PG 95, col. 48
μερικῶν φέρεται, ἀλλʼ ἐπειδὴ κατάλληλος ὁ Τρισάγιος
ὕμνος, καὶ ἐνδεικτικὸς τῶν τριῶν ὑποστάσεων, ἀπρε-
πὲς τὸ τῶν τριῶν ἐπιδεικτικὸν ἐφʼ ἑνὸ, λέγεσθααι.
Εἰ γὰρ ἐφʼ ἐνὸς λέγοιτο, οὐ τριῶν ὑποστάσεων ἐν-
δεικτικόν· εἰ δὲ τριῶν πάντως ἐνδεικτικὸν, οὐκ ἐφʼ
ἑνὸς λεχθήσεται.
ιὲ. Ἐτι τοῦ αὐτοῦ Κυρίλλου, ἐκ τοῦ πρὸς Ἐρ-
μείαν ἐ λόγου, οὗ ἡ ἀρ,ὴ, Τ3ν δὴ σeὸν ἐκ Θεοῦ-
« Κὰν γοῦν ἐν ἰσότητι τεθέντος τεῖς ἀγγέλοις ἀνὸʼ
ὅτου δὴ οὖν, ὁ μὲν πατρικοῖς ἐναγλαῖζεται θώκοις,
καὶ συνεδρεύει τῷ Πατρί· οἱ δὲ οἶον παρεΘτᾶσιν ἐν
κύκλῳ τῆς ἐπʼ αὐτῷ δουλείας, οὐκ ἀτιμάζοντες τὸ
μέτρον· καὶ ὁ μὲν ἔστι τε καὶ λέγεται Κύριος Σα-
γῆν τῆς δόξης αὐτοῦ; Ἀρα οἕν sτὸ πεποιῆσθαι λέ-
γειν τὸν ὧδε τεθαυμασμένον καὶ πρὸς τῶν ἐχόντων
λῆξιν εὐκλείας τῆς ἀνωτάτω, ψυχρᾶς καὶ ἐώλου
νόσημα φρενός. ε Καὶ τί ἀντερεῖ, μὴ παρεστάναι
τῷ Υἰῷ τὰ Σεραφὶμ, ἢ μὴ ευνενφημεῖσθαι τοῦτον
τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι, καὶ σὺν Πατρὶ καὶ
Πνεύματι τὸν ὕμνον δέχεσθαι, καὶ ἅγιον εἶναι, καὶ
Κύριον Σαβαὼθ, καὶ πλήρη εἶναι τὸν οὐρανὸν καὶ
τὴν γῆν τῆς δόξης αὐτοῦ; Ἀλλʼ οὐχ ὁ ταῦτα λέγων,
μόνῳ τῷ ἱῷτὸν Τρισάγιον ἀνατίθησιν ὕμνον, ῶσπερ
εἰ τις ὑμνήσοι τὴν δωδεκάδα τῶν θείων ἀποστόλων,
λέγων αὐτὴῦ δωδεκάχορδον λύραν τοῦ Πνεύματος,
οὐδένα μὲν τῶν ἀποστόλων ἀφῆκεν ἀγέραστον· ἔκα-
στος γὰρ μία χορδὴ τοῦ Πνεύματος εἴρηται,οὐκ εἰς
ἕκαστον δὲ μόνον ὁ ὕμνος ἀναφέρεται. Οὐ γὰρ Dέ-
τρος μόνος δωδεκάχορδος λύρα τοῦ Πνεύματος, οὐδὲ
μὴν Ἀνδρέας, ἀλλʼ ἡ δωδεκὰς ἅπασα. Κᾶν τις ὑμνῶν
τὸν Πέτρον τυχὸν, ἐρεῖ μὲν τὸν ὕμνον, ἀλλʼ οὐκ αὐ-
τὸν μόνον ὁ ὕμνος αἰνίξαιτο , ἀλλὰ συνανυμνήσοι σὺν
αὐτῷ ἅπαντα τὸν ἀποετόλων χορόν· εἰ δέ γε εἴποι, 1t
τῶν ἀποστόλων δωδεκάχορδος λύρα, ὁ ἐκ Βηθσαῖδα
Ἰωάννα υἱὸς, ὁ ἐν ώμῃ μαρτυρήσας ἐπὶ Nέρω-
νος, ψεύστην ἑαυτὸν ἐπέδειξεν. Οὕτως εἴ τις εἴποι
Ἀγιος, ἄγτοe, ἄγιος, ὁ σταυρωθεὶς δι ἡμᾶς, βλά-
σφημος ἀποφανθήσεται· ὄμοίως καὶ ὁ φάσκων ,
ἔρσέγεος ό σταυρωθεὶς διʼ ἡμᾶς.
