PG 94, col. 1513
πνεῦμα αὑτοῦ, εἷς νοῦς, καὶ οὑ τρεῖς νόες δ ὡς τὸ φυ·
τὸν τοῦ ῥόδου, καὶ τὸ ἄνθος, καὶ ἡ εὐωδία ἑκάστου
αὑτῶν, ρόδον λέγεται, καὶ ἐστι · καὶ οὑ τρία ρόδα λέ-
γονται ἐν τῇ συναριθμήσει, ἀλλά ῥόδον ἡ Midam). 6
κλάδος, καὶ τὸ ἄνθος.
dicitur, etest; nec tamen tres rosa: numerando dicuntur, sed rosa, quae radix, et surculus, et llos
exsistit.
ϐ’. ’Ότι δὲ οὑδὲ κατὰ ἀξίωμα καὶ κράτος ἔσονται
δύο ἁρχαὶ,οΰτω γινώσκομεν. Δύο μόνονά ὄντων, Θεοῦ
καὶ ἢ 6 ἕτερος τοῦ ἑτέρου ἐκράτει, καὶ ἦρχεν,
ἦ καὶ ἄλ).ακῆσαν τὰ ὑποτασσόμενοι ὑπὸ τῶν δύο ἀρχῶν,
συναῖδια αὑταῖς· καὶ οὑ δύο μόνον ἔσονται , ἀλλά
πλείονα · δύο μὲν τὰ ἄρχοντα, ἕτερα δὲ τὰ ἀρχόμενα.
Ἦ εἰ μὴ ἦσαν τὰ ἀρχόμενα συναῖδια ταῖς ἀρχαῖς, ἦν
ποτε χρόνος, ὅτε οὐκ ἦσαν ἀρχαί. ΜΛΝ. Εἶτα καὶ τῷ
σῷ Θεῷ, οὑ τὰ αὑτά συμϐήσεται ; ἢ γὰρ συναῖδιος a6-
τῷ ἦν, ἢ ὑποχείριος αὑτῴ ἡ κτίσις-ἢ ἦν καιρὸς ὅτε
οὑκ ἦρχεν. ΟΡΘ. Οὑχ οῦτως.Ἡ μὲν γὰρ κτίσις οὑ
συναῖδ.ος αὐτῷ · ἀεὶ δὲ καὶ Κύριος ἦν, καὶ ἔσται ἐξ·
ουσιόιζων ὲκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παράγειν οὐσίας
τῷ Λόγῳ αὑτοῦ καὶ τῷ Πνεύματι τοῦ στόματος αὑ-
τοῦ. Οὑτε δὲ 6 Λόγος αὑτοῦ προφορικὸς, ἀλλ’ οὑσιώ-
δης καὶ ἐννπόστατος, οὔτε τὸ στόμα αὑτοῦ, μέλος σωο
ματικὸν, οὒτε τὸ Πνεῦμα αὑτοῦ, πνοὴ λυομένη, ἀλλ’
ὑπεροὺσια πάντα τά τοῦ ὑπερουσίου θ, εὶ καὶ ἡμεῖς
ἐκ τῶν καθ’ ἡμᾶς κατανοοῦμεν τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς.
prolatitium est, sed substantivum ac personam constituens; neque os ejus membrum corporeum,
neque Spiritus ejus, halitus est, qui iu auras abeat : verum illius qui substantiam omnem su-
perat, omnia quoque supra substantiam sunt, etiamsi nos ex his qua; circa nos sunt, cea specule-
mur qua} sunt supra nos.
