PG 99, col. 856
φιλησυχοῦντά φησι πρὸς αὐτόν · Διὰ τί φεύγεις ἡμᾶς,
Πάτερ ; ⁸0 δὲ γέρων πρὸς αὐτόν · '0 Θεὸς οἶδεν, ὅτι
ἀγαπῶ ὑμᾶς’ ἀλλ’ οὐ δύναμαι εἶναι μετὰ τοῦ Θεοῦ,
καὶ μετὰ τῶν ἀνθρώπων · αἱ ἄνω χιλιάδες καὶ μυσ
ριάδες ἓν θέλημα ἔχουσιν · οι δὲ ἄνθρωποι πολλὰ θε-
λήματα ἔχουσιν. οὐ δύναμαι οὖν ἀφεῖναι τὸν Θεὸν,
καὶ σχολάζειν ἀνθρώποις. Καὶ γοῦν πρὸς σαφεστέραν
αὐτοῦ δήλωσιν τῆς ἡσυχίας, καὶ τοῦτο ῥητέον ἀξιο-
μνη μόνευτον ὃν.
η’. Παρασαλόντος οὖν αὐτοῦ εις τόπον τινὰ, ἐπιεί-
περ ἧσαν ἐκεῖ κάλαμοι, κινούμενοι ὑπὸ ἀνέμου, εἷέ
πεν τοῖς ἀδελφοῖς ὁ Ἀρσένιος· Τί ἔστιν ὁ σεισμὸς
οὗτος ; ΟΞ δέ φασι· Κάλαμοί εισι, Πάτερ. Λέγει οὖν
αὐτοῖς ὁ γέρων’ Φύσει ἐὰν κάθηταί τις ἐν ἡσυχίᾳ,
ἀκούσει δὲ φωνὴν στρουθίου, οὐκ ἔχει ἡ καρδία τὴν
αὑτοῦ ἡσυχίαν · πόσῳ γε μᾶλλον ὑμεῖς, ἔχοντες τὸν
σεισμὺν τοῦτον αις Πῶς δὲ οὐκ ἔμελλενὸ οὕτως ἠρε-
μῶν, καὶ τὴν ἔκστασιν τῆς ἑκ τῶν κάτω θορύϐων.
περιδονήσεως ἁκλόνητον ἔχων πρὸς Θεὸν. μὴ οὐχὶ
καὶτὸ ἀσύμφυρτον φιλεῖν τῆς ἀνθρωπίνης διατριϐῆς,
ἀπρόοδόν τε ἔχειν τὴν ἀπὸ γλώσσης ὁμιλίαν, ὅτι μὴ
πάσῃ ἀνάγκῃ, δηλώσει δὲ ό λόγος.
θ’. Iit/rt παραλαὸὼν αὒτῷ Θεόφιλος, ὁ ἀρχιεπίσκοη
πος Ἀλεξανδρείας, μετὰ ἄρχοντός τινος, ἠρώτα τὸν
γέροντα, ἀκοῦσαι παρὰ αὑτοῦ λόγον. Μικρὸν δὲ σιω-
πήσας ὁ γέρων, ἀπεκρίνατο πρὸς αὐτόν’ Καὶ ἐὰν
ὑμῖν εἴπω, eumcena; Οἱ δὲ συνέθεντο. Εἶπεντ οὖν
αὐτοῖς ὁ γέρων · Ὅπου ὲὰν ἀκούσητε Ἅρσένιον, μὴ
πλησιάσητε. Ἀλλοτε πάλιν βουληθεὶς ὀ ἁρχιεπίσκο-
πος παραϐαλεῖν αὐτῷ, ἀπέστειλε πρῶτον εἰδέναι εἱ
ἀνοίγοι ὁ γέρων. Καὶ δηλοῖ αὐτῷ λέγων ’ Ἐὰν ἔλθῃς,
ἁνοίγω, καὶ ὲάν σοι ἀνοίξω, πᾶσιν ἀνοίγωο καὶ τότε
οὐκ ἔτι καθέζομαι ὦδε. Ταῦτα ἀκούσας ὸ ἀρχιεπί-
σκοπος, εἶπεν· Ei διῶξαι αὑτὸν ἀπέρχομαι. οὐκ ἔτι
ἀπέρχομαι πρδς autemid“! μὴν καί τινος τῶν Πα-
τέρων ἐλθόντος πρὸς αὑτὸν, καὶ κρούσανσπ τὴν ϐύ-
Vide Barolliuin ad annum ιιι, ct Historiam chro-
nologicam patriarcharum Alggandrinorum'alltedo-
mulli quintum Junii, pag. ‘52; ubi de virtutibus
et vitiis ejus.
