PG 94, col. 1527
φαινόμενον ἡδύ ° ὅςπρὸς καιρὸν μὲν τέρπει, ὔστε-
ρον δὲ πικρὸν καρπὸν ἀποδίδωσι, παρὰ τὸν νόμον
τοῦ Κτίσαντος γινόμενον , καὶ δοκοῦν ἀγαθὸν εί-
ναι, ὅπερ οὐκ ἔστιν. ἀγαθὸν , ἀλλὰ κυρίως κακόν.
Καὶ τὸ κακὸν ὁμοίως ο κυρίως μὲν κακὸν ἔστι καὶ
λέγεται , τὸ παρὰ τὸν νόμον τοῦ Κτίσαντος γινόμε-
νον. Λέγεται καὶ κακὸν, οὐ κυρίως, ἀλλὰ κατὰ τὴν
ἡμετέραν συνήθειαν, τὸ καθ’ ἡμετέραν αἴσθησιν
ἐπίπονον καὶ ἀληθινόν ιιι ⁸ ὅπερ, πρὸς μὲν τὸ παρὸν
ὀδύνας, ὕστερον δὲ καρπὸν σωτηρίας καὶ ἀεννάου
εὐφροσύνης ἀποδίδωσιν.
ις’. Εἰπὲ δὲ, ἁρχὴ παντὸς πράγματος μία, ἢ δύο;
οἷον ἡ ἀρχὴ καὶ αἰτία τῆς ψυχῆς, μία ἢ δύο;
MAN. Μία. Ei γὰρ δύο, πῶς ἐκ δύο ἐναντίων ἓν καὶ τὸ
αὐτὸ προέρχεται ; τὰ γὰρ παντελῶς ἐναντία ἀκοινώνη-
τον ἔχουσι παντελῶς τὴν ἐνέργειαν ο πῶς γὰρ ἡ ἄῡλος
ψυχὴ ἐξ ἀύλου καὶ ὕλης ierat; ἢ πῶς τῷ αὐτῷ τὰ
ἐναντία παρήχθησαν, μὴ ὁμονοήσαντα ; Παντελῶς
γὰρ ἀκοινώνητα, τὰ κατὰ φύσιν ἐναντία. ΟΡΘ. Κα-
λῶς έφης ο ἑκάστου τῶν ὄντων πάντων μία ἀρχή.
MAN. [Iuv-cl. τρόπῳ. ΟΡΘ. Τὸ εἶναι , ἀρχὴ τῶν δύο
ἀρχῶν, τῶν κατὰ σὲ, ἐστὶν, ἢ αἱ δύο ἀρχαὶ , ἀρχαὶ
τοῦ εἶναι ; MAN. Πρὸς τί γὰρ συντείνει τοῦτο;
ΟΡΘ. Ei μὲν τδ εἶναι ἀρχὴ τῶν κατὰ σὲ δύο ἀρχῶν,
ἰδοὺ μία ἀρχὴ, καὶ ού δύο. Ei γὰρ τὸ εἶναι ἀρχὴ τοῦ
εἶναι ἓν, μία οὖν ἀρχή. Οὐ γὰρ τὸ τοιῶσδε εἶναι,
φημὶ , τουτέστι κακὸν, εἶναι ἢ καλὸν, ἀλλ’ αὐτὸ τὸ
ἁπλῶς εἶναι· ἁρχὴ οὖνιι τῶν κατὰ σέ δύο ἀρχῶν,
μία ἁρχὴ, καὶ οὐ δύο· εί δὲ αί κατὰ at ἀρχαὶ, ἀρ·
χαὶ τοῦ εἶναι, ἔσονται δύο ἐναντία τοῦ αὐτοῦ πράγ-
ματος. Ὠσπερ γὰρ ἡ ἁπλῶς οὐσία, μία οὐσία, δε-
κτική ἐστι διαφόρων ποιοτήτων, καὶ κατὰ τοῦτο
λέγονται πολλαὶ οὐσίαι, οὕτω καὶ τὸ ἁπλῶς εἶναι ἐν
ἐστι, εί καὶ¹ ἐν διαφόροις θεωρούμενον, πολλὰ τὰ
Mra παρωνύμως ποιεί κατονομάζεσθαι. Ὀρίσω οὖν
ἀκοινώνητον εἶναι παντελῶς τὴν τῶν ἐναντίων ἐνέρ-
γειαν · οὐκ ἐκ δύο ἀρχῶν τὸ εἶναι, μάλιστα καὶ ἐναν-
τίων, ἀλλ’ ὲκ μιᾶς. Οὐ γάρ που τὸ εἶναι αἴτιον τοῦ
ὄντος · οὐ γὰρ προῆν τὸ εῖναι τοῦ ύντος. Ἐν τίνι γὰρ
ἐϐεωρεῖτος Ἀλλ’ ἐν τῷ ἀνάρχῳ ῧντι τὸ εἶναι Oeta-
ρούμενον,ἐν αὐτῷ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὡς αἰτίου ὑφέστηκε ·
μία οὖν ἁρχὴ τοῦ εἶναι, καὶ τὸ ἐναντίον ταύτης οὐκ Ῑ)
ἔστι.
