PL 126, col. 1016
De translatione S. Vincentii Martyris (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
tempusque ac opportunitas exeundi patriamque revisendi
praestolatur in dies.
CAPUT V.
Emptis denique palmarum ramis, et circa ipsum
corpus ligatis, veluti hujusce rei gratia thesaurus
occultaretur acquisitus, tantum tamque venerabile
praemium levans, hoc onustus munere, hacque locupletatus
margarita negotiator ille pauper ditissimus
effectus, optatum iter dum tempus videt, resumit.
Cui Dominus rursus ostendere volens, quod quaesiti
Vincentii levitae et martyris corpus invenerit, sub
nocte quadam dum super universos eumdemque
Audaldum sopor solito vehementior irruisset: subito
fulgor (haud dubium quin coelo delapsus) omne
replevit quo Sanctus inerat habitaculum: adeo ut
hospes seorsum recubans nil aliud quam domum
suam, volvente ignis edacitate, ardere putaret.
Dumque clamores pavitans, quis ignem succendisset,
emitteret, Audaldus veluti de itinere fessus,
vix somni decussa quiete assurgit, vocesque clamantis
hospitis accipiens, rem coelitus administratam,
ipso perfusus splendore tacitus timidusque attendit.
At ubi in se recollectus virtutem agnovit Altissimi,
hospitem, utpote gentilitatis ritu ferocem, blando
ne paveat demulcet affatu, ignem procul dubio a se
accensum fuisse pronuntians. Hoc autem audito,
ille se intra cubiculi sui claustra continuit: nec est
permissus dignusque inventus, qui facti miraculi
mereretur nosse mysterium.
CAPUT VI.
Monachus vero orto mane festine consurgens,
quod residebat itineris conficere satagit. Unde post
aliquot dies Caesaraugustam civitatem properanter
aggressus, a quadam Deo devota muliercula prope
ipsius urbis moenia domum habente, misericordia
hospitandi, utputa peregrinus, illa nocte suscipitur.
Quae sollicita, dum in occultiore parte suae domus
vigilans et tacens quiesceret, animadvertit memoratum
monachum ante sancti corpus lucentibus cereis
psallenter adstare. Itaque pulsato nocturnali
tempore signo, ad ecclesiam concita pergit: atque
quod viderat per internuntium episcopo civitatis intimavit.
Qui festinans sarcinam sibi una cum palmis
pudore sublato deportari jussit, monachum
autem comprehendi mandavit. Ille vero paulo ante
de necessariis viae sumptibus meditans, propter
emendos panes, ministro, quia erat mutus, domi
relicto, ad forum processerat. Episcopus namque
diviso fasce, et quaecunque inerant universis coram
expositis, reperit sanctum intrinsecus latens pignus,
sacco diligenter insutum. Quod stupens nimiumque
admirans, et aestimans omnino quod erat plane alicujus
sancti martyris corpus, jussit illud auferri,
atque in ecclesia beatae Mariae semper virginis (quae
est mater ecclesiarum ejusdem urbis) veneranter recondi:
in qua olim sub Valerio pontifice idem martyr
strenuusque athleta archidiaconii arcem insignis
tenuerat.
CAPUT VII.
praestolatur in dies.
CAPUT V.
Emptis denique palmarum ramis, et circa ipsum
corpus ligatis, veluti hujusce rei gratia thesaurus
occultaretur acquisitus, tantum tamque venerabile
praemium levans, hoc onustus munere, hacque locupletatus
margarita negotiator ille pauper ditissimus
effectus, optatum iter dum tempus videt, resumit.
Cui Dominus rursus ostendere volens, quod quaesiti
Vincentii levitae et martyris corpus invenerit, sub
nocte quadam dum super universos eumdemque
Audaldum sopor solito vehementior irruisset: subito
fulgor (haud dubium quin coelo delapsus) omne
replevit quo Sanctus inerat habitaculum: adeo ut
hospes seorsum recubans nil aliud quam domum
suam, volvente ignis edacitate, ardere putaret.
Dumque clamores pavitans, quis ignem succendisset,
emitteret, Audaldus veluti de itinere fessus,
vix somni decussa quiete assurgit, vocesque clamantis
hospitis accipiens, rem coelitus administratam,
ipso perfusus splendore tacitus timidusque attendit.
At ubi in se recollectus virtutem agnovit Altissimi,
hospitem, utpote gentilitatis ritu ferocem, blando
ne paveat demulcet affatu, ignem procul dubio a se
accensum fuisse pronuntians. Hoc autem audito,
ille se intra cubiculi sui claustra continuit: nec est
permissus dignusque inventus, qui facti miraculi
mereretur nosse mysterium.
CAPUT VI.
Monachus vero orto mane festine consurgens,
quod residebat itineris conficere satagit. Unde post
aliquot dies Caesaraugustam civitatem properanter
aggressus, a quadam Deo devota muliercula prope
ipsius urbis moenia domum habente, misericordia
hospitandi, utputa peregrinus, illa nocte suscipitur.
Quae sollicita, dum in occultiore parte suae domus
vigilans et tacens quiesceret, animadvertit memoratum
monachum ante sancti corpus lucentibus cereis
psallenter adstare. Itaque pulsato nocturnali
tempore signo, ad ecclesiam concita pergit: atque
quod viderat per internuntium episcopo civitatis intimavit.
Qui festinans sarcinam sibi una cum palmis
pudore sublato deportari jussit, monachum
autem comprehendi mandavit. Ille vero paulo ante
de necessariis viae sumptibus meditans, propter
emendos panes, ministro, quia erat mutus, domi
relicto, ad forum processerat. Episcopus namque
diviso fasce, et quaecunque inerant universis coram
expositis, reperit sanctum intrinsecus latens pignus,
sacco diligenter insutum. Quod stupens nimiumque
admirans, et aestimans omnino quod erat plane alicujus
sancti martyris corpus, jussit illud auferri,
atque in ecclesia beatae Mariae semper virginis (quae
est mater ecclesiarum ejusdem urbis) veneranter recondi:
in qua olim sub Valerio pontifice idem martyr
strenuusque athleta archidiaconii arcem insignis
tenuerat.
CAPUT VII.