PG 98, col. 573
μετανοίας λόγου, ἀπέλυσεν πάντας. Καὶ προσκαλε-
σάμενος τὸν ἐδβᾶν ὁ ἀρχιεπίσκοπος, λέγει αὐτῷ·
Χαίροις, κύρι Μάρκε, πόθεν ἡμῖν ἤγαγες τὸν ἀληθῶς
δοῦλον τοῦ Χριστοῦ τὸν κύριν Γρηγόριον τὸν νέον,
τὸν πόθῳ καταλαβόντα τοὺς ὄντως καὶ σωτηρίους καὶ
ἀγίους τέπους τούτους, ἐν οἶς ὁ Κύριος διʼ ἡμᾶς τὰ
πάθη ἐδέξατο; Ὁ δὲ ἀδβῖς ἀπεκρίθη· Οὐχ ἡμεῖς
ἠγάγομεν αὐτὸν, δέσποτα, ἀλλʼ ὁ Χριστὸς ὁ Υἱῆς τοῦ
Θεοῦ, ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλων σωθῆναι, καὶ εἰς
ἐπίγνωσπν ἀληθείας ἐλθεῖν, καί σου ἡ εὐχὴ, Πάτερ
ἀγιώτατε. Ἐκπλαγεὶς·δὲ ὁ ρηγόριος ἐπὶ τῇ κλήσει
τοῦ ὀνόματος τοῦ Δββᾶ οὐδέπω γὰρ ἐπέγνω τὸ ὄνομα
αὐτοῦ, τοσοῦτον χρόνον μετʼ αὐτῶν πεποιηκὼς, οὐδὲ
τῶν σννόντων αὐτῷ ἐτέρων δύο μοναχῶν, μηδὲ πά-
λιν τολμήσας αὐτοὺς ἐρωτῆσαι, τίνες ἐκέκληνται.
Πάλιν δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος φωνήσας καὶ τοὺς δύο ἐτέ-
ρους μοναχοὺς, λέγει αὐτοῖς· Κύρι ἀββᾷ Σεραπίων,
καὶ σὺ, κύρι ἀββᾶ Λεόντιε, χάριν ἔχω τῷ Θεῷ τῷ ἐν-
δυναμώσαντι ὑμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ καταξιώ-
σαντι ὑμᾶς διὰ τῆς τοῦ ἀγίου Πνεύματος χάριτος,
τοιοῦτον ἐγρήγορον ἄνδρα τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηρὸν, τῷ
πνεύματι ζέοντα, καὶ τῷ Κυρίῳ γνησίως δουλεύοντα,
καὶ τῇ ἐλπίδι ἀεὶ χαίροντα, καὶ τῇ προσευχῇ ἀνεν-
δότως προσκαρτεροῦντα κατὰ τὸν θεῖον καὶ μακά-
ριον Ἀπόστολον, ἀγαγεῖν εἰς τοὺς ἀγίους τόπους,
καὶ πληρῶσαι αὐτοῦ τὴν ἐπιθυμίαν· λοιπὸν δὲ καὶ
πρὸς τὴν ἡμετέραν μετριότητα.Ταῦτα εἰπὼν ὁ ἀρχι-
επίσκοπος λέγει· Ἐχω μὲν, τεκνία μου, καὶ ἄλλα
τινὰ διαλεχθῆναι ὑμῖν περὶ τοῦ παιδός· ἀλλʼ ἐπειδὴ
καιρὸς τοῦ ποιεῖν τῷ Κυρίῳ, καὶ πάλιν ἀναγγελῶ
ὐμῖν περὶ αὐτοῦ ἃ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν.
