PL 107, col. 728
Liber de computo (Rabanus Maurus), J. P. Migne · Commentarium in Matthaeum (Rabanus Maurus), J. P. Migne
VI.
Sexta, quae nunc agitur, aetas, nulla generationum
vel temporum serie certa, sed ut aetas decrepita,
ipsa totius saeculi morte consumenda.
Has aerumnosas plenasque laboribus mundi aetates
quique felici morte vicerunt.
VII.
Septima jam sabbati perennis aetate suscepti.
VIII.
Octavam beatae resurrectionis aetatem, in
qua semper cum Domino regnent, exspectant. Ad
quam nos feliciter sua gratia pervenire ipse concedat
qui cuncta tempora creaverat, et aeternitate semper
manet perenni, trinus et unus omnipotens Deus,
qui est benedictus in saecula. Amen.
Laodicensis [Apollinariique Laodiceni], ac
Didymi Alexandrini. Et Latinorum, Hilarii Pictaviensis,
Victorini et Fortunatiani. Scripsit quoque
praedictus vir beatus Hieronymus, petente Eusebio,
in hoc Evangelium commentarium, sed ut pro brevitate
temporis de ejus sermonibus dicam, omissa
veterum auctoritate, quos nec legendi, nec sequendi
facultas ipsi data est, historicam interpretationem
digessit breviter, et interdum spiritualis intelligentiae
flores admiscuit, perfectum opus reservans in
posterum. Haec quippe non in ejus suggillationem
protuli, cujus ingenium et studium quod in divinorum
librorum interpretatione et expositione habuit,
maxime miror, sed ut ostendam causam quae nos
compulit praesens opus aggredi. Cum enim fratres
qui nobiscum Evangelium legere disponebant conquererentur
quod in Matthaeum non tam plenam et
sufficientem expositionem haberent sicut in caeteros
evangelistas, laborantibus beato Ambrosio Mediolanensi
episcopo, et venerabili Patre Augustino, Bedaque
famulo Domini, ad legendum habebant, eorum
precibus coacta est parvitas nostra praesens
opus aggredi, non tam propriis viribus aut ingenio
confidens, quam divino adjutorio et fraternae charitati,
quae omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet [(I Cor. XIII)]
;
cui solummodo cessi, detrahentium
atque insultantium non curans vaniloquium, qui
magis praesumptioni quam pietati nostrum forsitan
Sexta, quae nunc agitur, aetas, nulla generationum
vel temporum serie certa, sed ut aetas decrepita,
ipsa totius saeculi morte consumenda.
Has aerumnosas plenasque laboribus mundi aetates
quique felici morte vicerunt.
VII.
Septima jam sabbati perennis aetate suscepti.
VIII.
Octavam beatae resurrectionis aetatem, in
qua semper cum Domino regnent, exspectant. Ad
quam nos feliciter sua gratia pervenire ipse concedat
qui cuncta tempora creaverat, et aeternitate semper
manet perenni, trinus et unus omnipotens Deus,
qui est benedictus in saecula. Amen.
Laodicensis [Apollinariique Laodiceni], ac
Didymi Alexandrini. Et Latinorum, Hilarii Pictaviensis,
Victorini et Fortunatiani. Scripsit quoque
praedictus vir beatus Hieronymus, petente Eusebio,
in hoc Evangelium commentarium, sed ut pro brevitate
temporis de ejus sermonibus dicam, omissa
veterum auctoritate, quos nec legendi, nec sequendi
facultas ipsi data est, historicam interpretationem
digessit breviter, et interdum spiritualis intelligentiae
flores admiscuit, perfectum opus reservans in
posterum. Haec quippe non in ejus suggillationem
protuli, cujus ingenium et studium quod in divinorum
librorum interpretatione et expositione habuit,
maxime miror, sed ut ostendam causam quae nos
compulit praesens opus aggredi. Cum enim fratres
qui nobiscum Evangelium legere disponebant conquererentur
quod in Matthaeum non tam plenam et
sufficientem expositionem haberent sicut in caeteros
evangelistas, laborantibus beato Ambrosio Mediolanensi
episcopo, et venerabili Patre Augustino, Bedaque
famulo Domini, ad legendum habebant, eorum
precibus coacta est parvitas nostra praesens
opus aggredi, non tam propriis viribus aut ingenio
confidens, quam divino adjutorio et fraternae charitati,
quae omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet [(I Cor. XIII)]
;
cui solummodo cessi, detrahentium
atque insultantium non curans vaniloquium, qui
magis praesumptioni quam pietati nostrum forsitan