PG 95, col. 196
ιδ. σησὶν ἡ ραφὴ, ὅτι, 0ς ὀμολογήσει, ὅτι Τη-
σοῦς ἐστιν ὁ ἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐν αὐτῷ μενεῖ, καὶ αὐ-
τὸς ἐν τῷ Θεῷ. » Οὐκ εἶπεν ἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀλλʼ ὁ
Τιὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μόνος, ὁ εἶς.
ιε. Δύο φύσεις φατὲ τοῦ Χριστοῦ, ἢ μίαν; δύο,
φασί· ποίας ταύτας; θεότητα πάντως καὶ ἀνθρωπό-
τητα· πῶς οὖν οὐ Θεὸς φύσει καὶ ἄνθρωπος φύσει,
εἰ δύο φύσεις ἔχει; σχετικήν φατε τὴν ἔνωσιν τοῦ
Λόγου καὶ τῆς σαρκός; Ποῦ ἡ κένωσις; ποῦ ἡ σάρ-
κωσις; ποῦ ἡ ἐνανθρώπησις; εἰ γὰρ ἐπὶ σχετικῆς
ἐνώσεως ταῦτα ἐκλάβοιτε, πλείστας Θεοῦ σαρκώσεες
καὶ ἐνανθρωπήσεις, εἰ καὶ μερικὰς, εἰσάξετε· ποA-
λοῖς γὰρ θεοφόροις ἀνδράσι, δικαίοις, καὶ πατριαρ-
χααις, καὶ προφήταις σχετικῶς ἡνώθη Θεός· ἐφʼ ἐκά-
στου οὗν καθʼ ὑμᾶς σάρκωσῖιν καὶ ἐνανθρώπησιν
ις. Μιχαίας ἐ προφήτης περὶ τοῦ ἐκ Παρθένευ
τεχθέντος ἐν Bηθλεὲμ, ὧδέ φηει· « Καὶ ἔδοδει αὐτοῦ
ἀπʼ ἀρχῆς ἀφʼ ἡμερῶν αἰῶνος. » Πῶς τούτου αt ἔξ-
οδο ἀπʼ ἀρχῆς ἀφʼ ἡμερῶν αἱῶνος, εἱ μὴ καὶ Θεὸς
ἦν αὐτὸς προαιώνιος;
ιξʼ. Ὁ Κέριος τὴν προαιώνιον ὕπαρξιν ἐαυτοῦ
μαρτυρῶν φησιν. « Ἀμδν, ἀμὴν λέγω ὑμἔν, περὲν ἢ
Ἀβραὰμ γενέσθαι, ἐγώ εἱμι. » Καὶ πάλιν· Οὐδεὲς
ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν, εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
καταβὰς, ὁ Τἰὸς τοῦ ἀνθρώπου,ὁ ὡν ἐν τῷ οὐρανῷ.»
Πῶς ὁ ἐκ σπέρματος Δαβὶδ, ὁ υἱὲς Ἀβραὰμ, πρὶν
Ἀβραὰμ γενέσθαι, εἰ μὴ ὡς Θεός; πῶς δὲ υἱός ἐστι
τοῦ Ἀβραὰμ ὁ αὐτὸς, εἰ μὴ ἐπʼ ἐσχάτων γενόμενος
ἄνθρωπος; « Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν, εἰ
μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβὰς,ὁ Τἱὸς τοῦ ἀνθρώπον,
ὁ ὦν ἐν τῷ οὐρανῷ. » Καὶ πῶς ἐ ὦν ἐν τῷ οὐρανῷ
ἀναβαίνει εἰς τὸν οὐρανὸν, ἢ ὅτι αὐτὸς Θεὸς ὡν καὶ
ἄνθρωπος; καθὸ μὲν Θεὸς, συγκαταβατικῶς κάτεισιι,
καὶ σαρκοῦται, καὶ ἄνθρωπος γίνεται· καὶ τῶν οὐ-
ρανῶν, οὕτε μὴν τῶν πατρικῶν ἐξίσταται κβλπων·
καθὸ δὲ ἄνθρωπος γέγονεν, « ἄνεισιν ὅπου ἦν τὸ ερό-
τερον » ὡς Θεὸς, καθὼς πάλιν ὁ αὐτὸς ἀψευδὴς, ἡ
ἐνυπόστατος ἀλήθεια εἴρηκε· θεωρεῖτε τὸν Υἱὸν τοῦ
ἀνθρώπου ἀνερχόμενον ὅπου ἦν τὸ πρότερον. » Ὡς γὰρ
Θεὸς, προαιώνιός τε καὶ ἀπερίγραπτος, κἂν εἰ κατα-
βῆναι λέγηται. Κατάβασιν γὰρ αὐτοῦ τὴν συγκατά-
βασίν φαμεν, καὶταπείνωσιν, καὶ τὴν ἐπὶγῆς φανέρω-
σιν· ὡς δʼ ἄνθρωπος πεφηνῶς, ππεριγραπτὸς καὶ ὑπό-
χρονος.
illius accommodationem potius interpretamur, et humiliationem, atque sui in terra maaanlfestatio-
ιη. Τωάννης καὶ πρβδρομος καὶ βαπτιστής φησιν·
« Οὗτός ἐστιι περὶ οὗ εἶποτ Ὁπίσω μου ἔρχεται ἀνδρ,
va2 LECTONEs.
e Τurrianus legit καθʼ ἡμᾶς· In anoquoque igttur nostri similium. At potior est alia lectio, quam ct
σοῦς ἐστιν ὁ ἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐν αὐτῷ μενεῖ, καὶ αὐ-
τὸς ἐν τῷ Θεῷ. » Οὐκ εἶπεν ἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀλλʼ ὁ
Τιὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ μόνος, ὁ εἶς.