tionem communem esse non posse: neque ex rduobus, ac praesertim contrariis, sed ex uno duntaxat
principio ortum habere. Non enim esse eute antiquius erat (in quo siquidem consideraretur‘i')
verum esse in eo quod sine principio estconsideratum, in ipso, et ει ipso tanquam ex auctore
exstitit. Ipsius igitur esse unum tantum principium est, cui nihil prorsus contrarium ad-
versatur.
ιζ’. Καὶ πάλιν· Ἠ ἀρχὴ τῆς ἑκάστου τῶν ὅντω
κινήσεως, μία, ἢ δύο; ἐΪίιτταρκτική τε, καὶ ἐνεργητι
κὴ, καὶ τοπικὴ. καὶ χρονικῆ. Ὑπαρκτικὴ μὲν,
VARIAE LECTIONES.
tu; [segne]. betze εωεηύειάλγεινόνε sic‘interpr. Basil. quod molestum est. ιι Deest οὖν in Basil., et cont—
ι ma sun . ›
mnta sunt. ›
ρον δὲ πικρὸν καρπὸν ἀποδίδωσι, παρὰ τὸν νόμον
τοῦ Κτίσαντος γινόμενον , καὶ δοκοῦν ἀγαθὸν εί-
ναι, ὅπερ οὐκ ἔστιν. ἀγαθὸν , ἀλλὰ κυρίως κακόν.
Καὶ τὸ κακὸν ὁμοίως ο κυρίως μὲν κακὸν ἔστι καὶ
λέγεται , τὸ παρὰ τὸν νόμον τοῦ Κτίσαντος γινόμε-
νον. Λέγεται καὶ κακὸν, οὐ κυρίως, ἀλλὰ κατὰ τὴν
ἡμετέραν συνήθειαν, τὸ καθ’ ἡμετέραν αἴσθησιν
ἐπίπονον καὶ ἀληθινόν ιιι ⁸ ὅπερ, πρὸς μὲν τὸ παρὸν
ὀδύνας, ὕστερον δὲ καρπὸν σωτηρίας καὶ ἀεννάου
εὐφροσύνης ἀποδίδωσιν.
ις’. Εἰπὲ δὲ, ἁρχὴ παντὸς πράγματος μία, ἢ δύο;
οἷον ἡ ἀρχὴ καὶ αἰτία τῆς ψυχῆς, μία ἢ δύο;
MAN. Μία. Ei γὰρ δύο, πῶς ἐκ δύο ἐναντίων ἓν καὶ τὸ
αὐτὸ προέρχεται ; τὰ γὰρ παντελῶς ἐναντία ἀκοινώνη-
τον ἔχουσι παντελῶς τὴν ἐνέργειαν ο πῶς γὰρ ἡ ἄῡλος
ψυχὴ ἐξ ἀύλου καὶ ὕλης ierat; ἢ πῶς τῷ αὐτῷ τὰ
ἐναντία παρήχθησαν, μὴ ὁμονοήσαντα ; Παντελῶς
γὰρ ἀκοινώνητα, τὰ κατὰ φύσιν ἐναντία. ΟΡΘ. Κα-
λῶς έφης ο ἑκάστου τῶν ὄντων πάντων μία ἀρχή.
