PG 98, col. 771
§ VI.
Vens. 6. Oriens ipse ibi vadit ad“ austrum, et
gyrat ad aquilonem.
Jam obiter Ecclesiastes elementorum sensu ca-
rentium obsequium enuntiat et famulatum, qua:
ex ejus praescripto, qui condita ordinavit atque
distinxit, eodem gyro eamdem ineunt ac redeunt
viam: atque hinc ut coerceret comprimeretque
elationem humanae mentis, atque ab operibus na-
tura: Oppositis ad justa et natura: consentanea de-
duceret; nihil amplius quam quae oculis usurpa-
mus, commemoravit: quod nempe, ut jam dixi-
mus, 21 ad tirones etiamtum et nondum satis
eruditos sermonem haberet; ejusque rei causa
immensum tantummodo atque interminatam solis
iter describit, dicendo: ι Ει gyrat ad aquilonem.»
Nec tamen diserte dixit, utrum. ut quidam ex
opinione sua tradiderunt, iul'ra terram commeans
ad horizontem redeat orientalem, et quantum orbis
terrarum infra nos est, radiis illustret; an, ut alii
arbitrantur, eodem oblique revertatur? Nihil, in-
quam, huiusmodi aperte indicavit: quippe illud
gyrat utrdque modo accipere quis possit, etin
utramque sententiam, ut libet, explicare atque
pertrahere (40). Cancrum solem per inferius he-
misphaerium discurrere, et ad horizontem iterum
remeare verissime demonstratur argumento a
cmterorum astrorum, quae lixa, quaeque errantia
sunt, concitatioribus motibus et ordinibus ad rem
confirmandam desumpto. Addidit sane:
Cyro! gyrum, vadit spiritus, et in circulos suos
revertitur spiritus (41)
Universum hunc mundum ad circuli rationem
³³ Psal. cxi, ’7.
ςξθ) ξριιεί ιιΧΧ, ordo verborum est, Αὐτὸς ἀναο
ἰ’έλλων ἐκεῖ.. . .
(‘9) Era“? ei, “"9993 se}: 3.5599??? ἒῖίίὲυῆδίο
qui de mundo deque planetarum orbitis ac de tellu-
ris forma si minus \era, at veris tamen propiora
traderent. Sed iis, ut lit, adversabantur nou pauci,
qui aniles fabellas, quas imberbes didicerant, reli- 0 aerem decurrere meridionales partes, ascendensque
iose retinendas putabant; quorum facile princeps
lose retinentius putaualtt; quorum tuum: princeps
fuitCosmas ludicoplcustcs, proximus eorum tempo-
rum: scribebat enim circa annum 540, aut serius
aliquanto. ιδ porro, eum de plagis dixisset quae
habitantur, ac de iis quae incolas nullos ha-
bere ferebantur, haec de solis cursu adiecit:
Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, ἐροῦμεν , λαμϐάνοντες
μὲν κατὰ τὴν θείαν ραφὴν , εξ ἀνατολῶν-τὸν. ἥλιον
ιπορευόμενον διὰ τοῦ dispersu νότια μέρη , ῦψούμενον
καὶ φαίνοντα ἐπὶ τὸνβοῤῥᾶν πάσῃ-τῇ οἰκουμένῃ·
τὸ arma; τῆς γῆς τδ βόρειον καῖ δυτικδν μεσολαξ
δοῦν, ποιεῖ νύκτα “ περαιτέρω τῆς-γῆς ταρτης κατα
τὸν Ὠκεανὸν καὶ τὴν γῆν ’τὴν πέραν τοῦ Ὠκεανοῦ
’.κατ’ αὐτὰ μέρη ' εἶταλοιπδν ἐπὶ. δυσμάσι γινόμενος
6 ᾗλιρξ ὑπὸ 5'5“ ῦιξιοξ τῇς γῇς καὶ διατρέχων. ἐπάνω
τοῦ Ὠκεανοῦ διὰ τῶν βορείων μερῶν, ποιεί ἐνταῦθα
Vens. 6. Oriens ipse ibi vadit ad“ austrum, et
gyrat ad aquilonem.