ιε. Δύο φύσεις φατὲ τοῦ Χριστοῦ, ἢ μίαν; δύο,
φασί· ποίας ταύτας; θεότητα πάντως καὶ ἀνθρωπό-
τητα· πῶς οὖν οὐ Θεὸς φύσει καὶ ἄνθρωπος φύσει,
εἰ δύο φύσεις ἔχει; σχετικήν φατε τὴν ἔνωσιν τοῦ
Λόγου καὶ τῆς σαρκός; Ποῦ ἡ κένωσις; ποῦ ἡ σάρ-
κωσις; ποῦ ἡ ἐνανθρώπησις; εἰ γὰρ ἐπὶ σχετικῆς
ἐνώσεως ταῦτα ἐκλάβοιτε, πλείστας Θεοῦ σαρκώσεες
καὶ ἐνανθρωπήσεις, εἰ καὶ μερικὰς, εἰσάξετε· ποA-
λοῖς γὰρ θεοφόροις ἀνδράσι, δικαίοις, καὶ πατριαρ-
χααις, καὶ προφήταις σχετικῶς ἡνώθη Θεός· ἐφʼ ἐκά-
στου οὗν καθʼ ὑμᾶς σάρκωσῖιν καὶ ἐνανθρώπησιν
ις. Μιχαίας ἐ προφήτης περὶ τοῦ ἐκ Παρθένευ
τεχθέντος ἐν Bηθλεὲμ, ὧδέ φηει· « Καὶ ἔδοδει αὐτοῦ
ἀπʼ ἀρχῆς ἀφʼ ἡμερῶν αἰῶνος. » Πῶς τούτου αt ἔξ-
οδο ἀπʼ ἀρχῆς ἀφʼ ἡμερῶν αἱῶνος, εἱ μὴ καὶ Θεὸς
ἦν αὐτὸς προαιώνιος;
ιξʼ. Ὁ Κέριος τὴν προαιώνιον ὕπαρξιν ἐαυτοῦ
μαρτυρῶν φησιν. « Ἀμδν, ἀμὴν λέγω ὑμἔν, περὲν ἢ
Ἀβραὰμ γενέσθαι, ἐγώ εἱμι. » Καὶ πάλιν· Οὐδεὲς
ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν, εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
καταβὰς, ὁ Τἰὸς τοῦ ἀνθρώπου,ὁ ὡν ἐν τῷ οὐρανῷ.»
Πῶς ὁ ἐκ σπέρματος Δαβὶδ, ὁ υἱὲς Ἀβραὰμ, πρὶν
Ἀβραὰμ γενέσθαι, εἰ μὴ ὡς Θεός; πῶς δὲ υἱός ἐστι
τοῦ Ἀβραὰμ ὁ αὐτὸς, εἰ μὴ ἐπʼ ἐσχάτων γενόμενος
ἄνθρωπος; « Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν, εἰ
μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβὰς,ὁ Τἱὸς τοῦ ἀνθρώπον,
ὁ ὦν ἐν τῷ οὐρανῷ. » Καὶ πῶς ἐ ὦν ἐν τῷ οὐρανῷ
ἀναβαίνει εἰς τὸν οὐρανὸν, ἢ ὅτι αὐτὸς Θεὸς ὡν καὶ
ἄνθρωπος; καθὸ μὲν Θεὸς, συγκαταβατικῶς κάτεισιι,
καὶ σαρκοῦται, καὶ ἄνθρωπος γίνεται· καὶ τῶν οὐ-
ρανῶν, οὕτε μὴν τῶν πατρικῶν ἐξίσταται κβλπων·
καθὸ δὲ ἄνθρωπος γέγονεν, « ἄνεισιν ὅπου ἦν τὸ ερό-
τερον » ὡς Θεὸς, καθὼς πάλιν ὁ αὐτὸς ἀψευδὴς, ἡ
ἐνυπόστατος ἀλήθεια εἴρηκε· θεωρεῖτε τὸν Υἱὸν τοῦ
ἀνθρώπου ἀνερχόμενον ὅπου ἦν τὸ πρότερον. » Ὡς γὰρ
Θεὸς, προαιώνιός τε καὶ ἀπερίγραπτος, κἂν εἰ κατα-
βῆναι λέγηται. Κατάβασιν γὰρ αὐτοῦ τὴν συγκατά-
βασίν φαμεν, καὶταπείνωσιν, καὶ τὴν ἐπὶγῆς φανέρω-
σιν· ὡς δʼ ἄνθρωπος πεφηνῶς, ππεριγραπτὸς καὶ ὑπό-
χρονος.
illius accommodationem potius interpretamur, et humiliationem, atque sui in terra maaanlfestatio-
ιη. Τωάννης καὶ πρβδρομος καὶ βαπτιστής φησιν·
« Οὗτός ἐστιι περὶ οὗ εἶποτ Ὁπίσω μου ἔρχεται ἀνδρ,
va2 LECTONEs.
e Τurrianus legit καθʼ ἡμᾶς· In anoquoque igttur nostri similium. At potior est alia lectio, quam ct