MAN. [Iuv-cl. τρόπῳ. ΟΡΘ. Τὸ εἶναι , ἀρχὴ τῶν δύο
ἀρχῶν, τῶν κατὰ σὲ, ἐστὶν, ἢ αἱ δύο ἀρχαὶ , ἀρχαὶ
τοῦ εἶναι ; MAN. Πρὸς τί γὰρ συντείνει τοῦτο;
ΟΡΘ. Ei μὲν τδ εἶναι ἀρχὴ τῶν κατὰ σὲ δύο ἀρχῶν,
ἰδοὺ μία ἀρχὴ, καὶ ού δύο. Ei γὰρ τὸ εἶναι ἀρχὴ τοῦ
εἶναι ἓν, μία οὖν ἀρχή. Οὐ γὰρ τὸ τοιῶσδε εἶναι,
φημὶ , τουτέστι κακὸν, εἶναι ἢ καλὸν, ἀλλ’ αὐτὸ τὸ
ἁπλῶς εἶναι· ἁρχὴ οὖνιι τῶν κατὰ σέ δύο ἀρχῶν,
μία ἁρχὴ, καὶ οὐ δύο· εί δὲ αί κατὰ at ἀρχαὶ, ἀρ·
χαὶ τοῦ εἶναι, ἔσονται δύο ἐναντία τοῦ αὐτοῦ πράγ-
ματος. Ὠσπερ γὰρ ἡ ἁπλῶς οὐσία, μία οὐσία, δε-
κτική ἐστι διαφόρων ποιοτήτων, καὶ κατὰ τοῦτο
λέγονται πολλαὶ οὐσίαι, οὕτω καὶ τὸ ἁπλῶς εἶναι ἐν
ἐστι, εί καὶ¹ ἐν διαφόροις θεωρούμενον, πολλὰ τὰ
Mra παρωνύμως ποιεί κατονομάζεσθαι. Ὀρίσω οὖν
ἀκοινώνητον εἶναι παντελῶς τὴν τῶν ἐναντίων ἐνέρ-
γειαν · οὐκ ἐκ δύο ἀρχῶν τὸ εἶναι, μάλιστα καὶ ἐναν-
τίων, ἀλλ’ ὲκ μιᾶς. Οὐ γάρ που τὸ εἶναι αἴτιον τοῦ
ὄντος · οὐ γὰρ προῆν τὸ εῖναι τοῦ ύντος. Ἐν τίνι γὰρ
ἐϐεωρεῖτος Ἀλλ’ ἐν τῷ ἀνάρχῳ ῧντι τὸ εἶναι Oeta-
ρούμενον,ἐν αὐτῷ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὡς αἰτίου ὑφέστηκε ·
μία οὖν ἁρχὴ τοῦ εἶναι, καὶ τὸ ἐναντίον ταύτης οὐκ Ῑ)
ἔστι.
tionem communem esse non posse: neque ex rduobus, ac praesertim contrariis, sed ex uno duntaxat
principio ortum habere. Non enim esse eute antiquius erat (in quo siquidem consideraretur‘i')
verum esse in eo quod sine principio estconsideratum, in ipso, et ει ipso tanquam ex auctore
exstitit. Ipsius igitur esse unum tantum principium est, cui nihil prorsus contrarium ad-
versatur.
ιζ’. Καὶ πάλιν· Ἠ ἀρχὴ τῆς ἑκάστου τῶν ὅντω
κινήσεως, μία, ἢ δύο; ἐΪίιτταρκτική τε, καὶ ἐνεργητι
κὴ, καὶ τοπικὴ. καὶ χρονικῆ. Ὑπαρκτικὴ μὲν,
VARIAE LECTIONES.
tu; [segne]. betze εωεηύειάλγεινόνε sic‘interpr. Basil. quod molestum est. ιι Deest οὖν in Basil., et cont—
ι ma sun . ›
mnta sunt. ›