Jam obiter Ecclesiastes elementorum sensu ca-
rentium obsequium enuntiat et famulatum, qua:
ex ejus praescripto, qui condita ordinavit atque
distinxit, eodem gyro eamdem ineunt ac redeunt
viam: atque hinc ut coerceret comprimeretque
elationem humanae mentis, atque ab operibus na-
tura: Oppositis ad justa et natura: consentanea de-
duceret; nihil amplius quam quae oculis usurpa-
mus, commemoravit: quod nempe, ut jam dixi-
mus, 21 ad tirones etiamtum et nondum satis
eruditos sermonem haberet; ejusque rei causa
immensum tantummodo atque interminatam solis
iter describit, dicendo: ι Ει gyrat ad aquilonem.»
Nec tamen diserte dixit, utrum. ut quidam ex
opinione sua tradiderunt, iul'ra terram commeans
ad horizontem redeat orientalem, et quantum orbis
terrarum infra nos est, radiis illustret; an, ut alii
arbitrantur, eodem oblique revertatur? Nihil, in-
quam, huiusmodi aperte indicavit: quippe illud
gyrat utrdque modo accipere quis possit, etin
utramque sententiam, ut libet, explicare atque
pertrahere (40). Cancrum solem per inferius he-
misphaerium discurrere, et ad horizontem iterum
remeare verissime demonstratur argumento a
cmterorum astrorum, quae lixa, quaeque errantia
sunt, concitatioribus motibus et ordinibus ad rem
confirmandam desumpto. Addidit sane:
Cyro! gyrum, vadit spiritus, et in circulos suos
revertitur spiritus (41)
Universum hunc mundum ad circuli rationem
³³ Psal. cxi, ’7.
ςξθ) ξριιεί ιιΧΧ, ordo verborum est, Αὐτὸς ἀναο
ἰ’έλλων ἐκεῖ.. . .
(‘9) Era“? ei, “"9993 se}: 3.5599??? ἒῖίίὲυῆδίο
qui de mundo deque planetarum orbitis ac de tellu-
ris forma si minus \era, at veris tamen propiora
traderent. Sed iis, ut lit, adversabantur nou pauci,
qui aniles fabellas, quas imberbes didicerant, reli- 0 aerem decurrere meridionales partes, ascendensque
iose retinendas putabant; quorum facile princeps
lose retinentius putaualtt; quorum tuum: princeps
fuitCosmas ludicoplcustcs, proximus eorum tempo-
rum: scribebat enim circa annum 540, aut serius
aliquanto. ιδ porro, eum de plagis dixisset quae
habitantur, ac de iis quae incolas nullos ha-
bere ferebantur, haec de solis cursu adiecit:
Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, ἐροῦμεν , λαμϐάνοντες
μὲν κατὰ τὴν θείαν ραφὴν , εξ ἀνατολῶν-τὸν. ἥλιον
ιπορευόμενον διὰ τοῦ dispersu νότια μέρη , ῦψούμενον
καὶ φαίνοντα ἐπὶ τὸνβοῤῥᾶν πάσῃ-τῇ οἰκουμένῃ·
τὸ arma; τῆς γῆς τδ βόρειον καῖ δυτικδν μεσολαξ
δοῦν, ποιεῖ νύκτα “ περαιτέρω τῆς-γῆς ταρτης κατα
τὸν Ὠκεανὸν καὶ τὴν γῆν ’τὴν πέραν τοῦ Ὠκεανοῦ
’.κατ’ αὐτὰ μέρη ' εἶταλοιπδν ἐπὶ. δυσμάσι γινόμενος
6 ᾗλιρξ ὑπὸ 5'5“ ῦιξιοξ τῇς γῇς καὶ διατρέχων. ἐπάνω
τοῦ Ὠκεανοῦ διὰ τῶν βορείων μερῶν, ποιεί ἐνταῦθα