18. ΕΕἰσελθὼν δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ
τὴν θείαν ἐπιτελέσαι μυσταγωγίαν, ἐκέλευσεν τῷ
ἀρχιδιακόνῳ ἐαυτοῦ στῆσαι τὸν Ερηγόριον εἰς τὰ
δεξιὰ μέρη τοῦ ἄμβωνος.ʼΠν δὲ κατανενυγμένος τῇ
ψυχῇ πάνυ καὶ τῇ καρδίᾳ, ἐκχέων ποταμοὺς δα-
κρύων, ἄνω τὸν νοῦν ἔχων ἀδιαλείπτως. Ἐώρακεν δὲ
ὁ μακαριος Ερηγόριος καὶ τὴν παρεστῶσαν τοῦ ἀγίου
Πνεύματος χάριν τῷ ἀγίῳ Μακαρίῳ τῷ ἀρχιεπισκό-
πῳ. Εἶτα μεταλαβόντες τῶν ἀγίων καὶ ἀχράντων
μυστηρίων, καὶ μετὰ τὴν ἀπόλυσιν ἐκέλευσεν ὁ ἀρχι-
επίσκοπος τὸν ἔΓρηγόριον ἀνακληθῆναι ἐν τῇ τρα-
πέζῃ αὐτοῦ σὺν τῶν μοναχῶν τῶν τριῶν· λοιπὸν δὲ
καὶ τὸν ἡγούμενον τοῦ μοναστηρίου σὺντῶν ἀδελφῶν,
καὶ ἠρίστησαν μετὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἐν τῇ ἡμέρᾳ
τῆς ἀγίας καὶ μεγάλης Κυριακῆς. Εἶτα, ἵνα λόγον
σύντομον συνέλω, τῇ ἐπαύριον εἰσελθὼν ὁ ἀββᾶς Μάρ-
κος ἔπεσεν παρὰτοὺς πόδας τοῦ ἀρχιεπισκόπου λέγων
αὐτῷ· Εὐξαι ὑπὲρ ἐμοῦ, Πάτερ, καὶ ἀπόλυσον ἡμᾶς,
Τim. n, 4. ¹ Philpp. Iv, 4, 6.
(83) Apud Gruos sequioris vtatis κύρις appel-
Iattio hosoris erat iuter ltrvues prσ κκύριὸς, quo
j dm Dettm unum hac voce desgare soliti essent.
Qua ratione Latini quoque Deum fDominum, homi-
ns Domnos dicere ttæperunt. In Prato Joannis
hucratæ, qui ct Mos hus, leontii nostti æqualis,
nihil occmrit frequetius, quam hujusmodi formula
κύρι Ἀδβs.
(84) Græci Latinique ambonem divere suggestum
in tem plis, unde et rpiscopi conciones habere, et
dcωni Evangelium pronuntiarc , et eantores
pstuluus anee, et anagnostæ scros Iibrosς legeree
uulebant. Excmplis es ntm ind get. Mnent vto
σάμενος τὸν ἐδβᾶν ὁ ἀρχιεπίσκοπος, λέγει αὐτῷ·
Χαίροις, κύρι Μάρκε, πόθεν ἡμῖν ἤγαγες τὸν ἀληθῶς
δοῦλον τοῦ Χριστοῦ τὸν κύριν Γρηγόριον τὸν νέον,
τὸν πόθῳ καταλαβόντα τοὺς ὄντως καὶ σωτηρίους καὶ
ἀγίους τέπους τούτους, ἐν οἶς ὁ Κύριος διʼ ἡμᾶς τὰ
πάθη ἐδέξατο; Ὁ δὲ ἀδβῖς ἀπεκρίθη· Οὐχ ἡμεῖς
ἠγάγομεν αὐτὸν, δέσποτα, ἀλλʼ ὁ Χριστὸς ὁ Υἱῆς τοῦ
Θεοῦ, ὁ πάντας ἀνθρώπους θέλων σωθῆναι, καὶ εἰς
ἐπίγνωσπν ἀληθείας ἐλθεῖν, καί σου ἡ εὐχὴ, Πάτερ
ἀγιώτατε. Ἐκπλαγεὶς·δὲ ὁ ρηγόριος ἐπὶ τῇ κλήσει
τοῦ ὀνόματος τοῦ Δββᾶ οὐδέπω γὰρ ἐπέγνω τὸ ὄνομα
αὐτοῦ, τοσοῦτον χρόνον μετʼ αὐτῶν πεποιηκὼς, οὐδὲ
τῶν σννόντων αὐτῷ ἐτέρων δύο μοναχῶν, μηδὲ πά-
λιν τολμήσας αὐτοὺς ἐρωτῆσαι, τίνες ἐκέκληνται.
