PG 94, col. 1439
5. 1am igitur orationis nostra: principium ducetur ab his sancti Basilii verbis, quae scripsit epistola
ad Amphilochium “, nempe quod ι inter substantiam et bypostasiin differentia eadem sit, quae estinter
id quod multis commune eSl, ct illud quod particulare est unicuique individuo. ι Et paucis interiectis,
in eadem cpistola dicit: ‹ Nomen substantiae dicit nos ad intelligendqu rem aliquam indefinitam.
Nam mens non invenit in quo consistat, ex communi illa notione quam significat. ι At nomen hypo-
stasis significat id quod in re una aliqua commune est; eamque (mens) definit ex maniiesto apparenti-
bus inea proprietatibus. Qui porro non agnoscit difi‘erentiam inter naturam et bypostasim, ita veritati
investigandae dat Operam, ut inter sectam de qua diximus, et ipsum, nullum discrimen sit. Nam si
haec distinguuntur, quare de Christo asserunt, habere illum naturam unam, ut personam uuam?
lterum, si substantia: et hypostasis idem sunt, Filius, quandoquidem unius est cum Patre substantiae,
una quoque cum eo bypostasis erit. Et vicissim si ltypostasis est alia, erit queque similiter alia natura,
et sicut est ejusdem ac Pater substantiae, ejusdem quoque cum eo hypostasis erit : et si hypostasi di-
versus est, erit quoque substantia diversus, quod valde impium est. Ita pariter de humanitate. Si enim
id quod subsistentiatn habet, hypostasis est, humanitas qua) subsistentiam habet, et cuius natura una
est, erit similiter hypostasis una. Sicut etiam humanitas universim sumpta una natura est, ita etiam
erit una persona.
6. Quod si dicatis aliter loquendum de divinitate sancta, aliter de incarnationis mysterio, quod
Dominus propter nos dispensavit, nobis interrogantibus respondete : Num natura et hyposlasis unum
sunt? Si dixeritis Christum esse ex duabus naturis, an non intelligitis ea responsione cogi vos, ut ip-
sum ea duabus quoque hy postasibus esse asseratis? Nam etiamsi illud de Christo non euunlietis, coge-
tnini tamen ex iis qum praemisistis, dua’s quoque afiirmare naturas. Quippe si natura ct ιιςροειπῖε idem
sunt, asscritisque divinitatem Christi esse naturam, et corpus ejus, naturam, simul dicitis ἀίνίηίεθιίξ
ejus esse hypostasim unam, et humanitatis ejus esse hypostasim alteram.
7. Quod si hypostasis et natura idem sunt, Christus, cum sit consubstantialis Pa‘tr’i, ac consubstan-
tialis nobis, erit etiam ejusdem cum Patre et nobis lrypostasis : tum subinde byp‘ostases divinitatis et
humanitatis una hypostasis fient. Nam si hypostasis et nattira unum et idem suat, atque in Christo
distinctionem 399 naturarum constituatis, non vero hypostasium, seu personarum; natura proinde et
hypostasis idem non erunt. Hujus vero argumenti demonstratio maxime perspicua est cuilibet, nisi
mente caecutiat.
8. Ac certe quidem nomine ὑποστάσεως, significatur res una singularis secundum seipsam. Quippe
nomen bypostasis cum significationes habeat diversas, earum una est quod designet aliquid per se
subsistens ; alia, id quod in alio non exsistit, aut in alio prater ipsum subsistentiam non habet, et non
est accidens. Hoc autem nomen cum usurpant Patres de substantia singulari, pleramque significat id
quod non est in subjecto, quodque non est privatio, saepe rursum significat subjectum de quo quaedam
praedicantur.
9. Vos igitur ( Monophysitae) relictis ambagibus,
recte tractato verbum veritatis; non enim, sicut
sancti doctores dixerunt, idem dicitis esse natu-
ram et bypostasim ; quin potius naturam porticu-
larem tauquam hypostasim per se exsistentem con-
fitemini. Sed quod non oporteat dicere naturas
particulares , hinc intelligemus.
10. Si naturas particulares in sancta Trinitate
confitemini, diversa: substantiae eam censetis,
rursumque adeo Arius excitatus est. Quod si sin-
gulis personis divinis sanctae Trinitatis propriam
substantiam tribuitis , quas consubstantiales esse
secundum communem substantiam confiteamini;
idem vero sit substantia et hypostasis: erit igitur
opinione vestra quaternitas hypostasium, trium
quidem particularium , unius vero communis ; el
similiter quaternitas substantiarum ; imo unaquae-
que hypos—t‘asis duarum naturarum et bypostasium
erit, unius quidem communis , et unius particula-
ris , eruntque simul ejusdem et diversae essentiam
ejusdem etidiversaa hypostasis. Ecquis non rideat
imo vero non fieat immoderatum horqu furor-emi
",Basil. epist. 591.
ad Amphilochium “, nempe quod ι inter substantiam et bypostasiin differentia eadem sit, quae estinter
id quod multis commune eSl, ct illud quod particulare est unicuique individuo. ι Et paucis interiectis,
in eadem cpistola dicit: ‹ Nomen substantiae dicit nos ad intelligendqu rem aliquam indefinitam.
