PL 112, col. 1593
Carmina de diversis (Rabanus Maurus), J. P. Migne
Sit pius et prudens populorum doctor ubique,
Personae agnoscens quid cui conveniat.
Lacte riget parvos, foveat et pane valentes,
Cum pietate omnes curet, alat, doceat.
Horrida nulla tuam frangat tentatio mentem,
Fixus sed maneas, vincere sicque vales.
Aurum flamma probat, justos tentatio mundat,
Purior utque anima sidera celsa petat.
Haec est vita viro justo tentatio tota,
Sed patiens tolerat cuncta pro amore Dei.
Quis sine vel miles capiet certamine palmam,
Bella nefanda dabunt praemia magna suis.
Stemmate jam gaudet, belli qui scammate vincit.
Praelia post terrae regnat in arce poli.
Cum Christo ut regnes concedat gratia Christi,
Summe Pater, pastor tempus in omne simul.
Et tua laus maneat, merces et gloria semper,
Cum sanctis coelo, et sine fine vale.
Sis memor ipse mei, memoret te gratia Christi,
Praesul in aede Dei, sis memor ipse mei.
VIII.--IDEM AD EUMDEM.
Omnibus in horis semper te, sancte sacerdos,
Devotum cernent lumina sancta Dei.
Sit tibi lex Domini dulcis super omnia mella,
Charior atque auri millia multa super.
Mentis praecedant operis nam lumina gressus,
Consilio facias quaeque tuis jubeas.
Sis rector placidus, mansuetus, justus ubique,
Exemplum cunctis moribus egregiis.
Quae culpare soles, haec tu ne feceris ipse,
Sermoque sit sophiae conditus atque sale.
Sufficiat rerum dederat tibi quod Deus ipse.
Sat dives est famulus, quique habet Dominum.
Omnia finis edax devastat gaudia mundi,
Pauper tum justus regna superna capit.
Qui venturus erit Christus Rex inclytus orbi,
Ut cunctis reddat nam propria merita
Teque tuosque simul superam perducat ad arcem,
Ut vivas laetus regna beata tenens.
IX.--ITEM AD PRAECLARUM EPISCOPUM.
Perge mea citius Praeclaro chartula nostro,
Prospere pacifice nunc ministrante Deo
Et pete Praeclari praeclara tecta magistri,
Fer sanctam pacem praesulis atque bone.
Pectus amor nostrum penetravit perpete flamma,
Ipse calore novo semper inardet amor.
Nec mare, nec tellus, montes, nec silva, vel alpes
Huic obstare queunt, aut inhibere viam.
Quo minus, alme Pater, semper tua viscera cingat,
Hic amor ac penetret pectus, amate, tuum.
Omnibus est locuples, qui rebus abundat amicis,
Plures quam expediat nullus habere potest.
Personae agnoscens quid cui conveniat.
Lacte riget parvos, foveat et pane valentes,
Cum pietate omnes curet, alat, doceat.
Horrida nulla tuam frangat tentatio mentem,
Fixus sed maneas, vincere sicque vales.
Aurum flamma probat, justos tentatio mundat,
Purior utque anima sidera celsa petat.
Haec est vita viro justo tentatio tota,
Sed patiens tolerat cuncta pro amore Dei.
Quis sine vel miles capiet certamine palmam,
Bella nefanda dabunt praemia magna suis.
Stemmate jam gaudet, belli qui scammate vincit.
Praelia post terrae regnat in arce poli.
Cum Christo ut regnes concedat gratia Christi,
Summe Pater, pastor tempus in omne simul.
Et tua laus maneat, merces et gloria semper,
Cum sanctis coelo, et sine fine vale.
Sis memor ipse mei, memoret te gratia Christi,
Praesul in aede Dei, sis memor ipse mei.
VIII.--IDEM AD EUMDEM.
Omnibus in horis semper te, sancte sacerdos,
Devotum cernent lumina sancta Dei.
Sit tibi lex Domini dulcis super omnia mella,
Charior atque auri millia multa super.
Mentis praecedant operis nam lumina gressus,
Consilio facias quaeque tuis jubeas.
Sis rector placidus, mansuetus, justus ubique,
Exemplum cunctis moribus egregiis.
Quae culpare soles, haec tu ne feceris ipse,
Sermoque sit sophiae conditus atque sale.
Sufficiat rerum dederat tibi quod Deus ipse.
Sat dives est famulus, quique habet Dominum.
Omnia finis edax devastat gaudia mundi,
Pauper tum justus regna superna capit.
Qui venturus erit Christus Rex inclytus orbi,
Ut cunctis reddat nam propria merita
Teque tuosque simul superam perducat ad arcem,
Ut vivas laetus regna beata tenens.
IX.--ITEM AD PRAECLARUM EPISCOPUM.
Perge mea citius Praeclaro chartula nostro,
Prospere pacifice nunc ministrante Deo
Et pete Praeclari praeclara tecta magistri,
Fer sanctam pacem praesulis atque bone.
Pectus amor nostrum penetravit perpete flamma,
Ipse calore novo semper inardet amor.
Nec mare, nec tellus, montes, nec silva, vel alpes
Huic obstare queunt, aut inhibere viam.
Quo minus, alme Pater, semper tua viscera cingat,
Hic amor ac penetret pectus, amate, tuum.
Omnibus est locuples, qui rebus abundat amicis,
Plures quam expediat nullus habere potest.