Πάλιν δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος φωνήσας καὶ τοὺς δύο ἐτέ-
ρους μοναχοὺς, λέγει αὐτοῖς· Κύρι ἀββᾷ Σεραπίων,
καὶ σὺ, κύρι ἀββᾶ Λεόντιε, χάριν ἔχω τῷ Θεῷ τῷ ἐν-
δυναμώσαντι ὑμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ καταξιώ-
σαντι ὑμᾶς διὰ τῆς τοῦ ἀγίου Πνεύματος χάριτος,
τοιοῦτον ἐγρήγορον ἄνδρα τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηρὸν, τῷ
πνεύματι ζέοντα, καὶ τῷ Κυρίῳ γνησίως δουλεύοντα,
καὶ τῇ ἐλπίδι ἀεὶ χαίροντα, καὶ τῇ προσευχῇ ἀνεν-
δότως προσκαρτεροῦντα κατὰ τὸν θεῖον καὶ μακά-
ριον Ἀπόστολον, ἀγαγεῖν εἰς τοὺς ἀγίους τόπους,
καὶ πληρῶσαι αὐτοῦ τὴν ἐπιθυμίαν· λοιπὸν δὲ καὶ
πρὸς τὴν ἡμετέραν μετριότητα.Ταῦτα εἰπὼν ὁ ἀρχι-
επίσκοπος λέγει· Ἐχω μὲν, τεκνία μου, καὶ ἄλλα
τινὰ διαλεχθῆναι ὑμῖν περὶ τοῦ παιδός· ἀλλʼ ἐπειδὴ
καιρὸς τοῦ ποιεῖν τῷ Κυρίῳ, καὶ πάλιν ἀναγγελῶ
ὐμῖν περὶ αὐτοῦ ἃ ὁ Κύριος ἐγνώρισεν ἡμῖν.
18. ΕΕἰσελθὼν δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ
τὴν θείαν ἐπιτελέσαι μυσταγωγίαν, ἐκέλευσεν τῷ
ἀρχιδιακόνῳ ἐαυτοῦ στῆσαι τὸν Ερηγόριον εἰς τὰ
δεξιὰ μέρη τοῦ ἄμβωνος.ʼΠν δὲ κατανενυγμένος τῇ
ψυχῇ πάνυ καὶ τῇ καρδίᾳ, ἐκχέων ποταμοὺς δα-
κρύων, ἄνω τὸν νοῦν ἔχων ἀδιαλείπτως. Ἐώρακεν δὲ
ὁ μακαριος Ερηγόριος καὶ τὴν παρεστῶσαν τοῦ ἀγίου
Πνεύματος χάριν τῷ ἀγίῳ Μακαρίῳ τῷ ἀρχιεπισκό-
πῳ. Εἶτα μεταλαβόντες τῶν ἀγίων καὶ ἀχράντων
μυστηρίων, καὶ μετὰ τὴν ἀπόλυσιν ἐκέλευσεν ὁ ἀρχι-
επίσκοπος τὸν ἔΓρηγόριον ἀνακληθῆναι ἐν τῇ τρα-
πέζῃ αὐτοῦ σὺν τῶν μοναχῶν τῶν τριῶν· λοιπὸν δὲ
καὶ τὸν ἡγούμενον τοῦ μοναστηρίου σὺντῶν ἀδελφῶν,
καὶ ἠρίστησαν μετὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἐν τῇ ἡμέρᾳ
τῆς ἀγίας καὶ μεγάλης Κυριακῆς. Εἶτα, ἵνα λόγον
σύντομον συνέλω, τῇ ἐπαύριον εἰσελθὼν ὁ ἀββᾶς Μάρ-
κος ἔπεσεν παρὰτοὺς πόδας τοῦ ἀρχιεπισκόπου λέγων
αὐτῷ· Εὐξαι ὑπὲρ ἐμοῦ, Πάτερ, καὶ ἀπόλυσον ἡμᾶς,
Τim. n, 4. ¹ Philpp. Iv, 4, 6.
(83) Apud Gruos sequioris vtatis κύρις appel-
Iattio hosoris erat iuter ltrvues prσ κκύριὸς, quo
j dm Dettm unum hac voce desgare soliti essent.
Qua ratione Latini quoque Deum fDominum, homi-
ns Domnos dicere ttæperunt. In Prato Joannis
hucratæ, qui ct Mos hus, leontii nostti æqualis,
nihil occmrit frequetius, quam hujusmodi formula
κύρι Ἀδβs.
(84) Græci Latinique ambonem divere suggestum
in tem plis, unde et rpiscopi conciones habere, et
dcωni Evangelium pronuntiarc , et eantores
pstuluus anee, et anagnostæ scros Iibrosς legeree
uulebant. Excmplis es ntm ind get. Mnent vto