A92 amn-
reus erit: neesen ille qui ciserit : ersanctus
ια. Τοῦ αὐτοῦ ἀγίου Κυρίλλου, ἀπὸ τοῦ πέμπτου
λόγου τοῦ πρὸς Ἐρμείαν, οὗ ἡ ἀρχὴ, Κλεν, ἀε
παντός ἡμῖν. « Καὶ μὴν ἐν κύκλῳ τὸν ὑπερφυᾶ τε,
καὶ ἐπηρμένον περιεστᾶσι θρόνον δοξολογοῦντα τὰ
Σεραφφὶμ, ἅγιόν τε αὐτὸν, καὶ μὴν ὅτι καὶ Κύριον
τῶν δυνάμεων ὀνομάζοντα, πλήρη τε εἶναι λέγοντα
τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν τῆς δόξης αὐτοῦ. Ὁ δὲ δὴ
κατάρχων ἐν ἴσῳ τῶν ὅλων, ίσόχειρ τε καὶ ἰεοσθενὴς
τῷ Πατρὶ, καὶ οὐ μεῖον εὐκλεής. Ἐμπλεα γὰρ τὰ
d Apud Cyrill. et in R. 1 θάκοις. Apud Cyrillum ἔρα οὗν, et infra οὐ ψυχρᾶς, ut inrcod. R3442.
ὕμνος, καὶ ἐνδεικτικὸς τῶν τριῶν ὑποστάσεων, ἀπρε-
πὲς τὸ τῶν τριῶν ἐπιδεικτικὸν ἐφʼ ἑνὸ, λέγεσθααι.
Εἰ γὰρ ἐφʼ ἐνὸς λέγοιτο, οὐ τριῶν ὑποστάσεων ἐν-
δεικτικόν· εἰ δὲ τριῶν πάντως ἐνδεικτικὸν, οὐκ ἐφʼ
ἑνὸς λεχθήσεται.
ιὲ. Ἐτι τοῦ αὐτοῦ Κυρίλλου, ἐκ τοῦ πρὸς Ἐρ-
μείαν ἐ λόγου, οὗ ἡ ἀρ,ὴ, Τ3ν δὴ σeὸν ἐκ Θεοῦ-
« Κὰν γοῦν ἐν ἰσότητι τεθέντος τεῖς ἀγγέλοις ἀνὸʼ
ὅτου δὴ οὖν, ὁ μὲν πατρικοῖς ἐναγλαῖζεται θώκοις,
καὶ συνεδρεύει τῷ Πατρί· οἱ δὲ οἶον παρεΘτᾶσιν ἐν
κύκλῳ τῆς ἐπʼ αὐτῷ δουλείας, οὐκ ἀτιμάζοντες τὸ
μέτρον· καὶ ὁ μὲν ἔστι τε καὶ λέγεται Κύριος Σα-
γῆν τῆς δόξης αὐτοῦ; Ἀρα οἕν sτὸ πεποιῆσθαι λέ-
γειν τὸν ὧδε τεθαυμασμένον καὶ πρὸς τῶν ἐχόντων
λῆξιν εὐκλείας τῆς ἀνωτάτω, ψυχρᾶς καὶ ἐώλου
νόσημα φρενός. ε Καὶ τί ἀντερεῖ, μὴ παρεστάναι
τῷ Υἰῷ τὰ Σεραφὶμ, ἢ μὴ ευνενφημεῖσθαι τοῦτον
τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι, καὶ σὺν Πατρὶ καὶ
Πνεύματι τὸν ὕμνον δέχεσθαι, καὶ ἅγιον εἶναι, καὶ
