PL 119, col. 433

occasionem relinqueret, diligendos omnino
inimicos praescripsit. Itaque patienter, quaeso, et
benigne advertite animum, dum altius meas repeto
cogitationes, ut nosse possitis quam hoc non perperam
nec juvenili moliar levitate. Amor litterarum
ab ipso fere initio pueritiae mihi est innatus, nec
earum, ut nunc a plerisque vocantur, superstitiosa
otia fastidio sunt. Et nisi intercessisset inopia praeceptorum,
et longo situ collapsa priorum studia pene
interissent, largiente Domino meae aviditati satisfacere
forsitan potuissem. Siquidem vestra memoria
per famosissimum imperatorem Carolum, cui litterae
eo usque deferre debent ut aeternam ei parent
memoriam, coepta revocari, aliquantum quidem extulere
caput, satisque constitit veritate subnixum

praeclarum dictum: Honos alit artes, et accenduntur
omnes ad studia gloriae. Nunc oneri sunt qui
aliquid discere affectant; et velut in edito sitos loco
studiosos quosque imperiti vulgo aspectantes, si
quid in eis culpae deprehenderint, id non humano
vitio, sed qualitati disciplinarum assignant. Ita dum
alii dignam sapientiae palmam non capiunt, alii famam
verentur indignam, a tam praeclaro opere destiterunt.
Mihi satis apparet propter se ipsam appetenda
sapientia: cui indagandae a sancto metropolitano
episcopo Aldrico delegatus, doctorem grammaticae
sortitus sum, praeceptaque ab eo artis accepi.
Sic quoniam a grammatica ad rhetoricam et
deinceps ordine ad caeteras liberales disciplinas