ι’. Ἀλλ’ οὑδὲ κατά φυσικὴν καὶ οὑσιώδη αἰτίαν
ἔσονται αἱ καθ’ ὑμᾶς δύο ἀρχαί· 6 γὰρ Πατὴρ
ὁμοουσίου Υἱοῦ γεννήτωρ, ἀΐδιος ἀϊδίου, ἀσώματος
ἀσωμάτου. Et οὖν αἱ καθ’ ὑμᾶς δύο ἀρχαὶ, κατά τὸ
φυσικὸν αἴτιον ἀρχαί εἱσι τῶν ὄντων, ἔσονται τά
πάντα ὁμοούσια, καὶ συναῖδια ταῖς καθ’ ὑμᾶς ἀρχαῖς·
Εἰ δὲ καὶ ἀΐδια, καὶ ἄτρεπτα, καὶ ἐναντία, καὶ ἀκοι-
νώνητα, καὶ ἄρχοντα, καὶ οὑκ ἀρχόμενα, καὶ κύρια,
καὶ οὑ δοῦλα. Εἰ δὲ κατά τὸ ποιητικὸν αἴτιον ἀρχαί
εἰσι τῶν ὄντων at καθ’ ὑμᾶς δύο ἀρχαὶ, οὑκ ὲκ τῆς
οὐσίας τοῦ Θεοῦ al ψυχαὶ, οὑδὲ ὲκ τῆς οὑσὶας τῆς
ὕλης τὰ σώματα, ἀλλ’ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι
παρήχθησαν ο καὶ οὔτε ἐπολέμησεν ἡ ὕλη μετά τοῦ
φωτὸς, καὶ οὔτε ἣρπασεν ἐξ αὑτοῦ μέρος,καὶ ἐποίησε
τὰς ψυχάς. Πῶς δὲ, καὶ τὰ ἐναντία ἀκοινώνητα
συνεόιὸάσοησαν εἰς ἐνὸς κόσμου ποίησιν; ἣ πῶς 6
μὲν πονηρὸς κατεσκεύασε τὸ σῶμα, 6 δὲ ἀγαθὸς
τὴν ψυχὴν, καὶ ἓν ζῶον τὸν ἄνθρωπον ἀπετέλεσαν;
Ei δὲ κατά μίμησιν, ὡς πρωτότυπον εἰκόνος αῐτιον,
τὸ εἰκονιζόμενον, αἱ καθ’ ὑμᾶς ἀρχαὶ, ἄλλοι κόσμοι
είσὶν, ὧν καθ’ ὁμοίωσιν γέγονεν ό κόσμος. Οὐ γὰρ
ἓν εἶδος, οὑδὲ μία ἢ δύο μορφαὶ ὲν τοῖς οὖσιν, ἀλλ’
VARIAS LECTlONES.
(³ Leuncl. μόνων. ο Basil. ὑπὲρ οὐσίαν.
mmor“ Gn. XCIV.
τὸν τοῦ ῥόδου, καὶ τὸ ἄνθος, καὶ ἡ εὐωδία ἑκάστου
αὑτῶν, ρόδον λέγεται, καὶ ἐστι · καὶ οὑ τρία ρόδα λέ-
γονται ἐν τῇ συναριθμήσει, ἀλλά ῥόδον ἡ Midam). 6
κλάδος, καὶ τὸ ἄνθος.
dicitur, etest; nec tamen tres rosa: numerando dicuntur, sed rosa, quae radix, et surculus, et llos
exsistit.
ϐ’. ’Ότι δὲ οὑδὲ κατὰ ἀξίωμα καὶ κράτος ἔσονται
δύο ἁρχαὶ,οΰτω γινώσκομεν. Δύο μόνονά ὄντων, Θεοῦ
καὶ ἢ 6 ἕτερος τοῦ ἑτέρου ἐκράτει, καὶ ἦρχεν,
ἦ καὶ ἄλ).ακῆσαν τὰ ὑποτασσόμενοι ὑπὸ τῶν δύο ἀρχῶν,
συναῖδια αὑταῖς· καὶ οὑ δύο μόνον ἔσονται , ἀλλά
πλείονα · δύο μὲν τὰ ἄρχοντα, ἕτερα δὲ τὰ ἀρχόμενα.