Nam mens non invenit in quo consistat, ex communi illa notione quam significat. ι At nomen hypo-
stasis significat id quod in re una aliqua commune est; eamque (mens) definit ex maniiesto apparenti-
bus inea proprietatibus. Qui porro non agnoscit difi‘erentiam inter naturam et bypostasim, ita veritati
investigandae dat Operam, ut inter sectam de qua diximus, et ipsum, nullum discrimen sit. Nam si
haec distinguuntur, quare de Christo asserunt, habere illum naturam unam, ut personam uuam?
lterum, si substantia: et hypostasis idem sunt, Filius, quandoquidem unius est cum Patre substantiae,
una quoque cum eo bypostasis erit. Et vicissim si ltypostasis est alia, erit queque similiter alia natura,
et sicut est ejusdem ac Pater substantiae, ejusdem quoque cum eo hypostasis erit : et si hypostasi di-
versus est, erit quoque substantia diversus, quod valde impium est. Ita pariter de humanitate. Si enim
id quod subsistentiatn habet, hypostasis est, humanitas qua) subsistentiam habet, et cuius natura una
est, erit similiter hypostasis una. Sicut etiam humanitas universim sumpta una natura est, ita etiam
erit una persona.
6. Quod si dicatis aliter loquendum de divinitate sancta, aliter de incarnationis mysterio, quod
Dominus propter nos dispensavit, nobis interrogantibus respondete : Num natura et hyposlasis unum
sunt? Si dixeritis Christum esse ex duabus naturis, an non intelligitis ea responsione cogi vos, ut ip-
sum ea duabus quoque hy postasibus esse asseratis? Nam etiamsi illud de Christo non euunlietis, coge-
tnini tamen ex iis qum praemisistis, dua’s quoque afiirmare naturas. Quippe si natura ct ιιςροειπῖε idem
sunt, asscritisque divinitatem Christi esse naturam, et corpus ejus, naturam, simul dicitis ἀίνίηίεθιίξ
ejus esse hypostasim unam, et humanitatis ejus esse hypostasim alteram.
7. Quod si hypostasis et natura idem sunt, Christus, cum sit consubstantialis Pa‘tr’i, ac consubstan-
tialis nobis, erit etiam ejusdem cum Patre et nobis lrypostasis : tum subinde byp‘ostases divinitatis et
humanitatis una hypostasis fient. Nam si hypostasis et nattira unum et idem suat, atque in Christo
distinctionem 399 naturarum constituatis, non vero hypostasium, seu personarum; natura proinde et
hypostasis idem non erunt. Hujus vero argumenti demonstratio maxime perspicua est cuilibet, nisi
mente caecutiat.
8. Ac certe quidem nomine ὑποστάσεως, significatur res una singularis secundum seipsam. Quippe
nomen bypostasis cum significationes habeat diversas, earum una est quod designet aliquid per se
subsistens ; alia, id quod in alio non exsistit, aut in alio prater ipsum subsistentiam non habet, et non
est accidens. Hoc autem nomen cum usurpant Patres de substantia singulari, pleramque significat id
quod non est in subjecto, quodque non est privatio, saepe rursum significat subjectum de quo quaedam
praedicantur.
9. Vos igitur ( Monophysitae) relictis ambagibus,
recte tractato verbum veritatis; non enim, sicut
sancti doctores dixerunt, idem dicitis esse natu-
ram et bypostasim ; quin potius naturam porticu-
larem tauquam hypostasim per se exsistentem con-
fitemini. Sed quod non oporteat dicere naturas
particulares , hinc intelligemus.
10. Si naturas particulares in sancta Trinitate
confitemini, diversa: substantiae eam censetis,
rursumque adeo Arius excitatus est. Quod si sin-
gulis personis divinis sanctae Trinitatis propriam
substantiam tribuitis , quas consubstantiales esse
secundum communem substantiam confiteamini;
idem vero sit substantia et hypostasis: erit igitur
opinione vestra quaternitas hypostasium, trium
quidem particularium , unius vero communis ; el
similiter quaternitas substantiarum ; imo unaquae-
que hypos—t‘asis duarum naturarum et bypostasium
erit, unius quidem communis , et unius particula-
ris , eruntque simul ejusdem et diversae essentiam
ejusdem etidiversaa hypostasis. Ecquis non rideat
imo vero non fieat immoderatum horqu furor-emi
",Basil. epist. 591.