Κύριον Σαβαὼθ, καὶ πλήρη εἶναι τὸν οὐρανὸν καὶ
τὴν γῆν τῆς δόξης αὐτοῦ; Ἀλλʼ οὐχ ὁ ταῦτα λέγων,
μόνῳ τῷ ἱῷτὸν Τρισάγιον ἀνατίθησιν ὕμνον, ῶσπερ
εἰ τις ὑμνήσοι τὴν δωδεκάδα τῶν θείων ἀποστόλων,
λέγων αὐτὴῦ δωδεκάχορδον λύραν τοῦ Πνεύματος,
οὐδένα μὲν τῶν ἀποστόλων ἀφῆκεν ἀγέραστον· ἔκα-
στος γὰρ μία χορδὴ τοῦ Πνεύματος εἴρηται,οὐκ εἰς
ἕκαστον δὲ μόνον ὁ ὕμνος ἀναφέρεται. Οὐ γὰρ Dέ-
τρος μόνος δωδεκάχορδος λύρα τοῦ Πνεύματος, οὐδὲ
μὴν Ἀνδρέας, ἀλλʼ ἡ δωδεκὰς ἅπασα. Κᾶν τις ὑμνῶν
τὸν Πέτρον τυχὸν, ἐρεῖ μὲν τὸν ὕμνον, ἀλλʼ οὐκ αὐ-
τὸν μόνον ὁ ὕμνος αἰνίξαιτο , ἀλλὰ συνανυμνήσοι σὺν
αὐτῷ ἅπαντα τὸν ἀποετόλων χορόν· εἰ δέ γε εἴποι, 1t
τῶν ἀποστόλων δωδεκάχορδος λύρα, ὁ ἐκ Βηθσαῖδα
Ἰωάννα υἱὸς, ὁ ἐν ώμῃ μαρτυρήσας ἐπὶ Nέρω-
νος, ψεύστην ἑαυτὸν ἐπέδειξεν. Οὕτως εἴ τις εἴποι
Ἀγιος, ἄγτοe, ἄγιος, ὁ σταυρωθεὶς δι ἡμᾶς, βλά-
σφημος ἀποφανθήσεται· ὄμοίως καὶ ὁ φάσκων ,
ἔρσέγεος ό σταυρωθεὶς διʼ ἡμᾶς.
A92 amn-
reus erit: neesen ille qui ciserit : ersanctus
ια. Τοῦ αὐτοῦ ἀγίου Κυρίλλου, ἀπὸ τοῦ πέμπτου
λόγου τοῦ πρὸς Ἐρμείαν, οὗ ἡ ἀρχὴ, Κλεν, ἀε
παντός ἡμῖν. « Καὶ μὴν ἐν κύκλῳ τὸν ὑπερφυᾶ τε,
καὶ ἐπηρμένον περιεστᾶσι θρόνον δοξολογοῦντα τὰ
Σεραφφὶμ, ἅγιόν τε αὐτὸν, καὶ μὴν ὅτι καὶ Κύριον
τῶν δυνάμεων ὀνομάζοντα, πλήρη τε εἶναι λέγοντα
τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν τῆς δόξης αὐτοῦ. Ὁ δὲ δὴ
κατάρχων ἐν ἴσῳ τῶν ὅλων, ίσόχειρ τε καὶ ἰεοσθενὴς
τῷ Πατρὶ, καὶ οὐ μεῖον εὐκλεής. Ἐμπλεα γὰρ τὰ
d Apud Cyrill. et in R. 1 θάκοις. Apud Cyrillum ἔρα οὗν, et infra οὐ ψυχρᾶς, ut inrcod. R3442.