PL 105, col. 819
Forma institutionis canonicorum (Symphosius Amalarius), J. P. Migne
I. De tonsura clericorum.
II. De ostiariis.
III. De lectoribus.
IV. De exorcistis.
V. De acolythis.
VI. De subdiaconibus.
VII. De diaconibus.
VIII. De presbyteris.
IX. De sacerdotibus.
X. De episcopis.
XI. De episcopis.
XII. De pastoribus.
XIII. De pastoribus, quales in ecclesia eligi debeant.
XIV. De pastoribus, ut indigni atque imperiti ad pastorale
magisterium accedere non praesumant.
XV. De indignis praepositis.
XVI. De indoctis praepositis.
XVII. De his qui in regimine prodesse possunt, sed
idem officium per quietem pro riam refugiunt.
XVIII. De praepositis ecclesiae
XIX. Quod sacerdotes sancti contemplativae vitae fieri
participes possunt.
XX. De doctrina et exemplis praepositorum.
XXI. De humilitate praepositorum.
XXII. De humilitate praepositorum.
XXIII. De doctrinae discretione.
XXIV. Qualiter praelati subjectos doceant, ac semetipsos
discreta circumspectione praevideant.
XXV. De doctorum silentio.
XXVI. Quod nihil prosit sa erdoti etiamsi bene vivat,
si male viventes lacendo non arguat.
XXVII. De pasteribus non recte gradientibus.
XXVIII. De negligentia sacerdotis, qui doctrinae suae
contraria agendo, personam non potest implere doctorum.
XXIX. De his qui bene docent et male vivunt.
XXX. De exemplis pravorum sacerdotum.
XXXI. De praepositis carnalibus.
XXXII. Luctuosa descriptio carnaliter viventium sacerdotum.
XXXIII. De iracundis doctoribus.
XXXIV. De zelo pastoralis officii erga subditos.
XXXV. Quod sacerdotes nihil proprium habeant, et ecclesiae
facultates tanquam communes. Deo rationem reddituri
suscipiant.
XXXVI. De disciplina sacerdotum in his qui delinquunt.
XXXVII. De collata episcopis potestate ligandi atque
solvendi.
XXXVIII. De episcopis qui pro ordinatione sacerdotii
munera libenter accipiunt.
XXXIX. De subintroductis mulieribus.
XL. De clericis usuras accipientibus.
XLI. De privilegiis presbyterorum.
XLII. De excommunicatis.
XLIII. Quod non oporteat demigrare.
XLIV. Non transmigrandum de civitate in civitatem.
XLV. De his qui in ecclesiis in quibus provecti sunt
minime perdurarunt.
XLVI. De fiectendo genu.
XLVII. De damnatis et ministrare tentantibus.
XLVIII. De clericis damnatis.
XLIX. De peregrinorum susceptione.
L. Quod non liceat clerico in duarum civitatum ecclesiis
ministrare.
LI. Quod non oporteat peregrinos clericos sine commendatitiis
ministrare.
LII. Quod sine litteris sacro ministerio servientes proficisci
non debeant.
LIII. De clericis a communione submotis ab alio non
recipiendis episcopo.
LIV. Si quis excommunicatus ante sententiam communicare
praesumpserit, ipse in se damnationem protulit.
LV. De non sollicitandis clericis alienis.
LVI. De his qui semel legerint in ecclesia, ab aliis non
posse promoveri.
LVII. Si qui clerici ab episcopis suis promoti contempserint,
nec illic maneant unde recedere noluerunt.
LVIII. Ut nullus alienum clericum sollicitare vel tenere
praesumat, suo episcopo non praebente consensum
LIX. Ut in ecclesiis convivia minime celebrentur.
II. De ostiariis.
III. De lectoribus.
IV. De exorcistis.
V. De acolythis.
VI. De subdiaconibus.
VII. De diaconibus.
VIII. De presbyteris.
IX. De sacerdotibus.
X. De episcopis.
XI. De episcopis.
XII. De pastoribus.
XIII. De pastoribus, quales in ecclesia eligi debeant.
XIV. De pastoribus, ut indigni atque imperiti ad pastorale
magisterium accedere non praesumant.
XV. De indignis praepositis.
XVI. De indoctis praepositis.
XVII. De his qui in regimine prodesse possunt, sed
idem officium per quietem pro riam refugiunt.
XVIII. De praepositis ecclesiae
XIX. Quod sacerdotes sancti contemplativae vitae fieri
participes possunt.
XX. De doctrina et exemplis praepositorum.
XXI. De humilitate praepositorum.
XXII. De humilitate praepositorum.
XXIII. De doctrinae discretione.
XXIV. Qualiter praelati subjectos doceant, ac semetipsos
discreta circumspectione praevideant.
XXV. De doctorum silentio.
XXVI. Quod nihil prosit sa erdoti etiamsi bene vivat,
si male viventes lacendo non arguat.
XXVII. De pasteribus non recte gradientibus.
XXVIII. De negligentia sacerdotis, qui doctrinae suae
contraria agendo, personam non potest implere doctorum.
XXIX. De his qui bene docent et male vivunt.
XXX. De exemplis pravorum sacerdotum.
XXXI. De praepositis carnalibus.
XXXII. Luctuosa descriptio carnaliter viventium sacerdotum.
XXXIII. De iracundis doctoribus.
XXXIV. De zelo pastoralis officii erga subditos.
XXXV. Quod sacerdotes nihil proprium habeant, et ecclesiae
facultates tanquam communes. Deo rationem reddituri
suscipiant.
XXXVI. De disciplina sacerdotum in his qui delinquunt.
XXXVII. De collata episcopis potestate ligandi atque
solvendi.
XXXVIII. De episcopis qui pro ordinatione sacerdotii
munera libenter accipiunt.
XXXIX. De subintroductis mulieribus.
XL. De clericis usuras accipientibus.
XLI. De privilegiis presbyterorum.
XLII. De excommunicatis.
XLIII. Quod non oporteat demigrare.
XLIV. Non transmigrandum de civitate in civitatem.
XLV. De his qui in ecclesiis in quibus provecti sunt
minime perdurarunt.
XLVI. De fiectendo genu.
XLVII. De damnatis et ministrare tentantibus.
XLVIII. De clericis damnatis.
XLIX. De peregrinorum susceptione.
L. Quod non liceat clerico in duarum civitatum ecclesiis
ministrare.
LI. Quod non oporteat peregrinos clericos sine commendatitiis
ministrare.
LII. Quod sine litteris sacro ministerio servientes proficisci
non debeant.
LIII. De clericis a communione submotis ab alio non
recipiendis episcopo.
LIV. Si quis excommunicatus ante sententiam communicare
praesumpserit, ipse in se damnationem protulit.
LV. De non sollicitandis clericis alienis.
LVI. De his qui semel legerint in ecclesia, ab aliis non
posse promoveri.
LVII. Si qui clerici ab episcopis suis promoti contempserint,
nec illic maneant unde recedere noluerunt.
LVIII. Ut nullus alienum clericum sollicitare vel tenere
praesumat, suo episcopo non praebente consensum
LIX. Ut in ecclesiis convivia minime celebrentur.