Πάτερ ; ⁸0 δὲ γέρων πρὸς αὐτόν · '0 Θεὸς οἶδεν, ὅτι
ἀγαπῶ ὑμᾶς’ ἀλλ’ οὐ δύναμαι εἶναι μετὰ τοῦ Θεοῦ,
καὶ μετὰ τῶν ἀνθρώπων · αἱ ἄνω χιλιάδες καὶ μυσ
ριάδες ἓν θέλημα ἔχουσιν · οι δὲ ἄνθρωποι πολλὰ θε-
λήματα ἔχουσιν. οὐ δύναμαι οὖν ἀφεῖναι τὸν Θεὸν,
καὶ σχολάζειν ἀνθρώποις. Καὶ γοῦν πρὸς σαφεστέραν
αὐτοῦ δήλωσιν τῆς ἡσυχίας, καὶ τοῦτο ῥητέον ἀξιο-
μνη μόνευτον ὃν.
η’. Παρασαλόντος οὖν αὐτοῦ εις τόπον τινὰ, ἐπιεί-
περ ἧσαν ἐκεῖ κάλαμοι, κινούμενοι ὑπὸ ἀνέμου, εἷέ
πεν τοῖς ἀδελφοῖς ὁ Ἀρσένιος· Τί ἔστιν ὁ σεισμὸς
οὗτος ; ΟΞ δέ φασι· Κάλαμοί εισι, Πάτερ. Λέγει οὖν
αὐτοῖς ὁ γέρων’ Φύσει ἐὰν κάθηταί τις ἐν ἡσυχίᾳ,
ἀκούσει δὲ φωνὴν στρουθίου, οὐκ ἔχει ἡ καρδία τὴν
αὑτοῦ ἡσυχίαν · πόσῳ γε μᾶλλον ὑμεῖς, ἔχοντες τὸν
σεισμὺν τοῦτον αις Πῶς δὲ οὐκ ἔμελλενὸ οὕτως ἠρε-
μῶν, καὶ τὴν ἔκστασιν τῆς ἑκ τῶν κάτω θορύϐων.
περιδονήσεως ἁκλόνητον ἔχων πρὸς Θεὸν. μὴ οὐχὶ
καὶτὸ ἀσύμφυρτον φιλεῖν τῆς ἀνθρωπίνης διατριϐῆς,
ἀπρόοδόν τε ἔχειν τὴν ἀπὸ γλώσσης ὁμιλίαν, ὅτι μὴ
πάσῃ ἀνάγκῃ, δηλώσει δὲ ό λόγος.
θ’. Iit/rt παραλαὸὼν αὒτῷ Θεόφιλος, ὁ ἀρχιεπίσκοη
πος Ἀλεξανδρείας, μετὰ ἄρχοντός τινος, ἠρώτα τὸν
γέροντα, ἀκοῦσαι παρὰ αὑτοῦ λόγον. Μικρὸν δὲ σιω-
πήσας ὁ γέρων, ἀπεκρίνατο πρὸς αὐτόν’ Καὶ ἐὰν
ὑμῖν εἴπω, eumcena; Οἱ δὲ συνέθεντο. Εἶπεντ οὖν
αὐτοῖς ὁ γέρων · Ὅπου ὲὰν ἀκούσητε Ἅρσένιον, μὴ
πλησιάσητε. Ἀλλοτε πάλιν βουληθεὶς ὀ ἁρχιεπίσκο-
πος παραϐαλεῖν αὐτῷ, ἀπέστειλε πρῶτον εἰδέναι εἱ
ἀνοίγοι ὁ γέρων. Καὶ δηλοῖ αὐτῷ λέγων ’ Ἐὰν ἔλθῃς,
ἁνοίγω, καὶ ὲάν σοι ἀνοίξω, πᾶσιν ἀνοίγωο καὶ τότε
οὐκ ἔτι καθέζομαι ὦδε. Ταῦτα ἀκούσας ὸ ἀρχιεπί-
σκοπος, εἶπεν· Ei διῶξαι αὑτὸν ἀπέρχομαι. οὐκ ἔτι
ἀπέρχομαι πρδς autemid“! μὴν καί τινος τῶν Πα-
τέρων ἐλθόντος πρὸς αὑτὸν, καὶ κρούσανσπ τὴν ϐύ-
Vide Barolliuin ad annum ιιι, ct Historiam chro-
nologicam patriarcharum Alggandrinorum'alltedo-
mulli quintum Junii, pag. ‘52; ubi de virtutibus
et vitiis ejus.