Ἦ εἰ μὴ ἦσαν τὰ ἀρχόμενα συναῖδια ταῖς ἀρχαῖς, ἦν
ποτε χρόνος, ὅτε οὐκ ἦσαν ἀρχαί. ΜΛΝ. Εἶτα καὶ τῷ
σῷ Θεῷ, οὑ τὰ αὑτά συμϐήσεται ; ἢ γὰρ συναῖδιος a6-
τῷ ἦν, ἢ ὑποχείριος αὑτῴ ἡ κτίσις-ἢ ἦν καιρὸς ὅτε
οὑκ ἦρχεν. ΟΡΘ. Οὑχ οῦτως.Ἡ μὲν γὰρ κτίσις οὑ
συναῖδ.ος αὐτῷ · ἀεὶ δὲ καὶ Κύριος ἦν, καὶ ἔσται ἐξ·
ουσιόιζων ὲκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παράγειν οὐσίας
τῷ Λόγῳ αὑτοῦ καὶ τῷ Πνεύματι τοῦ στόματος αὑ-
τοῦ. Οὑτε δὲ 6 Λόγος αὑτοῦ προφορικὸς, ἀλλ’ οὑσιώ-
δης καὶ ἐννπόστατος, οὔτε τὸ στόμα αὑτοῦ, μέλος σωο
ματικὸν, οὒτε τὸ Πνεῦμα αὑτοῦ, πνοὴ λυομένη, ἀλλ’
ὑπεροὺσια πάντα τά τοῦ ὑπερουσίου θ, εὶ καὶ ἡμεῖς
ἐκ τῶν καθ’ ἡμᾶς κατανοοῦμεν τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς.
prolatitium est, sed substantivum ac personam constituens; neque os ejus membrum corporeum,
neque Spiritus ejus, halitus est, qui iu auras abeat : verum illius qui substantiam omnem su-
perat, omnia quoque supra substantiam sunt, etiamsi nos ex his qua; circa nos sunt, cea specule-
mur qua} sunt supra nos.
ι’. Ἀλλ’ οὑδὲ κατά φυσικὴν καὶ οὑσιώδη αἰτίαν
ἔσονται αἱ καθ’ ὑμᾶς δύο ἀρχαί· 6 γὰρ Πατὴρ
ὁμοουσίου Υἱοῦ γεννήτωρ, ἀΐδιος ἀϊδίου, ἀσώματος
ἀσωμάτου. Et οὖν αἱ καθ’ ὑμᾶς δύο ἀρχαὶ, κατά τὸ
φυσικὸν αἴτιον ἀρχαί εἱσι τῶν ὄντων, ἔσονται τά
πάντα ὁμοούσια, καὶ συναῖδια ταῖς καθ’ ὑμᾶς ἀρχαῖς·
Εἰ δὲ καὶ ἀΐδια, καὶ ἄτρεπτα, καὶ ἐναντία, καὶ ἀκοι-
νώνητα, καὶ ἄρχοντα, καὶ οὑκ ἀρχόμενα, καὶ κύρια,
καὶ οὑ δοῦλα. Εἰ δὲ κατά τὸ ποιητικὸν αἴτιον ἀρχαί
εἰσι τῶν ὄντων at καθ’ ὑμᾶς δύο ἀρχαὶ, οὑκ ὲκ τῆς
οὐσίας τοῦ Θεοῦ al ψυχαὶ, οὑδὲ ὲκ τῆς οὑσὶας τῆς
ὕλης τὰ σώματα, ἀλλ’ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι
παρήχθησαν ο καὶ οὔτε ἐπολέμησεν ἡ ὕλη μετά τοῦ
φωτὸς, καὶ οὔτε ἣρπασεν ἐξ αὑτοῦ μέρος,καὶ ἐποίησε
τὰς ψυχάς. Πῶς δὲ, καὶ τὰ ἐναντία ἀκοινώνητα
συνεόιὸάσοησαν εἰς ἐνὸς κόσμου ποίησιν; ἣ πῶς 6
μὲν πονηρὸς κατεσκεύασε τὸ σῶμα, 6 δὲ ἀγαθὸς
τὴν ψυχὴν, καὶ ἓν ζῶον τὸν ἄνθρωπον ἀπετέλεσαν;
Ei δὲ κατά μίμησιν, ὡς πρωτότυπον εἰκόνος αῐτιον,
τὸ εἰκονιζόμενον, αἱ καθ’ ὑμᾶς ἀρχαὶ, ἄλλοι κόσμοι
είσὶν, ὧν καθ’ ὁμοίωσιν γέγονεν ό κόσμος. Οὐ γὰρ
ἓν εἶδος, οὑδὲ μία ἢ δύο μορφαὶ ὲν τοῖς οὖσιν, ἀλλ’
VARIAS LECTlONES.
(³ Leuncl. μόνων. ο Basil. ὑπὲρ οὐσίαν.
mmor“ Gn. XCIV.