PL 121, col. 686
Liber adversus Graecos (Aeneas Parisiensis), J. P. Migne
ascensorem dejecit in mare [(Exod. XV, 1)]
.
Itaque temporibus gloriosi et orthodoxi Ludovici
imperatoris, Graecia, quae se matrem verborum et
genitricem philosophorum, et omnium liberalium
artium fautricem appellari contendit, de his superstitionibus
superfluis, quae et nunc, Romanam Ecclesiam,
imo et omnem gentem Latina lingua utentem
consulere tentavit, satisque mirandum in tam
vilissimis quaestionibus occupatam, longaevo ventilatis
aevo, et perspicue ad liquidum dilucidatis, quae
totius peritiae ac facundiae se fore gloriatur auctricem,
ut pelagus dialecticae subtilitatis expostulat,
putans se posse veraciter distinguere vera a falsis.
Ergo, ut intonat Apostolus usque ad tertium coelum
raptus, si Judaei signa petunt, et Graeci sapientiam
quaerunt [(I Cor. III, 22)]
, haeret sagacitas de puro
fonte potantium, cur ita hebetudo sensus despicabilia
sciscitando summa tenere conantes ignominiose
obtenebrat, quos culmen magni intellectus, ut illi
falso opinantur, in gremio amplitudinis suae velut
coruscans amplectitur et fovet. Nempe cum populi
Orientalium, quasi sub scabello Domini specialiter
subsidentes, cum Occidentalibus in fidei documentis
disceptare videntur, quasi sol pulcherrimus mane
in Oriente positus, in occiduos suae lucis radios vesperi
transmutat in tenebras. Non autem coeli climata
deteriores reddunt animos mortalium, neque plagae
supernae pro variarum dementiis sectarum culpandae,
cum Oriens et Occidens mixtim contineat justos
et reprobos; sed humanitas primo bona condita, et
in libero arbitrio potenter stabilita, negligendo Creatorem,
et obaudiendo seductorem, de dextris ad laevam
promoveri meruit; exin orbis multiplicis tramiti
devio inhiare coepit.
Nec adeo mirum ab Asia, vel a finibus Europae,
ubi sita Constantinopolis Graeciae metropolis habetur,
tantarum fallaciarum oriri discrimina: si enim
revolvantur sanctorum statuta canonum, et ecclesiasticarum
discutiatur series historiarum, ab illius
regni partibus potius quam sub Romana ditione degentibus,
reperientur pullulasse genimina viperarum,
id est, quamplurimi inventores perversorum
dogmatum, veluti fuerint, ut ex multis memoremus
aliquos, Arius, Eunomius, Photinus, Marcion, Cerinthus,
Manichaeus, Hebion, Nestorius, Constantinopolitanus
episcopus, caeteraeque pestes dilatatae
haereseos, quibus non fuit requies omni instantia
catholicas dilacerare et oppugnare mentes. Eutychius
etiam, Constantinopolitanae urbis episcopus, de
Resurrectione in tantum erravit, ut affirmaret quod
corpus nostrum in illa resurrectionis gloria futurum
.
Itaque temporibus gloriosi et orthodoxi Ludovici
imperatoris, Graecia, quae se matrem verborum et
genitricem philosophorum, et omnium liberalium
artium fautricem appellari contendit, de his superstitionibus
superfluis, quae et nunc, Romanam Ecclesiam,
imo et omnem gentem Latina lingua utentem
consulere tentavit, satisque mirandum in tam
vilissimis quaestionibus occupatam, longaevo ventilatis
aevo, et perspicue ad liquidum dilucidatis, quae
totius peritiae ac facundiae se fore gloriatur auctricem,
ut pelagus dialecticae subtilitatis expostulat,
putans se posse veraciter distinguere vera a falsis.
Ergo, ut intonat Apostolus usque ad tertium coelum
raptus, si Judaei signa petunt, et Graeci sapientiam
quaerunt [(I Cor. III, 22)]
, haeret sagacitas de puro
fonte potantium, cur ita hebetudo sensus despicabilia
sciscitando summa tenere conantes ignominiose
obtenebrat, quos culmen magni intellectus, ut illi
falso opinantur, in gremio amplitudinis suae velut
coruscans amplectitur et fovet. Nempe cum populi
Orientalium, quasi sub scabello Domini specialiter
subsidentes, cum Occidentalibus in fidei documentis
disceptare videntur, quasi sol pulcherrimus mane
in Oriente positus, in occiduos suae lucis radios vesperi
transmutat in tenebras. Non autem coeli climata
deteriores reddunt animos mortalium, neque plagae
supernae pro variarum dementiis sectarum culpandae,
cum Oriens et Occidens mixtim contineat justos
et reprobos; sed humanitas primo bona condita, et
in libero arbitrio potenter stabilita, negligendo Creatorem,
et obaudiendo seductorem, de dextris ad laevam
promoveri meruit; exin orbis multiplicis tramiti
devio inhiare coepit.
Nec adeo mirum ab Asia, vel a finibus Europae,
ubi sita Constantinopolis Graeciae metropolis habetur,
tantarum fallaciarum oriri discrimina: si enim
revolvantur sanctorum statuta canonum, et ecclesiasticarum
discutiatur series historiarum, ab illius
regni partibus potius quam sub Romana ditione degentibus,
reperientur pullulasse genimina viperarum,
id est, quamplurimi inventores perversorum
dogmatum, veluti fuerint, ut ex multis memoremus
aliquos, Arius, Eunomius, Photinus, Marcion, Cerinthus,
Manichaeus, Hebion, Nestorius, Constantinopolitanus
episcopus, caeteraeque pestes dilatatae
haereseos, quibus non fuit requies omni instantia
catholicas dilacerare et oppugnare mentes. Eutychius
etiam, Constantinopolitanae urbis episcopus, de
Resurrectione in tantum erravit, ut affirmaret quod
corpus nostrum in illa resurrectionis gloria futurum