627
nam radentibus, hoc est, manum in alterutrum inii- Α CAP. XIV. —— Deilcri quidam sanctorttm Patrum
tionem, et cognovit culpant snant ; alter vero ntali-
tiusus existens, gaudens praeceptum su~cepit. Oet-ae
sionem enim quaerebat miser. tte ingrederetur cccle-
blfllll, sed licentiam haberet perseverandi in nefandis
tlt'llbus suis. Irascebatur autem contra sanctum pa-
triarcham, et quantum in se erat, ntinabatur ei
nocere. Quidam vero dicebant. et ipsum esse qui
prodiderat pecunias Εορινείηξ ad patricium Nicetaut
( sup., ς. tl), quas et rapuit manu, ιιι praescriptum
est. Nuntiatum est igitur quod illc mali tttentor utali-
tiattt reservaret, et uott rectam erga beatum hunc
voluntatent haberet. Ille autem vere pastor, meumr
dicti illius : Quis iulirtuatnr, et ego non inlitntor Β tes, recesserunt atttbu ab invicem irati et irreconci-
(ΙΙ Cor. XI)? et iterum: V'os qui potentes e5tis,
debetis infirmitates impotentium portare (Gul. v1;
limit. xv), voluit hunc accersire, et. decenter admo-
nere, et solvere etnn ab excotnmunicatioue; videbat
ennu lupum conantem rapere ovem. Dispensativne
vero Dei actum νει ιιι innotesceret ontuibus patriar-
cha: immemor ntali animus. Oblitus c~t accersire
eum, et solvere ab exconnmtuicationc. Cum ergo ad
sanctum bominicnm diem pervenisset, et sancto al-
tari astitisset (42), ut incruentum sacrificium olIerret,
iam di..couo generalem orationem pene consum-
tuante, saltetqu iclum exaltatum (46), in mentem
malitia: immemoris venit; et statim divini pneccpti
recordans, asserentis : Si offers munus tuum ad al-
tare, et ibi recordatus fueris, quia frater tuus habet
aliquid adversum te, relinque ibi munus tuuin
(Matth. ν), elc., intimat diac0uo facienti orationem,
quam diaconus solitus facere erat, ut reinciperet a
capite (44); et si impleretur, iterum rccapitularet,
usque dtntt Icrveniat ejus sanctificatio. Finxit enim
se. tanquam si cum ventris necessitas compulisset.
lit veniens in houorabilc cituiliarchium (45), misit
statim fere viginti ltebdontadahos, quaerentes jam
tlictnm ntali modi clericum (Μὶ)Δ ltttentio enitn pa-
storis hate erat, ut educeret de ore leonis ovem. Deus
vero, qui voluntatem timentium se facit, fecit prie
manibus inveniri mox clericum. Et veniente eo, ct
veritati testimonium perltibente, prior patriarcha
genu flexit, dicenszludulge milii, l'rater. Veritus
ergo illius Itonorahile pontificium. et eorunt qui adc- Ι) tcutaverunt hi qni suggerebant tnilti dispositiones
rant prmsentiam, magis vero titnens judicium Dei, et
horrens ne forte descenderet ignis de υωιυ cadent
liora et consumeret eum, videntem lmuorandaut
illaut canitiem ltuuti jacentem, genu flexit et ipse,
petens veniam et misericordiam. Et dicente patriar-
cha : Deus nobis omnibus indulgeat, surrexerunt et
ingressi sunt ambo ecclesiam: et tunc cunt multo
gaudio ct Imtitia astitit sancto altari, cum ntuuda
conscientia valens dicere Deo: Dimitte nobis debita
nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus uestris
(Matth. Vl). Ita autem sana ex tunc et computtcta
tuente factus cst lector ille, ut presbyterii consecra-
tione potiri mereretur.
tionem, et cognovit culpant snant ; alter vero ntali-
tiusus existens, gaudens praeceptum su~cepit. Oet-ae
sionem enim quaerebat miser. tte ingrederetur cccle-
blfllll, sed licentiam haberet perseverandi in nefandis
tlt'llbus suis. Irascebatur autem contra sanctum pa-
triarcham, et quantum in se erat, ntinabatur ei
nocere. Quidam vero dicebant. et ipsum esse qui
prodiderat pecunias Εορινείηξ ad patricium Nicetaut
( sup., ς. tl), quas et rapuit manu, ιιι praescriptum
est. Nuntiatum est igitur quod illc mali tttentor utali-
tiattt reservaret, et uott rectam erga beatum hunc
voluntatent haberet. Ille autem vere pastor, meumr
dicti illius : Quis iulirtuatnr, et ego non inlitntor Β tes, recesserunt atttbu ab invicem irati et irreconci-
(ΙΙ Cor. XI)? et iterum: V'os qui potentes e5tis,
debetis infirmitates impotentium portare (Gul. v1;
limit. xv), voluit hunc accersire, et. decenter admo-
nere, et solvere etnn ab excotnmunicatioue; videbat
ennu lupum conantem rapere ovem. Dispensativne
vero Dei actum νει ιιι innotesceret ontuibus patriar-
cha: immemor ntali animus. Oblitus c~t accersire
eum, et solvere ab exconnmtuicationc. Cum ergo ad
sanctum bominicnm diem pervenisset, et sancto al-
tari astitisset (42), ut incruentum sacrificium olIerret,
iam di..couo generalem orationem pene consum-
tuante, saltetqu iclum exaltatum (46), in mentem
malitia: immemoris venit; et statim divini pneccpti
recordans, asserentis : Si offers munus tuum ad al-
tare, et ibi recordatus fueris, quia frater tuus habet
aliquid adversum te, relinque ibi munus tuuin
(Matth. ν), elc., intimat diac0uo facienti orationem,
quam diaconus solitus facere erat, ut reinciperet a
capite (44); et si impleretur, iterum rccapitularet,
usque dtntt Icrveniat ejus sanctificatio. Finxit enim
se. tanquam si cum ventris necessitas compulisset.
lit veniens in houorabilc cituiliarchium (45), misit
statim fere viginti ltebdontadahos, quaerentes jam
tlictnm ntali modi clericum (Μὶ)Δ ltttentio enitn pa-
storis hate erat, ut educeret de ore leonis ovem. Deus
vero, qui voluntatem timentium se facit, fecit prie
manibus inveniri mox clericum. Et veniente eo, ct
veritati testimonium perltibente, prior patriarcha
genu flexit, dicenszludulge milii, l'rater. Veritus
ergo illius Itonorahile pontificium. et eorunt qui adc- Ι) tcutaverunt hi qni suggerebant tnilti dispositiones
rant prmsentiam, magis vero titnens judicium Dei, et
horrens ne forte descenderet ignis de υωιυ cadent
liora et consumeret eum, videntem lmuorandaut
illaut canitiem ltuuti jacentem, genu flexit et ipse,
petens veniam et misericordiam. Et dicente patriar-
cha : Deus nobis omnibus indulgeat, surrexerunt et
ingressi sunt ambo ecclesiam: et tunc cunt multo
gaudio ct Imtitia astitit sancto altari, cum ntuuda
conscientia valens dicere Deo: Dimitte nobis debita
nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus uestris
(Matth. Vl). Ita autem sana ex tunc et computtcta
tuente factus cst lector ille, ut presbyterii consecra-
tione potiri mereretur.