PL 115, col. 973
Epistola ad Hincmarum et Pardulum (Prudentius Trecensis), J. P. Migne
Vestrae amator cultorque fidissimus, aeternam in
Domino salutem.
Optaveram quidem, mi Patres admodum venerandi,
fratresque in Deo et Domino nostro Jesu
Christo plurimum diligendi, de propositis quaestionibus
secreto amicabilique vobiscum tractare colloquio;
et quidquid supernae gratiae dono sanius
salubriusque videri posset, remota penitus vincendi
pervicacia, propulsaque sua cuique studia tuendi
libidine, diligenter exquirere. Verum obliquatis in
diversa rebus, adeo aversus resilii, ut ne voluntatem
meam saltem exponendi facultas suppeteret. Unde
quoniam colloquendi libertas tantopere denegata
est, coactus sum eo sincerissimae charitatis affectu,
quem vestrae unanimitati peculiariter debeo, litterariam,
quantulacunque est, operam exhibere et
quid votis conceperim, scriptis edicere.
CAPUT PRIMUM. Encomium S. Augustini, et ejus doctrinam quanti fecerint pontifices Romani.
Hoc primum praecipueque vestram sinceritatem
monens et postulans, ut doctrinam beatissimi Patris
Augustini, omnium absque ulla dubietate undecunque
doctissimi, sanctarum Scripturarum auctoritati
in omnibus concordissimam (quippe nullus doctorum
abstrusa earum scrupulosius rimatus, diligentius
exquisierit, verius invenerit, veracius protulerit,
luculentius enodaverit, fidelius tenuerit,
robustius defenderit, effusius disseminaverit), vestri
pontificatus tempore, commento quolibet impugnari
non permittatis; quando tanto coelestis
gratiae munere donata exsistit, ut nullo cujusquam
conamine ullatenus evelli possit: cum eam et Apostolicae
sedis sublimitas, et totius Ecclesiae catholicae
unitas auctoritate concordissima approbarint ac
roborarint; adeo ut nullus ei singulariter, verum
universitati Ecclesiae catholicae cum ea et in ea
queat obniti.
Si enim adversam fidei orthodoxae in quoquam
conspiceret, nequaquam eam Romanae Ecclesiae
antistes venerabilis Innocentius cum totius orbis
episcopis suscepisset; neque praedictum Patrem
memorabilem suarum epistolarum communiter privatimque
officiis affecisset. Neque successor ejus
Domino salutem.
Optaveram quidem, mi Patres admodum venerandi,
fratresque in Deo et Domino nostro Jesu
Christo plurimum diligendi, de propositis quaestionibus
secreto amicabilique vobiscum tractare colloquio;
et quidquid supernae gratiae dono sanius
salubriusque videri posset, remota penitus vincendi
pervicacia, propulsaque sua cuique studia tuendi
libidine, diligenter exquirere. Verum obliquatis in
diversa rebus, adeo aversus resilii, ut ne voluntatem
meam saltem exponendi facultas suppeteret. Unde
quoniam colloquendi libertas tantopere denegata
est, coactus sum eo sincerissimae charitatis affectu,
quem vestrae unanimitati peculiariter debeo, litterariam,
quantulacunque est, operam exhibere et
quid votis conceperim, scriptis edicere.
CAPUT PRIMUM. Encomium S. Augustini, et ejus doctrinam quanti fecerint pontifices Romani.
Hoc primum praecipueque vestram sinceritatem
monens et postulans, ut doctrinam beatissimi Patris
Augustini, omnium absque ulla dubietate undecunque
doctissimi, sanctarum Scripturarum auctoritati
in omnibus concordissimam (quippe nullus doctorum
abstrusa earum scrupulosius rimatus, diligentius
exquisierit, verius invenerit, veracius protulerit,
luculentius enodaverit, fidelius tenuerit,
robustius defenderit, effusius disseminaverit), vestri
pontificatus tempore, commento quolibet impugnari
non permittatis; quando tanto coelestis
gratiae munere donata exsistit, ut nullo cujusquam
conamine ullatenus evelli possit: cum eam et Apostolicae
sedis sublimitas, et totius Ecclesiae catholicae
unitas auctoritate concordissima approbarint ac
roborarint; adeo ut nullus ei singulariter, verum
universitati Ecclesiae catholicae cum ea et in ea
queat obniti.
Si enim adversam fidei orthodoxae in quoquam
conspiceret, nequaquam eam Romanae Ecclesiae
antistes venerabilis Innocentius cum totius orbis
episcopis suscepisset; neque praedictum Patrem
memorabilem suarum epistolarum communiter privatimque
officiis affecisset. Neque successor ejus