PL 106, col. 305

eos dicimus, si juste imperant, si inter linguas sublimiter
honorantium, et obsequia nimis humiliter
salutantium non extolluntur, sed se homines esse
meminerunt: si suam potestatem ad Dei cultum maxime
dilatandum, majestati ejus famulam faciunt;
si Deum timent, diligunt, colunt; si plus amant illud
regnum, ubi non timent habere consortes: si
tardius vindicant, facile ignoscunt; si eamdem vindictam
pro necessitate regendae tuendaeque reipublicae,
non pro saturandis inimicitiarum odiis, exerunt:
si eamdem veniam non ad impunitatem iniquitatis,
sed ad spem correctionis indulgent: si

Dilecto Carolo, inclyto regi, Jonas, minimus famulorum
Christi famulus, geminam optat salutem.
Quantus dominus noster gloriosissimus genitor
vester, Deo dilectissimus, Ludovicus Caesar religiosissimus,
in fidei sinceritate totius bonitatis virtute,
proborum morum claritudine, sapientiae ac sanctitatis
dote, divinique amoris ac timoris fervore exstiterit,
et in ecclesiasticis negotiis, Domino adminiculante,
ad honorem et cultum divinum pertinentibus
augmentandis et gubernandis emicuerit; quantumque
imperium paternum (quia sic Deus voluit)
jure aequissimo sortitus, rectissimo justitiae libramine
tenuerit rexeritque, et contra hostium impetus militariter
muniverit, et Ecclesiam Christi pretioso sanguine
redemptam, suoque regimini divinitus commissam,

moram patris tui, videlicet pii et homonymi
viri Caroli nobilissimi Augusti, imitans, imo
supergrediens, disciplinis liberalium artium educaverit,
et utriusque Testamenti sancti paginis atque
eximiorum Patrum dictis, ad propellenda haereticorum
dogmata venenata, et instruxerit et instrui fecerit,
cunctis catholicae apostolicaeque fidei filiis
perspicuum esse non ambigitur, quoniam revera id
quod dicitur in promptu esse cernitur. Is namque
Deo dilectissimus princeps, inter caetera bonitatis
suae studia, erga divinum cultum amplificandum
multiplici modo ferventia, quemdam presbyterum