PL 115, col. 965

apparet usque in Occidente: sic erit adventus Filii
hominis. Statim post tribulationem dierum illorum sol
obscurabitur, et luna non dabit lumen suum, et stellae
cadent de coelo, et virtutes coelorum commovebuntur:
et tunc parebit signum Filii hominis in coelo [(Ibid.,
3 seq.)]
. Qui haec cuncta narravit, diem ipsum
et horam novit: quia tunc adventus illius ac dies
judicii erit, quando signum, quem praefatus est, in
coelo paruerit. Sequitur:
Et tunc plangent omnes tribus et terrae, et videbunt
Filium hominis venientem in nubibus coeli cum virtute
multa et majestate, et mittet angelos suos cum tuba
et voce magna, et congregabuntur electos ejus a quatuor
ventis, et a summis coelorum usque ad terminos
eorum [(Ibid., 30)]
. Qui suos angelos dirigit, et
electos suos a summis coelorum usque ad terminos
eorum colligit; diem vero ipsum, in quo haec acturus
est, fideliter novit. Et qui se cum virtute multa
et majestate praedixit venire, diem ipsum in quo
venturus est non poterit ignorare. Aut quomodo

diem ipsum non noverit, qui Patri scire illum praedixit,
et se unum cum Patre declarare maluit? Ego,
inquit, et Pater unum sumus [(Joan. X, 30)]
. Et iterum: Qui me videt, videt et Patrem meum.
Et: Ego
in Patre, et Pater in me est [(Joan. XIV, 9, 10)]
. Dum
haec cuncta igitur intulit, unumque se in Divinitatis
natura cum Patre esse praedixit; diem utique novit,
sed dicere apostolis noluit secundum quod illis post
resurrectionem suam interrogantibus dixit: Non est
vestrum nosse tempora vel momenta, quae Pater posuit