PL 103, col. 588

pulsatur, nec rapitur; quatitur diabolica impulsione,
nec vincitur, et Deo suo devota mente subjectus,
non atteritur diversis tentationibus, sed probatur.
Ille vero omnes affectiones, quibus vita mortalium
variatur, sanctis virtutibus vincit, cupiditatum ac
perturbationum omnium liber beata quiete perfruitur;
et illecebris ac voluptatibus factus expedita
mente superior, ineffabili gaudio divinae contemplationis
afficitur. Iste suscipiendo peregrinum, vestiendo
nudum, gubernando subjectum, redimendo
captivum, tuendo violenter oppressum, jugiter se ab
omnibus iniquitatibus suis emaculat, et vitam suam
bonorum operum fructibus ditat. Ille facultatibus
suis in usus pauperum distributis simul se exspoliavit
mundo, et admovit totis viribus coelo: res mundi

mundo projecit, et seipsum Christo devota mente
restituit, a quo sibi donari immortales divitias orat;
ut pauper protegi se quotidie postulat; ut infirmus
immortalitatis indumento vestiri cupit; ut nudus
defendi se ab impugnatione invisibilium hostium
supplicat, ut fragilitate carnis oppressus; et coelestem
sibi patriam donari desiderat, ut peregrinus.
Activa enim vita habet sollicitum cursum; contemplativa
vero gaudium sempiternum. In hac acquiritur
regnum, in illa percipitur. Haec igitur facit pulsare
bonorum operum velut quibusdam manibus januam,
illa vocat consummatos in patriam. In hac contemnitur
mundus, in illa videbitur Deus. Et ut multa
praeteream quae commemorare non valeo, in activa
qui immundis spiritibus exstiterint fortiores, in illa

contemplativa, quae summe beata est, remunerante
Domino, fiunt sanctis angelis aequales, atque in
aeternum cum illo regnabunt in superna illa civitate
felices.
CAPUT XI. Quod praesentium contemptores etiam hic contemplativa vita delectat.
Igitur vitae contemplativae felicitati promerendae
ille suspirat qui praesentibus omnibus pro futurorum
contemplatione renuntiat, atque domesticis occupationibus,
quae nonnumquam perfecte vivere cupientium
processus impediunt. Ipsos etiam suae carnis
affectus in illam sublimitatem divinae contemplationis
evectus exsuperat, et infra se universa despiciens,
quae plerumque animas de praeterita sanctitate

securas dejiciunt in terrena, ipsis jam coelestibus
appropinquat, tanto vicinior factus divinis, quantum
supra humana omnia studio perfectionis ascendit.
Certus namque quod si contemplativam vitam hic
incertis honoribus, divitiis anxiis, et caducis delectationibus
plena voluntate praetulerit, veros honores,
securasque divitias et delectationes aeternas
inveniet, cum ad perfectionem contemplativae virtutis
in illa beata vita, ubi futura est, Deo remunerante
pervenerit.
Et revera quid erit honoratius eo quem divina
clementia gloria angelicae dignitatis beaverit? Quid
ditius eo quem regni coelestis ineffabiliter affluens
beatitudo ditaverit? Aut quid etiam hic delectabilius